Mars’ta Hayat? Muhtemelen midenizde bulacağınız bir şeye benziyor

Hayatın ne kadar harika olduğunu ve ne kadar özel ve benzersiz bir fenomen olduğunu unutuyoruz. Bildiğimiz kadarıyla, bizimki hayatı destekleyebilen tek gezegendir ve bugünün tek hücreli gibi bir şey şeklinde ortaya çıkmış gibi görünüyor Prokaryotik organizmalar.

Ancak, bilim adamları dediklerini bulma umudundan vazgeçmediler Luca (Son evrensel ortak ata, bildiğimiz tüm canlıların düştüğü ataların hücresi) gezegenimizin sınırlarının ötesinde.

Nereye bakıyoruz?

İnsanlar Marslıları hayal etmeye başladığından beri bilimsel anlayış önemli ölçüde değişti. Kırmızı gezegenin yüzeyini (azim ve merak gezileri) geçen en son araçlarbileşikleri ve mineralleri tanımladı Bu, koşullarının bir zamanlar yaşanabilir olabileceğini öne sürüyor, ancak bu onun kapsamı.

Şu anda, Mars kırmızımsı bir çöl manzarasıdır – çekici ama ölü ve kesinlikle küçük yeşil adamlara ev sahipliği yapmıyor.

Yakındaki diğer gezegenler daha az umut sunar. Merkür, güneşe çok yakın kavurulmuş bir kayadır, Venüs’ün atmosferi kuru ve toksiktir ve güneş sistemimizdeki diğerleri ya gazdan yapılmış ya da güneşten çok uzaktır. Dolayısıyla, Mars’ın yanı sıra, diğer yaşam biçimleri arayışı, özellikle Jüpiter ve Satürn’ün yörüngesinde olan uydulara odaklanmıştır.

Europa ve Enceladus – sırasıyla Jüpiter ve Satürn’ün kullanılması – kalın bir buz kabuğu altında büyük su okyanusları Bu potansiyel olarak organik molekülleri barındırabilir, bildiğimiz gibi yaşamın kökeni için yapı taşları. Bunlar ET gibi bir şey olmazdı-daha çok karasal tek hücreli organizmalara benzeyeceklerdi.

Daha uzaklara baktığımızda, güneş dışında yörüngede 5.500’den fazla gezegen tespit edildi. Sadece birkaçı potansiyel olarak yaşanabilir ve Şu anda araştırılıyorama Carl Sagan’ın dediği gibi Temas etmek“Evren oldukça büyük bir yer. Sadece biz ise, korkunç bir alan israfı gibi görünüyor.”

Kalıcı yerlerde hayat arıyor

1960’lardan önce, güneş sisteminin en umut verici uydularındaki koşullar yaşam için imkansız görünecekti.

O zamana kadar hakim inanç, hayatın ancak çok hücreli organizmaların hayatta kaldığını gördüğümüz koşullar altında meydana gelebileceğiydi. Su, 0⁰ C ve 40⁰ C arasındaki hafif sıcaklıklar, nötr aralıklarda pH, düşük tuzluluk ve güneş ışığı veya eşdeğer bir enerji kaynağı yaşam için gerekli kabul edildi.

Ancak, 20. yüzyılın ortalarında mikrobiyolog Thomas D. Brock Sıcaklıkların 70⁰C’yi aştığı Yellowstone Milli Parkı’nın kaplıcalarında yaşayan bakterileri keşfetti. O zamanlar dünya dışı yaşam arayışı ile ilgisiz olmasına rağmen, keşfi bilimsel olasılıklarını genişletti.

O zamandan beri, ekstremofiller Kutup buzundaki çatlakların soğukluğundan derin okyanusun yüksek baskılarına kadar yeryüzünde bir dizi aşırı koşulda yaşadığı bulunmuştur. Bakteriler, bulutlardaki küçük asılı partiküllere, Ölü Deniz gibi son derece tuzlu ortamlarda veya Rio Tinto gibi son derece asidik ortamlarda bulunmuştur. Bazı ekstremofiller yüksek radyasyon seviyelerine bile dirençlidir.

Ancak en şaşırtıcı olan şey onları kendi içimizde bulmaktı.

Midenizdeki Marslılar

1980’lerde iki Avustralyalı doktor Barry Marshall ve Robin Warren, Gastroduodenal ülserleri incelemeye başladı. O zamana kadar durum, durumu iyileştirmeye yardımcı olmak için çok az şey yapan stres veya aşırı gastrik asit salgısına bağlanmıştı.

Warren bir patologdu ve hastalardan mide biyopsi örneklerinde bakteriler tanımladıktan sonra, hastalığın bir nedeni olarak düşünülmesi gerektiğini fark etti. Bununla birlikte, mikroorganizmaların insan midesinin oldukça asidik ortamında büyüyemeyeceği dogmaya karşı savaşmak zorunda kaldı.

Warren, araştırmasını 1981 yılına kadar tek başına gerçekleştirdi ve Kraliyet Avustralasya Doktorlar Koleji üyesi Barry Marshall ile tanıştı. Marshall’a yaklaştı ve birlikte çalışmak isteyip istemediğini sordu “Gastriti bulaşıcı bir hastalığa dönüştürmeye çalışan crackpot warren. “

2005 yılında Barry Marshall ve Robin Warren, keşfettikleri için Nobel Fizyoloji veya Tıpta Ödülü’nü aldılar. Helicobacter Pylori ve Gastrik Hastalıklardaki Rolügastroenteroloji alanında devrim yaratan bir keşif.

H. Pylori, mide sıvılarının mide duvarına yaklaşmasına, koruyucu mukus tabakasını kırmasına ve ona bağlanmasına izin veren düşman ortamlarda hayatta kalmasına yardımcı olan inanılmaz bir dizi faktöre sahiptir.

Enzim üreazını kullanarak, H. pylori midede üre’yi amonyak ve co₂ haline getirir ve üremesine izin veren daha yüksek bir pH mikro iklim oluşturur. Sayıları arttıkça, midede mide dokusunu alevlendiren ve zarar veren ekzotoksinleri serbest bırakır. Altta yatan bağ dokusu midenin asitliğine maruz kaldığı için ülserler sonunda bu şekilde gelişir.

Keşifleri, içlerimize sıkışmış bile-midelerimizin duvarlarında, sirke benzeri pH seviyelerine, toplam karanlığa, sindirim sistemlerimizin şiddetli hareketlerine, zararlı enzimlere ve yiyecek çalma gelgitlerine maruz kaldığını gösterdi. ve çoğal.

Ekstremofil mikroorganizmaların incelenmesi, güneş sistemindeki diğer cisimlerde veya bilinen 5.500 dış gezegenden birinde, aşırı koşullarda bile, olağanüstü yaşam fenomeni mevcut olabileceği umudunu sunmaktadır. Bugün hayal ettiğimiz Marslılar H. Pylori’ye benzeyebilirler.

Bu makale şuradan yeniden yayınlanmıştır. Konuşma Creative Commons lisansı altında. Oku orijinal makale.