Beni etkilemeyi beklemediğim bir oyun varsa o da Palworld – veya ‘Silahlı Pokemon’, hangisini tercih ederseniz edin. Kısmen hayatta kalma oyunu kısmen yaratık toplama simülasyonu olan Pocketpair’in bağımsız devi, ilk bakışta kesinlikle Pokemon’a benziyor, ancak kapsamlı işçilik mekaniği, genişleyen açık dünyası ve genel kaosu, bir süredir Game Freak’in oyunlarından birinde aradığım şeyler. Legends: Arceus’un tamamen kaşımayı başaramadığı kaşıntı.
Ama bu konuya girmeden önce, odada büyük bir filin olduğu çok açık; Teaphant ya da Phanpy gibi. Palworld, yaratık tasarımındaki benzerliklerin yanı sıra genel oyun içi adlandırma kuralları nedeniyle ‘Pokemon soygunu’ olduğu için büyük miktarda ateşe maruz kaldı. Sevimli Lamball çok güzel görünüyor çok Wooloo gibi ve ‘Paldex’ ve ‘Pal Spheres’ belki de benim beğenime göre ‘Pokedex’ ve ‘Pokeballs’a biraz fazla yakın. Pocketpair hayatta kalma oyununun Pokemon’dan “tamamen farklı” olduğunda ısrar ederken, CEO Takuro Mizobe’nin “özgünlük konusunda titiz olmadığı” yönündeki yorumları kesinlikle aklımda yankılanıyor.
Başlangıçta beni oynamaktan caydıran bir şeydi bu. ‘Silahlı Pokemon mu?’ Kendi kendime düşündüm. ‘Bu benden bir hayır.’ Ancak heyecan (ve oyuncu sayısı) hızla arttıkça ilgimi çekti. 21 Ocak Pazar günü girdim ve o zamandan beri oynuyorum. Ama Minecraft’tan nefret ediyorum, Valheim’dan nefret ediyorum; neden saban sürdüm ki? [redacted] Pokemon hayatta kalma simülasyonuna saatler mi harcayacaksınız? Çünkü beklediğim Pokemon oyunu bu.
Bütün çocukluğum Pokemon’la geçti. Gümüş, Altın, Pırlanta, İnci, Platin; hepsine sahiptim. Daha sonra ben üniversitedeyken Pokemon Go çıktı, ben de hastanedeyken. Bu sadece özellikle şiddetli bir böbrek enfeksiyonundan uzaklaşmak için harika bir yol değildi, aynı zamanda yeni arkadaşlarla tanışmak ve eski arkadaşlarla maceralara atılmak için de mükemmeldi. Pokemon Go, Pokemon’un çehresini değiştirdi ve Güneş ile Ay’ın göz kamaştırıcı 3D görselleri beni tekrar içine çekti.
Ancak o zamandan beri diziye olan aşkım büyük ölçüde azaldı. Hayatımın yıllarını Güneş ve Ay’a adadım ama Kılıç ve Kalkan, ardından Kızıl ve Menekşe biraz fazla başarısız oldu. Yıllar geçtikçe Pokemon benim için giderek daha az özel hissetmeye başladı. Elbette, yeni Pokemonlar ve bazı parlak çanlar ve ıslıklar var, ancak asırlık formatında yeni bir hırs eksikliği var: Pokemon yolculuğunu yapan, spor salonu liderleriyle savaşan, efsanelere yardım eden ve onları alt eden genç bir insansınız. Elit Dörtlü ve Roket Takımının yeni bir versiyonu.
Her yıl aynı şey oluyor ve bu bazıları için harika olsa da, herhangi bir yenilik açısından fena halde eksik olduğunu düşünüyorum. Benim için Efsane Arceus’un devreye girdiği yer burasıydı.
Efsaneler Arceus baktı Her zaman istediğim Pokemon oyunu gibi, Pokemon geniş ve keşfedilebilir bir dünyada dolaşırken, Pokemon ve insanların henüz birlikte çalışmadığı ‘geçmişte’yiz, onları satın almak yerine Poketopları yapıyorsunuz – evet, bunların hepsi heyecan verici.
Ve yine de, bir kez daha düştü. Annem Yüzüklerin Efendisi’ni ‘kahverengi’ bir film olarak tanımlıyor ve ben de Arceus’u ‘kahverengi’ bir oyun olarak tanımlıyorum. Heyecan yok, geri gelmeye devam etmek için hiçbir neden yok. Zanaatkarlık sistemi henüz olgunlaşmamış gibi görünüyor ve hikaye bir kez daha aynı yolu izliyor. En azından hayal kırıklığına uğradım.
Ancak hayatta kalma ve zanaat, Palworld’ün parladığı yerdir. Elbette biraz sarsıntılı ama oyun neredeyse tamamen bu işçilik unsuruna odaklanıyor. Tüm iyi hayatta kalma oyunlarında olduğu gibi, üssünüzü inşa edersiniz, sonra onu yükseltirsiniz. Keşifinizin bir anlamı var; ham maddeler arıyorsunuz, malzemeleri topluyorsunuz veya Küçük Yerleşim’deki kesinlikle gölgeli olmayan satıcıdan bir şeyler satın alıyorsunuz. Palworld’de keşfinizin bir amacı vardır, oysa Arceus’ta sanki A’dan B’ye koşuyormuşsunuz ve sonra tekrar geri dönüyormuşsunuz hissine kapılıyorsunuz.
Ancak hayatta kalma üssü oluşturma, Pals’ı gölgede bırakmıyor; sonuçta onlar oyunun kalbi ve ruhu. Yaratık yakalamayı temel oluşturma sürecine entegre ederek Pals’ı yakalamanın bir amacı var. Yemek pişirmek ve külçe oluşturmak için ateş dostlarına ihtiyacınız var. Meyve tarlalarınızı sulamak için su dostlarına ihtiyacınız var; her şey mantıklı. Pokemon’da, en iyinin en iyisi için mücadele ettiğiniz yerde, Palworld’deki her yaratığın bir yeri vardır. Elbette, daha iyilerini buldukça orijinal mürettebatınızı devre dışı bırakacaksınız, ancak Palworld’ün dünya durumu sürekli olarak gelişiyormuş gibi hissettiriyor – tamamen amaçlanan bir kelime oyunu.
Dünyanın hikayesi ve bilgisi çok basit olsa da etrafınızdaki her şey canlı gibi geliyor. Ara sıra baskınlar oluyor, etrafta dolaşan ve birbirleriyle savaşan rastgele Dostlar var ve en önemlisi başka oyuncular da var. Pokemon’un her zaman fena halde eksik olduğu şeylerden biri, gerçek bir oyun içi topluluk duygusudur; normalde Pokemon savaşları, ticaret veya hiçbir şeydir.
iken Pokemon Scarlet ve Violet çok oyunculu sistem bunu biraz düzeltti, rastgele üslerin ve diğer oyuncuların yanından geçmenin MMORPG hissi Pokemon’da yok. Mesela benim Palworld sunucumda partnerimin üssü ufukta görünüyor ve onun etrafta Tanze’leri gelişigüzel yeetlediğini görebiliyorum. Üssümün altında, arkadaşlarımızdan biri çılgına döndü ve hemen hemen her dişli parçası – ve ayrıca henüz keşfetmediğim harika görünümlü Palworld Dostları.
Bu çok oyunculu oyun bir yaşam duygusu getiriyor. Elbette, zindanlara gitmek için parti yapmadık, hatta dünyayı birlikte dolaşmadık, ancak orada başka insanların da olduğunu bilmek, bunun çeşitli insanlarla etkileşime girmekten çok daha ikna edici ve heyecan verici, gerçek, ete kemiğe bürünmüş bir dünya gibi hissettirmesini sağlıyor. Pokemon’da karşılaştığınız NPC’ler. Partnerimin bir Eikthyrdeer’ı yakalamasına yardım ettim ve mikrofona bağırmamız gerçekten eğlenceliydi; özellikle de onun diğer odada olduğu göz önüne alındığında. Bunu Pokemon’da yapamadım. durmadanve bu asla unutamayacağım bir an.
Pokemon’un modern dünyaları genellikle düz ve cansız hissettirirken, Palworld’ün ruhu vardır. Elbette hatalı. Elbette, Pals’ın artık silahları var. Ama dürüst olmak gerekirse uzun zamandır yaşadığım en eğlenceli şeydi. uzun zaman. Pokemon oyunlarının öngörülebilir olduğu bir yerde Palworld mutlak bir kaos sunuyor. Palworld’ün evreni, eylemlerin sonuçlarının olduğu canlı bir yerdir ve bir Tanzee’yi makineli tüfekle silahlandırma kararınız, gerçekten de yaşam ve ölümün terazisini değiştirebilir. Pokemon’un çağrıştırdığı ama asla Exeggcute’u tam olarak başaramadığı dünya (üzgün değilim).
Palworld her zaman istediğim ama bir türlü sahip olamadığım Pokemon oyunudur. Çocukken Dialga ve Palika’yla anılar biriktirdim ama Palworld’le arkadaşlarımla anılar biriktiriyorum ve gerçekten… Gerçekten yıldırım fırlatan büyük kirpi – benim küçük Afrika cüce kirpim oldukça kıskanç.
Steam kütüphanemde en çok beğenilen en iyi PC oyunlarından bazılarının tam bir listesi var, ancak şu anda Palworld dikkatimi çekmek için bunların çoğunu geride bırakıyor. Yılın oyunu mu olacak? Kesinlikle hayır (peki, kim bilir). Ama şimdilik her zaman hayalini kurduğum Pokemon oyununa bir adım daha yaklaştım.
