Menü incelemesi: öngörülemeyen, acımasızca komik bir gerilim

Menü kömürleşmiş, sert bir film yapımı türüdür. Seth Reiss ve Will Tracy tarafından kaleme alınan senaryosu, o kadar çok hedefe o kadar çok atış yapıyor ki, film, içinde hala saçma parçaları olan marine edilmiş bir kuşla aynı dokuya ve ısırmaya sahip oluyor. Eğer bu kulağa hoş geliyorsa Menü dağınık bir hiciv patlamasıdır, çünkü öyledir ve filmin çektiği tüm çekimler diğerleri kadar doğru değildir. Yine de, Hollywood’un devam eden post-son döneminden çıkan en eğlenceli ve ilgi çekici sosyal gerilim filmlerinden biri.Çıkmak çağ.

Bunun nedeni, hiç de küçük olmayan bir şekilde, nasıl Menü Giderek daha popüler hale gelen avangart yemek pişirme dünyasını, dünyanın sosyal ve finansal seçkinlerine yönelik çoğu zaman aşırı derecede komik eleştirilerini yapmak için bir araç olarak akıllıca kullanıyor. Hikayesini sadece birkaç yeni filmde keşfedilen bir alana kurarak, Menü giderek yaygınlaşan toplumsal eleştirilerinin birçoğunun bayatlamasını büyük ölçüde engelleyebiliyor. Filmin başarısı aynı zamanda Ralph Fiennes’in tüm filmlerin orkestra şefi olarak asık suratlı, kusursuz performansıyla da doğrudan bağlantılı olabilir. Menüpek çok öngörülemeyen heyecan, titreme ve kahkaha.

Fiennes filmde, lüks restoranı Hawthorne’un bulunduğu ıssız adada tam zamanlı yaşamaya başlayan ünlü şef Julian Slowik’i canlandırıyor. Menü Ancak Slowik’i takip etmiyor. Bunun yerine, Tyler (Nicholas Hoult) tarafından Hawthorne’da özel bir yemek gecesine katılmaya davet edilen bir kadın olan Margot’un (Anya Taylor-Joy) bakış açısını alır. İkiliye, yolculuklarında kibirli bir yemek eleştirmeni (Janet McTeer), eski bir film yıldızı (John Leguizamo) ve finans sektöründen habersiz üçlü kanka da dahil olmak üzere bir dizi züppe patron katılır.

Tyler, Margot ve Slowik’in diğer misafirleri gecelerini geçirmek için Hawthorne’a vardıklarında, işler hızla karanlık, şaşırtıcı derecede hastalıklı bir hal almaya başlar. Çok geçmeden, Slowik’in akşam için planlarının, en son müşterilerinin beklediği kadar basit olmadığı anlaşılır. Ancak, Tyler’ı orijinal randevusunun (anlaşılır bir şekilde) ondan ayrılmasının ardından son dakikada davet eden Margot’nun varlığı, geceye ilişkin görüşünü tehdit ediyor.

Margot’nun gelişi izin verir Menü sadece yüksek gerilimli bir gerilim filmi değil, aynı zamanda kendisi ve Fiennes’in başlangıçta düşündüğünden çok daha fazla ortak noktası olan Slowik arasında bir irade savaşına dönüşecek. Bu kulağa çok gibi gelse de Menü özellikle de baştan sona yayılan hoş, kötü ruhlu hiciv çizgisi göz önüne alındığında, film, çalışma süresinin çoğunda gerilim, korku ve komedi unsurlarını başarılı bir şekilde bir araya getirmeyi başarıyor. şu anlarda bile Menü çoğu karmaşık üçüncü perdesi sırasında ortaya çıkan komedi veya korkuya biraz fazla eğilir, film her zaman kendisini tamamen raydan çıkmasını engelleyecek kadar hızlı düzeltir.

Filmin oyuncuları da kendilerine verilen görevi açıkça anlıyor ve sonuç olarak, ekrandaki herkes hem kurnazca şakacı hem de tamamen kararlı hissettiren performanslara dönüşmeyi başarıyor. Filmdeki pek çok oyuncu arasında hiç kimse Fiennes kadar göze çarpmıyor. Menü bu, Slowik’in kibirliliği bilme tavrını bir tür ham, tavizsiz öfkeyle birleştirme konusundaki benzersiz yeteneği de dahil olmak üzere, en büyük güçlerinden bazılarını tamamen silah haline getirmesine olanak tanır.

Onun karşısında, Taylor-Joy, gerçekten sadece bir kez gerçekten kanatlarını açmasına izin veren bir rolde, güvenilir bir şekilde komuta eden başka bir performans sergiliyor, ancak söz konusu an, şimdiye kadarki en iyi anlardan biri. Menü feda etmek zorundadır. Bu arada Hoult, akıllara sadece Yorgos Lanthimos’un sahne hırsızlığı dönüşünü getirmekle kalmayan aşırı can sıkıcı Tyler rolünde tamamen bilgisiz bir performans sergiliyor. Favori, ama aynı zamanda onu neslinin daha sessiz çok yönlü aktörlerinden biri olarak pekiştiriyor. Hong Chau, Fiennes’in Slowik’inin ılımlı ama acımasız ikinci komutanı Elsa ile benzer şekilde etkili bir işaret yapıyor.

Perde arkasında, yönetmen Mark Mylod ve kurgucu Christopher Tellefsen, Menü 106 dakikalık çalışma süresinin tamamı boyunca oldukça tempolu bir tempoyu koruyor. Mylod ve Tellefsen’in baştan sona uyguladığı operatik, neredeyse Bong Joon-ho-esque kesme stili sayesinde, filmin anlatım ağırlıklı açılış prolog klipleri bile hızla çekildi. Öyle göründüğü anlar olsa da Menü biraz daha edepsiz ve daha ürkütücü olmaya dayanabilirdi, Mylod, filmin daha rahatsız edici sahnelerinin gerçekten nefes almasına ve inşa etmesine izin vermek için sürekli gezinen görsel stilini ne zaman duraklatacağını akıllıca biliyor.

Hollywood’un son beş yılda ürettiği sosyal tür gerilim filmlerinin çoğunda olduğu gibi, Menü inişini tam olarak yapmıyor. Filmin üçüncü perdesi, özellikle, yükseltme umuduyla şaka üzerine şaka üst üste dizmeye çalışır. Menüçıkarları ve gerilimi, ancak çoğu gereksiz mantık boşlukları yaratıyor. O anlar ister istemez engel oluyor Menü Kurgusal şeflerinin çaresizce teslim etmek istediği, ustaca hazırlanmış, beş yıldızlı bir yemek olarak ortaya çıkmaktan. Ne Menü Bununla birlikte, çoğu müşteriyi gülümseten ve her şeyden önce memnun bırakan, takdire şayan derecede basit bir deneyim sağlar.

Menü şimdi ülke çapında sinemalarda oynuyor. Film hakkında daha fazla bilgi için şu yazımızı okuyun: Menübiten, açıkladı.