Bugün Noel. Ülkelerimizde hemen hemen her yerde akşam verilecek bir parti için son hazırlıklar yapılıyor gibi görünüyor. Masalar kurulur ve süslenir, Noel ağaçları süslenir. Kurabiye ve sıcak çikolata gibi iyi yemek gibi kokuyor. Dışarısı buz gibi olmasına rağmen içerisi sıcacık. Gerçekten hemen hemen her yerde mi?
Noel makaleme hazırlanırken, geçen yılki makaleyi yeniden okudum. Bir yıl önce, özellikle sosyal medya ve salgın bağlamında toplumlarımızın bölünmüşlüğünü eleştirmiştim. “Biz”i unuttuk, bunun yerine “Ben” çok sık üstün geliyor. Benim görüşüme göre, geçen yılki makale aslında güncelliğinden hiçbir şey kaybetmedi. Twitter’ı, yeni sahibini ve kendine has özelliklerini bir saniye bile düşünürsem, içimdeki tüm Noel büyüsü uçup gidiyor. Ama bu yıl farklı bir şey hakkında olmalı.
2022 – hepimiz için tamamen yeni bir durum
Geçenlerde temizlik yaparken Aralık 2019 tarihli eski bir dergi elime geçti. O zamanlar NextPit tazeydi ve ben kişisel olarak hala AndroidPIT’in iflasıyla mücadele ediyordum. Dergi mağazasında “Der Spiegel” dergisinin kapağı dikkatimi çekti. Yılın son baskısı ve aynı zamanda on yılın son baskısıydı. Kapakta alaycı bir kadın, altın ve lüks, coşku ve pozitivizm yayması gereken birçok başka nesne vardı.
Der Spiegel’in manşeti “Yeni 20’ler”di ve şu soruyu sordu: “Önümüzdeki on yıl ne kadar altın olacak?” O zamanlar güzel haberleri ne kadar özlediğimi hala hatırlıyorum. İflas yeni sona ermişti ve geri kalan meslektaşlarımız her ay birbiri ardına istifa ediyordu. Her nasılsa altın bir on yılı, biraz istikrarı ve iç huzuru özlüyordum.
Her şey farklı çıktı ve ne yazık ki hiç de altın değil. Hala dün gibi hatırlıyorum. Bir Pazar akşamı geç saatlerde, arkadaşlarım ve meslektaşlarımla Superbowl’u orada izlemek için NextPit ofisimize giderken taksiyle giderken, ilk kez Şubat 2020’de Çin’den gelen uğursuz virüsün muhtemelen buraya da geleceğini duydum. abilir. Gerisi tarih: milyonlarca insan öldü, kalıcı sonuçları olan birçok insan, tecritler, kesintiye uğrayan tedarik zincirleri, bölünmüş toplumlar…
Nasıl daha kötü olabilir? Örneğin, bir general Avrupa’da bir savaş başlatmaya ve zaten zor olan durumu birçokları için daha da kötüleştirmeye karar verdiğinde.
Noel – aşk festivali! Ne yazık ki bu yıl değil.
Avrupa’daki salgın en azından azalıyor. Ancak bu, çağı altın yapmaz. Pandeminin yerini enerji eksikliği, yüksek enflasyon, daha fazla tırmanma korkusu, elektrik kesintileri ve soğuk apartmanlar alacak.
Aklıma yine “biz” geliyor. Savaşın patlak vermesinden kısa bir süre sonra Berlin Merkez İstasyonu’ndaydım. Genellikle çocuklu binlerce Ukraynalı kadın geldi. Genellikle iki ya da üç çantadan fazlası yoktu ve çocukların koltuklarının altında bir oyuncak ayı vardı. Gözlerindeki bakış benim için iç karartıcıydı: Tabii şimdi güvende olmanın da bir nebze olsun içimi rahatlatıyordu. Ancak endişeleri ve belirsizliği de görebilirsiniz.
Geride kalanların ne durumda olduğunu bilmeden evlerinden kovulan bu kadar çok insanı görmek. Belki onları bir daha görüp göremeyeceğinizi veya daha önce tüm hayatınızı geçirdiğiniz köyün hala orada olup olmayacağını bile bilmeden.
Savaş bizi burada, Orta Avrupa’da da doğrudan vurdu. Rusya, üzerimizde baskı kurmak isteyerek bize gaz vermeyi neredeyse tamamen durdurdu. Bu birçok yerde işe yaradı. Kesinlikle bir azınlık, ama yine de: Bunun bizim savaşımız olmadığını ve bu yüzden donmak istemediğimizi veya Almanya, Fransa ve Avrupa’nın tehlikede olduğunu kaç kez duydum.
Kim donmak ister ki?! Ama bu satırları yazarken, dışarısı -7 derece ve içerisi 21 derece. Elbette – gaz ve elektrik fiyatları diğer pek çok şey gibi fırladı. Bu ülkemizdeki birçok insanı etkiliyor. Yardıma ihtiyaçları var – acilen! Ailemi ve beni etkilemediği veya rahatsız etmediğinden değil. Ancak fiyatların sizi tam gaz etkilememesi için kendiniz bir şeyler yapabilirsiniz: Dairedeki termostatları akıllı kontrolörlerle değiştirmek, bizim için enerji tüketiminde %30’un üzerinde bir azalma sağladı.
Aynı zamanda, buradan çok da uzak olmayan bir yerde, insanların hayatlarının, sevdiklerinin, başlarının üzerindeki çatılarının, işlerinin ve umutlarının acımasızca ellerinden alındığı bir savaş sürüyor.
Ama bu insanların kaybetmedikleri şey cesaretleri, umutları ve dayanışma duygularıdır.
Bu özellikleri kopyalayabileceğimizi söylemek istemiyorum. Bu küstahlık olurdu. Ancak, sorun ne olursa olsun, şu anda muhtemelen milyonlarca Ukraynalıdan çok daha iyi durumda olduğumuzu aklımızda tutmamız gerektiğini düşünüyorum.
Tüm NextPit ekibi size ve ailenize Mutlu Noeller, bolca mutluluk ve sağlık diler – ve her şeyden önce hepimize yakında: Barış! Kükreyen 20’lerde olmak zorunda değil. Biraz huzur ve memnuniyet bir başlangıç olacaktır.
