Adını eski bir Mısır tanrısından alan asteroit Bennu, bilim adamlarına “uzay boşluğunda korunan ilkel bir eseri” temsil ediyor ve bu da onu bilimsel araştırmalar için çekici bir hedef haline getiriyor. Asteroitin kesişen yörüngesi, Mars ve Jüpiter arasında bulunan asteroit kuşağından numune toplamakla karşılaştırıldığında, ona yönelik misyonların başlatılmasını da kolaylaştırıyor.
NASA, Bennu asteroitinden toplanan numunenin bol miktarda su ve karbon içerdiğini ve bunun Dünya’daki yaşamın uzaydan kaynaklandığı teorisini desteklediğini söyledi. Bu keşif, OSIRIS-REx uzay aracının yedi yıllık yolculuğunun sonucuydu.
NASA Yöneticisi Bill Nelson’a göre Uzay Uçuş Merkezi’nde düzenlenen basın toplantısında. Siyah toz ve çakılların ilk görüntülerinin sunulduğu Houston’daki Johnson’da, karbon numunenin toplam kütlesinin neredeyse %5’ini oluşturur ve hem organik hem de mineral formlarda bulunur ve kilin kristal yapısında su bulunur. mineraller. Bennu’nun dış tabakası o kadar gevşek ki, bir kişi yüzeye bassa düşebilir.
Bennu toprağının bileşimine ilişkin sonuçlar, elektron mikroskobu yöntemleri kullanılarak yapılan ön analizlere dayanarak yapıldı. Bilim insanı Daniel Glavin, “Bu gerçekten bir astrobiyoloğun hayalidir” diyerek, daha yapılacak çok iş olduğunu ve numunenin daha ileri çalışmalar için dünya çapındaki laboratuvarlarla paylaşılacağını ekledi. Araştırmacılar henüz ana örneğe değil, örnek toplama mekanizmasının en üstünde yer alan parçacıklara odaklanıyorlar. Numunenin geri kalanı daha sonra test edilecek.
Bilim adamları, Dünya’nın okyanuslara, göllere ve nehirlere sahip olmasının nedeninin, 4 ila 4,5 milyar yıl önce su taşıyan asteroit çarpmalarına maruz kalması ve bunun da yaşanabilirliğe katkıda bulunması olduğuna inanıyor. Aynı zamanda, Dünya üzerindeki tüm yaşam, proteinleri, enzimleri ve genetik kodun yapı taşlarını (DNA ve RNA) oluşturmak için diğer elementlerle bağlanan karbona dayanmaktadır.
Bilimsel keşifler bir yana, Bennu’nun bileşiminin daha derinlemesine anlaşılması, insanlığın yörüngesini değiştirmeye ihtiyaç duyması durumunda yararlı olabilir. NASA’ya göre, 21. yüzyılın ortalarına kadar Dünya’ya çarpma riski olmasa da, şu an ile 2300 yılları arasında çarpma ihtimali 1.750’de 1’e çıkıyor.
Ekim 2020’de OSIRIS-REx sondası malzeme toplamak için asteroiti nitrojenle bombaladığında, numuneyi kapatmak için tasarlanmış bir kapak açık kaldı ve bazı malzemenin başka bir bölmeye kaçmasına izin verdi. OSIRIS-REx numune müdür yardımcısı Christopher Sneed, “En iyi ‘sorun’ çok fazla malzemenin olması ve toplanmasının beklediğimizden daha uzun sürmesi” dedi.
NASA, gelecekteki araştırmalar için numunenin en az %70’ini Houston’da saklamayı planlıyor; bu uygulama ilk kez Apollo döneminde ay örnekleriyle başlatıldı. Geri kalan örnekler Smithsonian Enstitüsü, Houston Uzay Uçuş Merkezi ve Arizona Üniversitesi’nde halka açık sergilenmek üzere gönderilecek.
