Artık ırkçılık ve ayrımcılık konularını fantezi yoluyla ele alan video oyunları beklemiyorum. Metafor: ReFantazio beni şaşırtmak için. Bu hikayeler asla “ırkçılık kötüdür” şeklindeki basmakalıp tasvirlerin ötesine geçmiyor ve ben onları beyaz gürültü gibi görmezden geliyorum. Ancak Metafor: ReFantazio işi yaptı ve ırkçılık ve ayrımcılıkla ilgili gerçek sorunların kalbine inmek için yorgun fantastik kinayelerin yüzey düzeyindeki tedavilerinin ötesine geçme isteği, onu olağanüstü bir oyun yapan şeydir. Metafor akıllı bir evrimdir Kişilik ancak canlandırıcı ilerici mesajı olmasaydı bu kadar ilginç ve olağanüstü olmazdı.
Metafor Ayrımcılığın, sınıfçılığın ve “insan” denen canavar yaratıklara karşı mücadelenin hakim olduğu, farklı etnik gruplar arasındaki “eşitlik” gerçeğimizin ulaşılmaz ama düşünmesi güzel bir fantezi olarak sunulduğu bir dünyada geçiyor gün.
dünyası Metafor kanatlar, boynuzlar veya elfin benzeri uzun kulaklar gibi fiziksel özelliklerine göre sınıflandırılan farklı kabilelerin hiyerarşisine göre katmanlara ayrılır. Bir de, en nefret edilen kabileden gelen, bizim gözümüze göre hiçbir belirgin fiziksel özelliği olmayan, gerçek dünyadaki insanlara benzeyen başkarakter var. Atlus’un bu oyunu “Metafor” olarak adlandırması, bir protestoya atılan tuğla kadar kurnazca değil.
İdealist oğlunun yıllar önce gizemli bir şekilde ortadan kaybolmasıyla dogmatik kralın arkasında hiçbir varis bırakılmadan öldürülmesiyle dünya kaosa sürüklenir. Onun ölümü, doğumu veya durumu ne olursa olsun herkesin, halkın sevgisine ve desteğine sahip olması koşuluyla tahtı kazanmak için yarışabileceği ülke çapında bir yarışmayı tetikler. Göreviniz, bu idealist prensi tahta oturtup bu nefret dolu ırkçı dünyayı daha iyiye doğru değiştirebilmesi umuduyla çeşitli yarışmalar yoluyla bu sevgiyi kazanmaktır.
İçinde Metaforkarakterler arketip adı verilen bir iş sınıfı sistemini kullanır. Her parti üyesi belirli bir arketiple (savaşçı, şifacı, büyücü vb.) başlar ve diğer NPC’lerle ilişkiler geliştirerek daha fazlasının kilidini açar. Beğenmek KişilikSavaş, kendi zayıflığınızı hafifletirken düşmanın zayıflığından yararlanmaya odaklanır. Ayrıca, daha zayıf bir düşmana saldırdığınızda, savaş sahnesine geçmekten vazgeçerek basitçe ölecekleri, kesinlikle muhteşem bir dünya üstü savaş özelliği de var. Bununla birlikte, eğer bir düşman sizin seviyenizde veya daha güçlüyse, saldırıyı şaşırtmak ve onları zayıflatmak için dünya üstü savaşını kullanabilirsiniz, bu da size gelecek savaşta ciddi bir avantaj sağlar.
Bu gelişmelere bayılıyorum Kişilikçünkü deneyimi öğütmek için gereken süreyi önemli ölçüde kısaltıyor. Aynı zamanda mücadele de ediyor cehennem gibi üzücü çünkü sen canavarlara pusu kurabiliyorsan, onlar da sana aynısını yapabilir. Metafor‘nin dövüşü RPG grubunu aşarak mükemmel, çünkü daha stratejik düşünmemi gerektiriyor. Bir zindanın etrafında kibirli bir şekilde koşmak ya da en büyük, en yüksek seviyeli silahlarınız alevlerle boss dövüşlerine girmek her zaman kazanma stratejisi değildir ve aynı zamanda sizi öldürtmenin de iyi bir yoludur.
Üst düzey grubum, normalde sırf bana saldırdıkları için yerleri sileceğim bir düşman tarafından sık sık yok ediliyordu. Tersine, benden sekiz ve dokuz seviye daha yüksek olan düşmanları yeni açılan birinci seviye arketiplerle güçlü bir şekilde yenmeyi başardım çünkü onların özel yetenekleri bir zayıflıktan yararlanmaya benzersiz şekilde uygundu. Metafor bana MMO gibi bir baskın lideri gibi hissettiren tek tek oyunculu oyun Final Fantasy XIV veya Warcraft Dünyası.
Metafor dokunsal açıdan da iyi hissettiriyor. Savaşta farklı seçenekler arasında akıcı bir şekilde geçiş yaparken oynatılan animasyonlar bana sıra tabanlı bir RPG yerine bir aksiyon oyunu oynuyormuşum gibi hissettiren kinetik bir enerji katıyor. Bu deneyim son derece şık, oldukça stilize edilmiş menüler ve katil film müziği – özellikle ana savaş müziği. O adamın ne dediğini bilmiyorum ama söyleme şekli beni çok heyecanlandırıyor.
Ancak Metafor şık, dinamik bir RPG’den daha fazlasıdır; aynı zamanda ayrımcılığı incelikli bir şekilde ele alan nadir fantastik hikayedir.
Pek çok fantezide, fantastik ırklara karşı ayrımcılığın gerçek dünyadaki ırkçılığın bir alegorisi olarak kullanıldığı hikaye anlatma kibrinden rahatsız oluyorum. Bu kinayeyi içeren hikayeler genellikle yüzeysel “ırkçılık kötüdür” seviyesinde durur ve bu durum çirkin, abartılı şiddet gösterileriyle (merhaba, Ejderha Çağı) ırkçılığı bu kadar iğrenç ve yaygın kılan incelikleri görmezden gelirken. Metafor bu gerçekliğin her iki yönünü de birleştirmeyi ve ele almayı başarıyor.
Bir an gelir ki, bir arkadaşınızla fantastik bir kitap okurken, herkese eşit davranılan bir dünya hedefini gerçekleştirmenin yeterli olmayacağını söylüyorlar. Heismay, “Eşit rekabet, eşit zemin anlamına gelmez” diyor. Büyük kötü ırkçıyı durdurmanın sayısız nesiller boyunca süren baskıyı sihirli bir şekilde telafi etmeyeceğini kabul eden bir video oyununu ilk kez görüyorum. Oyun aynı şeyi sınıf ve zenginlik konusunda da yapıyor. Taht için yarışan, esasen “zenginleri yemek” ve servetlerini giyotinle yeniden dağıtmak isteyen bir karakter var. Ancak son derece düşük statüsü nedeniyle, elinde birkaç kuruştan fazla parası olan herkesi ideolojik düşmanı olarak görüyor. Tıpkı yoksulluk içindeki insanların diğer insanlara biraz daha az saldırması gibi, asıl düşmanları bu düşmanlığı istismar eden zengin güç sahipleri olduğunda. Oyunun bunu dile getirmesi harika.
Aramak için neredeyse refleksif bir içgüdü var Metafor: ReFantazio “Kişilik kılıçlarla.” Oyunun özellikleri var kişilik, bu da ona tanıdık bir hava katıyor, aynı yaratıcı yetenekten bahsetmeye bile gerek yok. Ancak bu karakterizasyon doğru gelmiyor. Bu tanıdık sistemler, oyunun mesajı farklı seviyelerde titreşirken tazelik hissi verecek şekilde yeniden düzenlendi. Kişilik oyunlar hızlanıyor ama asla tam olarak ulaşamıyor.
Irkçılık, sınıfçılık, homofobi ve benzerleriyle ilgili üzücü olan şey, gerçek dünyada bu baskıyı sürdüren şeyin yalnızca bireysel aktörlerin şiddeti değil aynı zamanda kurumlar ve sistemler olduğunu kabul etme konusundaki isteksizliktir. Bu bireysel aktörlere meydan okuyoruz ve onları çağırıyoruz çünkü bunu yapmak, ırkçı sistemleri parçalamak ve adil sistemler inşa etmek için nesiller boyu süren zorlu çalışmadan çok daha kolay ve hızlıdır. Bu tür mesajlara sahip oyunlar da aynısını yapıyor; kötü adamların dramatik yenilgisiyle bitiyor. Metafor yüksek profilli bir oyunun, sistemleri parçalamanın gerçek, çok daha zor ve daha az gösterişli çalışmasını kabul ettiği ilk anlardan biridir.
Ve artık cehenneme gidip gaz lambasıyla aydınlatılmadan oyuncuları tek tek çağıramadığınız bir zamanda, farklı ırklardan biri olarak bunu görmek çok duygulandırıcı. Metafor “Bu sistemlerin de gitmesi gerekiyor” demek için ekstra çaba harcayın. yapan şey budur Metafor: ReFantazio o kadar güçlü, yankı uyandıran ve kelimenin her anlamıyla ne yazık ki anlamsızlığa sürüklenen, bok gibi uyandı.
Metafor: ReFantazio şu anda Xbox, PlayStation ve PC’de çıktı.
