Son birkaç yılda artan sayıda deniz altı kablo kesintisi nedeniyle NATO, deniz altı kablolarındaki hasarı bir metre hassasiyetle tespit edecek ve herhangi bir kesinti olması durumunda verilerin gidebileceği daha fazla rota bulacak bir sistem geliştiriyor. belirli bir çizgi. Bu projenin adı HEIST olacak, diyor IEEE Telekomünikasyon Bilgi Güvenliğini Sağlayan Hibrit Uzay-Denizaltı Mimarisi anlamına gelen bir raporda.
Denizaltı kabloları aracılığıyla iletilen işlemlerin değeri toplamda 10 trilyon doları aşıyor; Blekinge Teknoloji Enstitüsü (BTH) rektör yardımcısı ve HEIST test ortamı koordinatörü Henric Johnson şunları söylüyor: “Şu anda bahsettiğimiz şey, bölgedeki kritik altyapıdır. toplum.” İsveç’in güney kıyısına yakın Karlskrona’da bulunan BTH, HEIST programının ortaklarından biridir. Mühendisler, kablo kopmalarının hızlı bir şekilde tespit edilmesine olanak tanıyan akıllı sistemler geliştirmek ve etkilenen verileri hızlı ve otomatik olarak uydulara yeniden yönlendirmek için protokoller geliştirmek için orada çalışacak.
Johnson, “İsveç, Estonya ve Finlandiya arasında sabote edilen kablo olaylarıyla karşılaştık” diye ekledi. “Dolayısıyla bu olaylar bizim için bir gerçektir.”
Deniz altı kabloları bulundukları ortam nedeniyle zorlu bir altyapı gibi görünse de bu kıtalararası bağlantılar oldukça kırılgandır. Bunun nedeni, yaklaşık bir bahçe hortumu kalınlığındaki bu kabloların, denizin altına gömülmek yerine deniz tabanında uzanmasıdır. Okyanus tabanında sürüklenen herhangi bir şey (bir deniz canlısı, gevşek bir çapa veya bir denizaltı) bu iletişim kablolarına kolaylıkla zarar verebilir, hatta kopabilir.
Bu, özellikle küresel veri trafiğinin %95’inden fazlasının bu denizaltı fiber optikleri aracılığıyla taşındığı göz önüne alındığında, internet odaklı dünyamızın ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor. Her yıl yaklaşık 100 kablo kesintisi yaşanıyor ve dünya genelinde yaklaşık 600 deniz altı kablosu bulunuyor; bu da küresel bağlantıların yaklaşık %16’sının her yıl kesintiye uğradığı anlamına geliyor. Her ne kadar arızaları meydana gelir gelmez onarmak için dünya çapında özel olarak tasarlanmış gemiler bulunsa da, bunlar genellikle günler veya haftalar alır ve milyonlarca dolara mal olabilir.
Uydular deniz altı kablolarının birincil yedekleridir ancak bant genişlikleri fiziksel bağlantıların çok gerisindedir. Örneğin Google’ın en yeni fiber optik hatları saniyede 340 terabite ulaşabiliyor. Buna karşılık, çoğu uydunun kullandığı frekans (12 ila 18 GHz) saniyede yalnızca yaklaşık 5 gigabit veya Google’ın fiber bağlantısının maksimum veriminin yaklaşık %0,0015’ini karşılayabilir.
Uyduları radyo yayınlarından lazerlere yükselterek hızı yaklaşık 40 kat artırarak 200 Gbps’ye çıkarma çalışmaları sürüyor. Starlink halihazırda bu teknolojiyi uyduları arasında iletişim kurmak için kullanıyor; Amazon da bunu kendi Kuiper Projesi için geliştiriyor. Ancak yine de zayıf görünürlük ve uydu ile yer istasyonu arasındaki hedefleme hassasiyeti gibi zorluklarla karşı karşıyadır.
Bu büyük bir NATO projesi olduğundan ittifak sürecin bir kısmını açık kaynak yapmayı planlıyor. Bunu halka açık hale getirmek, ilgilenen herkesin açıkları bulmasına ve birçok yineleme yapmasına olanak tanıyacaktır. HEIST’in NATO Ülke Direktörü Gregory Falco, bunun projenin hedeflerine ulaşmasının en hızlı yolu olduğuna ve uluslararası sulardaki bu su altı altyapılarına yönelik kasıtlı saldırılar durumunda veri aktarımında felaket niteliğindeki kayıpların önlenmesine yardımcı olduğuna inanıyor.
