Sıkı, tek oyunculu oyunların cazibesi abartılamaz; zamanın testinden geçen, tekrar tekrar oynayabileceğiniz ve sadece birkaç saatlik oyundan sonra silinmez bir izlenim bırakan türden. İlk Resident Evil ve Silent Hill, Max Payne, Portal – biliyorsunuz işte. Aslında, Elden Ring gibi mega hitlerin dışında, biraz açık dünya sıkıntısı başlıyor ve Crow Country ve Dredge gibi daha kısa, daha tuhaf sürpriz hitlere kapı açıyor. Bana göre, hoş karşılanmamanızın önemini vurgulayan bir oyun Uzaylı izolasyonu.
Alien Romulus’u görmeye gitmeden önce korku oyununa geri döndüm, ancak Creative Assembly’nin modern klasiğinden karışık duygularla ayrıldım. Alien Isolation birçok yönden bir harikadır. Atmosfer elektriklidir, bir Xenomorph veya herhangi bir gerçek tehdit ile yüz yüze gelmeden önce bile bir huzursuzluk ve endişe hissi uyandırır. Genellikle yavaş veya gizliliğe odaklı oyunlardan nefret ederim. İdealden daha az olsa bile her yere koşup ateş ederim, ancak Isolation beni saf korkudan sürünerek ve emekleyerek gezdiriyor.
Etrafınızda dağılan geniş bir uzay istasyonunda mahsur kalmışsınız, yalnızsınız, korkuyorsunuz. Hayatta kalmak istiyorsanız dışarıdan yardım almak için bir iletişim yolu bulmanız gerekecek, ancak bunu yapmanın süreci uzun ve zorlu, peşinde bir Xenomorph varken iki katı daha zor. Açılış saatleri harika bir şekilde gergin olsa da, bitmeyen komplikasyonlar ve getirme görevleri kısa sürede tempoyu ve korkuları bozuyor.
Belki de daha önceki giriş noktanız aniden engellendi ve sizi başka bir yol bulmaya zorladı, bu da kendi başına elektronik bir parça veya diğer malzemeleri bulmak için başka bir yere gitmenizi gerektiriyor. Bunların hiçbiri ihtiyaç gerçekleşmesi; hikayeye katkıda bulunmak yerine, gerilimi azaltıyor ve size bir video oyunu oynadığınızı hatırlatıyor. Isolation’ın insan kadrosu da azaltılabilirdi, çünkü istasyonun güvenlik ekibi neredeyse hiçbir önemli katkı sağlamadı. Odak noktasını tamamen Ripley, Samuels ve Taylor’a doğru daraltmak, tempoyu hızlandırmaya yardımcı olmuş olabilir.
Terk edilmiş bir Juggernaut gemisinde geçen uzatılmış bir geri dönüş sahnesi bu merkezi meseleyi vurgular. Bu, filmlere yapılan uzatılmış bir göndermeden biraz daha fazlası olan bir şeyde sizi bir salyangoz hızında hareket etmeye zorlayan kasıtlı olarak yavaş, doğrusal bir sekanstır. Bunun yerine, Alien Isolation’ın gergin, katı, 8 saatlik bir versiyonunu hayal edin, bu çalışma süresini iki katına çıkarmak için kendini aşırı uzatmayan bir versiyon. Isolation, atmosfer ve korku konusunda bir ustalık sınıfıdır, ancak korkunun ölümü tekrardır.
