Dokuz yıl boyunca modern özelliklere sahip retro fotoğraf makinesi tek boynuzlu atının peşinde koştuktan sonra Nikon sonunda formülü doğru bulmuş olabilir.
Japon kamera üreticisi, 24,5 megapiksel tam çerçeve sensör, nesne algılamalı 299 noktalı otomatik odaklama, gövde içi görüntü sabitleme ve çift kart yuvası gibi oldukça yüksek özelliklere sahip, modern bir aynasız fotoğraf makinesi olan Nikon ZF’yi duyuruyor ( bir çeşit) – tıpkı kameranın analog atalarından birine benzeyen bir gövdede. Nikon bu dansı daha önce önemsiz ZFC’si ve uzun süredir unutulmuş Df DSLR’siyle yapmış olabilir, ancak ZF’ye tam çerçeve bir sensör ve Ekim ortasında piyasaya sürüldüğünde 1.999,95 $ gibi rekabetçi bir fiyat vererek bu kameralardaki ana hatalarını düzeltiyor.
Df, eski bir Nikon FM2 veya FE2 film kamerasına çok benzese de, Nikon’un üst düzey Z8’inde bulunan Expeed 7 işlemcinin aynısına sahiptir ve Z9 kameralar ve donanımlarının çoğu. ZF, beş eksenli gövde içi görüntü sabitleme özelliğine sahip; Nikon, sekiz duraklı düzeltme, 3D izlemeli otomatik odaklama, saniyede 60 kareye kadar kırpılmış veya 30 fps tam genişlikte 4K 10 bit H.265 video, eklemli bir 3.2 için iyi olduğunu iddia ediyor inç dokunmatik ekran ve 30 fps’ye kadar sürekli seri çekim. Ancak ZF’yi Z8 ve Z9’dan en çok ayıran şey, klasik kadranlı vintage görünümü, monokrom mod için özel bir anahtar ve KACHUNK sesine sahip duyulabilir mekanik deklanşör (Z8 ve Z9 yalnızca elektronik deklanşörler kullanır).
Meslektaşım Becca Farsace’nin yukarıdaki videoda çok kısa süren uygulamalı süresinde deneyimlediği gibi, ZF’ye gerçekten en büyük çekiciliğini veren şey bu görünümler, sesler ve hislerdir.
ZF, öncelikle geçmişin kameralarını idol haline getiren ancak en son teknoloji ve özelliklerin filmin sağlayabileceğinden daha yüksek görüntü kalitesi elde etmesini isteyen fotoğrafçılara yönelik görünüyor. Bu, temelde Nikon’un Fujifilm’e (X-sistemini eski fotoğraf makinesi estetiği üzerine kuran) şimdiye kadarki en büyük yanıtı ve film tutkunlarını ve Leica fotoğraf makinelerine göz diken ancak süper yüksek fiyatlarını haklı çıkaramayanları cezbetmek için yaptığı en büyük girişim. ZF, yalnızca siyah beyaz olan Leica M11 Monochrom kadar sert bir kamera değil, çünkü monokromatik modu, sensörün donanım tasarımının bir parçası olmaktan ziyade yalnızca bir yazılım filtresidir, ancak Leica’nın titreşim tabanlı dünyasıyla uğraşır. görünümü ve magnezyum alaşımlı yapısıyla.
Üzerine vintage olmayan bir Nikkor Z lens taktığınızda cephe biraz bozulmaya başlıyor. Nikon’un ürün yelpazesinde yalnızca iki adet eski tip “SE” lens vardır; biri 28 mm f/2,8 ve diğeri 40 mm f/2, dolayısıyla Nikon’un mevcut lenslerinin çoğu Steve McCurry kostümünüzü biraz bozacaktır. ZF’ye gerçek vintage cam monte edebilirsiniz, ancak bu garip bir şekilde bir adaptör yolda. Tuhaflıktan bahsetmişken, ZF’nin çift kart yuvalarını desteklemesi harika olsa da, bu bir SD ve microSD ikilisi – alabileceğimi alsam bile bu biraz tuhaf.
ZF’nin birçok tuhaflığının, bir dizüstü bilgisayardan çok bir kamera gibi görünen ve hareket eden bir kamerayı seven fotoğraf tutkunları tarafından affedilebileceğine bahse girerim. 2014 yılında Nikon’un eski güzel günlere dönüş konusunda ilk kez şaka yaptığı Df’nin ardındaki heyecanı hatırlayabiliyorum. Bu kamera, bu kadar pahalı olmasaydı ve harika bir sensöre sahip, yeniden yerleştirilmiş bir Nikon D600 gövdesi olmasaydı, ancak video çıkarılmış olsaydı, bir miktar başarı elde edebilirdi. ZFC 2021’de piyasaya çıktığında çoğumuzun toplu iniltisi aslında şuydu: “İyi iş, Nikon. Şimdi tekrar deneyin ve bunu ucuz plastikten yapmayın veya lens desteğiyle muhtemelen göz ardı edebileceğiniz kırpılmış bir sensör vermeyin.” ZF tam da buna benziyor; Nikon’un köklerini onurlandıran ve en iyi camını kullanan metal, tam çerçeve bir fotoğraf makinesi.
