“Biraz öyle bir noktaya gelmiştim ki, mağlup demek istemiyorum, çünkü mağlup olmadım ve hatta umutsuz da değildim, ama bir bakıma sıradan ve tarafsızdım.” Demi Moore diyor Beverly Hills’teki evinde bir bölümü kaydetmek için otururken Hollywood Muhabiri‘S Ödül Sohbeti podcast.
62 yaşındaki oyuncu, çay fincanı chihuahua pilavı eşliğinde, az önce kariyerinin durumundan bahsediyordu. Maddeyeni Coralie FargeatYaşlandıkça giderek bir kenara itilen, gençliğini ve güzelliğini korumak için aşırı önlemlere başvuran bir Hollywood yıldızı olarak hayatının performansını sergilediği, yönetmenliğini yaptığı film.
“Sonra” diye devam ediyor, “Menajerimden ‘Bu senaryo var’ diyen bir telefon aldım. Oldukça ilgi görüyor. Kesinlikle gerçekten farklı.” Başka bir şey söylemeye başladı ve sonra şöyle dedi: “Ama biliyor musun? Aslında hiçbir şey söylemek istemiyorum.’ Ve şimdi anlıyorum ki ne söylemiş olabilir? ‘Bence bunu okumalı ve ne düşündüğünü görmelisin’ dedi. Belki yaşlanmayla başa çıkmanın hassasiyetinden dolayı biraz gevşeme vardı. Herkesin bununla ilişkisi ve buna karşı duyarlılığı farklıdır; Birisi bunun eve çok yaklaştığını hissedebilir. Ama benim açımdan bunu okuduğumda oldukça şaşırdım.
Şunları vurguluyor: “Yaşlanma konusunu ve özellikle de kendimize karşı uygulayabileceğimiz şiddeti, hepimizin – hem erkek hem de kadınların – inceleyip eleştirebilme şeklini keşfetme şekli beni gerçekten büyüledi. kendi yansımamız. İnsani düzeyde çok bağ kurulabilir hissettirdi. Diğer kısmı benim için yeni bir alandı; vücut korku filmi. Ancak bir oyuncu olarak pek çok ilginç zorluk vardı; protezlerle ilgili sadece fiziksel taraf değil, aynı zamanda çok az diyalogla aktarılması gereken duygusal saflık da vardı.”
Moore elbette 40 yıldır bir film yıldızı ve bir seks sembolü. New York Times bir keresinde onu 1985’ler gibi ilk filmleri olan biri olarak tanımlamıştı. Aziz Elmo’nun Ateşi1990’lar Hayalet1992’ler Birkaç İyi Adam1996’lar Striptiz ve 1997’ler GI Jane“1980’lerin ve 90’ların tanımlanmasına yardımcı oldu.” Ayrıca Emmy Ödülü, SAG Ödülü ve iki Altın Küre ödülüne aday gösterildi. Ama o sadece şu anda, performansı sayesinde Maddebüyük bir oyuncu olarak da geniş çapta kutlanmaya başladı. Gerçekten de filmdeki çalışması onun ilk Oscar adaylığıyla sonuçlanabilir.
Moore’un Hollywood’daki yolculuğu adeta inişli çıkışlı bir yolculuktu. Başlangıçta, nadiren eşi benzeri olmayan, gişe rekorları kıran bir dizi filmden keyif aldı. Ancak bir film için 12,5 milyon dolar ödenen ilk oyuncu olduktan sonra, StriptizSırtında hedef gibi bir şey varmış gibi görünüyordu. “İlk darbe alan herkes” diye mantık yürütüyor.
Bundan sonra orantısız derecede kötü eleştiriler aldı ve Razzies. Annesi öldü. O ve o zamanki kocası Bruce Willis ayrıldı ve sonunda boşandı. Ve birlikte Idaho’ya taşındığı üç küçük çocuğuna odaklanmak için kariyerinden zaman ayırması gerektiği sonucuna vardı.
Yaklaşık beş yıl sonra oyunculuğa geri dönmeye hazır olduğunda, kariyerinin temelleri değişmişti. Bir zamanlar söylediği gibi, “Daha büyük oynayamayacak kadar iyi görünüyordum ve diğerlerini oynayacak kadar genç değildim.” Şimdi konuyu şöyle açıklıyor: “Nereye uyduğumu veya nereye ait olduğumu tam olarak bilmiyordum” ve ekliyor: “Gerçekten ‘Bu bitti mi?’ diye değil, merak etmeye başladığım bir noktaya ulaştım. Ancak ‘Bu gerçekten tamamlandı mı? Bu konuda yapmam gerekeni yaptım mı?”
Elisabeth Sparkle, Moore’un karakteri Maddebenzer sorularla yüzleşmek zorunda kalıyor ve dışarıdan hızlı bir çözüm arıyor. Moore, şükürler olsun ki, yaşlanmaya farklı bir şekilde yaklaştığını söylüyor: “Olmadığımız her şeyin dürtüsünün dışına çıktığımızda, ona odaklandığımızda, o zaman olduğumuz her şeyi kutluyor olamayız.”
Sparkle’ın başına bela olan endişelere karşı bağışıklığı olduğundan değil, sadece onlarla nasıl başa çıkacağını anlamış olduğundan. “Bu derleme makaralarına baktım [montages highlighting her work at recent award ceremonies] ‘Ah vay be, aslında ben öyleydi Sevimli.’ Ama aynı zamanda geriye dönüp baktığımda ne kadar eleştirel olduğumu, kendimde yanlış bulduğum şeyleri de hatırlayabiliyorum. Yani bu aslında içeriden başlaması gereken bir iş.”
Moore’un hayatı Sparkle’ınkinden başka önemli yönlerden de ayrılıyor. “Elizabeth Sparkle ve ben çok farklıyız” diye vurguluyor. “Dikkat ettiyseniz hiç arkadaşı yok, ailesi yok, hayatında bir denge yok. Değerinin tüm yansıması yalnızca dış taraftadır. Benim ilişkilendirdiğim şey ona yapılanlar değil, onun kendine yaptıklarıydı. Çünkü bunu yine çok farklı şekillerde deneyimledim. Yapmadığımdan değil Hala deneyimleyin. Bugünün farkı şu; farklı araçlarım var. Onu yakalamanın, değiştirmenin ve neyin gerçek olup neyin gerçek olmadığını bilmenin farklı bir yolu var ve gerçekte kim olduğumun değeri sadece dışsal benliğim değil. Bunun dünyadaki kronolojik zamanla birlikte gelen bir şey olduğunu düşünüyorum. Ama bir parça mükemmellik arayışından kaynaklanan bu reddedilmeyi ve acıyı kesinlikle anladım.”
