Roland Emmerich’inki gibi filmler için ay yağışı Görünüşe göre sizi tahmin etmeye devam etmek için gizemlerle ilgili, arkalarındaki stüdyoların kendi planlarını aşırı doldurulmuş fragmanlarla aşağı yukarı mahvetmesi asla iyi bir işaret değildir. herhangi birini yakaladıysanız ay yağışı‘in gösterişli TV reklamlarında ya da daha yoğun basılı reklamlarından bazılarında gördüğünüzde, muhtemelen filmin ilhamsız dönüşlerinin herhangi birinin karakterlerinden çok önce geldiğini göreceksiniz. Ama bu sizi nefes kesici derecede kötü olana hazırlamak için yeterli olmayabilir. ay yağışı – harika olabileceğini hissettiren bir film – biter.
Emmerich’in çok daha iyi aksiyon/felaket destanlarının çoğu gibi, ay yağışı‘in hikayesi, başka hiç kimsenin yapamadığı zaman insanlığı kurtarma mücadelesine adım atan küçük bir grup savaş halindeki kahramanın etrafında dönüyor. Ay, itibarı ile yok olmaya başlamadan yıllar önce rutin bir uzay istasyonu onarım görevi sırasında, astronotlar Jocinda Fowler (Halle Berry) ve Brian Harper (Patrick Wilson), içinden yüzen gizemli bir güçle görünüşte tesadüfi bir karşılaşmadan kurtulan tek iki kişi olurlar. anımsatan duyarlı bir bulut gibi boşluk Fantastik Dörtlü: Gümüş Sörfçü’nün Yükselişi Galaktus. Fowler, bir enkaz dalgası uzay aracının çılgınca dönmeye başlamasına neden olduğunda neredeyse anında bayıldığı için, ne olduğunu veya Harper’ın yalnızca gemilerinin yardımcı iticilerini kullanarak onları nasıl güvenli bir şekilde stabilize etmeyi başardığını tam olarak hatırlamıyor.
Ne Berry ne de Wilson, performanslarıyla her şeyi bu kadar iyi ifade etmeseler de, ay yağışı Uzaydaki çilelerinin, nihayetinde gerçek bir cevapları olmayan kafa karışıklığı ve sorularla karşı karşıya kaldıkları Dünya’ya dönüşlerinin ardından hayatlarını nasıl raydan çıkardığı fikrine belli belirsiz jestler. Olarak ay yağışı‘in günümüzdeki ana hikayesi başlıyor, Fowler hala NASA ile çalışıyor ve Harper, okul çocuklarıyla konuşmak için planlanan gösterilere geç kalabilmek için gözlemevlerinin hemen yanında yaşayan bir tür gözden düşmüş uzay kahramanı haline geldi.
Başka herhangi bir koşul altında, iki astronot, Ay’ın yörüngesi değişmeye başladığında Dünya’nın içinde bulunduğu yakın tehlikeyle olan bağlantılarını anlamadan, bilinmezlik içinde emekleyerek uzaklaşabilirdi. Ancak Harper, bir SpaceX uzmanı ve amatör astronom olan KC Houseman (John Bradley) tarafından kendisine kelimenin tam anlamıyla “Elon ne yapardı?” Filmin bir noktasında ve arabalı bir şarküterideki günlük işinde tembellik ederken bir şekilde Ay’a ne olduğu hakkında gizli bilgilere erişebiliyor.
o zamana kadar ay yağışı ana karakter üçlüsünü kendi kahramanları olmaları için bir araya getirmeye başlarken, Ay’ın inişinin ilk tehlikeli sonuçları çoktan başladı ve kısa bir an için, film neredeyse kendini doğru yola koymak üzere gibi görünüyor. . Ay’ın Dünya’ya yeni yakınlığı ve iki gök cismi arasındaki değişen yerçekimi, denizler yükselirken ve doğal olmayan bir şekilde düzensizleşirken Kuzey Amerika kıyılarının ani sel baskınları gibi endişe verici ve umut verici Emmerichian set parçaları olarak tezahür etmeye başlar. Ama ne zaman ay yağışı ilginç olmakla çok meşgul olduğunda, Harper’ın inatçı oğlu Sonny (Charlie Plummer) ve Fowler’ın askeri general eski kocası Doug (Eme Ikwuakor) gibi pek çok ince etli karakteri tanıtmak için tekrar tekrar durur. izleyicilerin gerçekte gösterdiği şeylerden, bu tür filmlerin izleyeceği filmlere odaklanan çizgiler.
Görünüşe göre Ay’ın kendisini Dünya’ya çarpmaya karar vermesi ve kendisini yıkımdan kurtarmak için mücadele eden insanlık hakkında bir film olarak, ay yağışı Bu tür bir durumun gerçekte ne kadar korkunç ve temelde umutsuz hissettirebileceğini size hissettiren sürekli sekanslara şaşırtıcı bir şekilde ışık tutuyor. Sen gelebilirken ay yağışı neredeyse uyandırmasını beklemek majora nın maskesi-her zaman var olan korku duygusu gibi, aslında onunla biraz daha fazla ortak noktaya sahip oluyor. Vahşi Nefes: Kötü Ay, huzurunuzu ve sessizliğinizi bozmak için hızlandırılmış bir zaman çizelgesinde geri gelene kadar hiçbir şey yapmadan durabileceğiniz bir oyun.
Son üçte birinde, ay yağışı içsel mantık anlayışının ne kadar önemsiz olduğu konusunda neredeyse yeni bir öz-farkındalık düzeyi kazanıyor gibi görünüyor. Ancak, Emmerich ve yardımcı yazarlar Harald Kloser ve Spenser Cohen’in senaryosu, rotayı düzeltmekle uğraşmak yerine, filmin bir bütün olarak ne kadar boş ve havasız olması nedeniyle aptalca bir eğlence olarak çalışmayan daha fazla saçmalık üzerine yığılıyor. Tomurcuklanan komplo teorisyenleri bir avuç kemikten bir tekme alabilirken ay yağışı Onları bilim karşıtı setle subreddit yıldızlık arayışında fırlatır, filmin bir bayan olduğunu ve sonra bazılarının olduğunu söylemek doğru olur, ki bunun bir hedefin ne kadar kolay olması gerektiği göz önüne alındığında vahşidir.
ay yağışı 4 Şubat’ta sinemalarda.
