Arktik Okyanusu’nda bir sal deniz buzu hayal edin ve muhtemelen beyaz ve mavinin bozulmamış bir evliliğini hayal ediyorsunuz. Ancak yaz aylarında, yüzeyin altında çok daha yeşil ve yapışkan bir şey pusuda bekler. Bir tür alg, Melosira arktikası, büyük, sarkan kütleler ve Arktik deniz buzunun alt tarafına yapışan perdeler halinde büyür ve çoğunlukla kuş bakışı bakıldığında gizlenir.
Uzun dizilerden ve diyatom adı verilen tek hücreli organizma kümelerinden oluşan algler, kutup ekosisteminde önemli bir oyuncudur. Bu, balıklardan kuşlara, foklardan balinalara kadar her şeyi besleyen zooplankton için besindir – ya doğrudan ya da Pac-Man benzeri yaşam zinciri boyunca dolaylı, yukarı doğru bir basamak yoluyla. Derin okyanusta, bentik yaratıklar ayrıca batık alg damlalarından yemek yapmaya da güvenirler. Bir değerlendirmeyle, M. arktika hesaba katılmış yaklaşık %45 2012’de Arktik birincil üretimi. Kısacası: algler tüm besin ağını destekler.
Ancak buz altı pisliğinin gizli, sümüksü dünyasında bol miktarda başka bir şey daha var: mikroplastikler. Araştırmacılar, numunelerin içinde endişe verici derecede yüksek konsantrasyonlarda ufacık küçük plastik parçacıkları belgelediler. arktika, göre bir yeni çalışma Çevre Bilimi ve Teknolojisi dergisinde Cuma günü yayınlandı. Çalışma, mikroplastiklerin gerçekten her yerde olduğuna dair artan kanıtlara katkıda bulunuyor: taze yağmış Antarktika karı, hava, bebek kakası, kanımız-her yer.
Bilim adamlarının buz kütlelerinden topladıkları 12 alg örneğinin tümü mikroplastikler içeriyordu. Toplamda, inceledikleri alglerde yaklaşık 400 ayrı plastik parça saydılar. Bunu hacme göre bir konsantrasyona ekstrapolasyonla değerlendiren araştırmacılar, her metreküpün M. arktika çevredeki deniz suyunda tespit ettikleri konsantrasyonun 10 katından daha fazla olan 31.000 mikroplastik parçacık içerir. Algler, ona güvenen organizmalar ve hatta iklim için kötü bir haber olabilir.
Mikroplastikler görünüşte her yerde bulunsa da, bulgular yine de iki kat daha şaşırtıcıydı. melanie bergmann, baş çalışma yazarı ve Almanya, Bremerhaven’deki Alfred Wegener Enstitüsü’nde bir biyolog. Bir e-postada, Gizmodo’ya belgelemeyi beklemediğini söyledi. çok yüksek düzeyde mikroplastikler M. arktika, ne de bu konsantrasyonların olması için çok daha yüksek suda olandan daha fazla. Ancak geçmişe bakıldığında, alglerin sakızımsı doğası muhtemelen bunu açıklıyor.
Deniz buzunun kendisi çok sayıda mikroplasit içerir (konuma bağlı olarak metreküp başına milyonlarca parçacık). önceki araştırma Bergmann üzerinde çalıştı). Deniz buzu hem donma/erime döngüsü yoluyla plastiği okyanustan ayırır hem de rüzgar akıntıları tarafından biriktiği için kirliliği yukarıdan toplar. Buna karşılık, bu deniz buzu kirliliği muhtemelen alglere akıyor. “İlkbaharda deniz buzu eridiğinde, mikroplastik muhtemelen sıkışıp kalır. [by] yapışkan yüzeyleri, ”diye varsayıyor Bergmann. Ve hem buz kütleleri hem de onlara bağlı alg kütleleri, okyanus akıntılarını takip ederken plastik parçacıkları toplayarak hareket eder.
Arktik deniz ekosisteminde, önceki araştırmalar en yüksek düzeyde mikroplastik bulmuştur. deniz tabanı çökeltilerinde, biyolog ayrıca açıkladı. Yosun döngüsü, bu plastik birikintilerin büyük bir bölümünü açıklayabilir. Kirli bir ağa hapsolarak M. arktika iplikçikler, insan yapımı çöpün ufacık parçaları aslında okyanusun dibine doğru ekspres bir yolculuk yapıyor. Büyük alg parçaları, su kolonunda asılı kalma olasılığı daha yüksek olan küçük döküntü parçalarından çok daha hızlı batar. İyi tarafından bakarsak, yeni çalışma bir gizemi çözüyor. Ancak yeni bilginin yararı, buradaki tek umut ışığı olabilir.
Algler, Kuzey Kutbu besin ağının yapı iskelesi olduğundan, onu yiyen (ya da onu yiyen bir şeyi yiyen) her şey, içerdiği tüm plastik parçaları neredeyse kesin olarak yutar. Mikroplastiklerin sağlık üzerindeki etkileri henüz tam olarak belirlenmedi, ancak bazı erken araştırmalar bunların muhtemelen iyi olmadığını gösteriyor. insanlar için veya yaban hayatı. Böylece, M. arktika‘S yapışkan plastiğe yakınlık tüm ekosistemi yavaş yavaş zehirliyor olabilir.
Sonra, kirliliğin alglerin kendisine zarar vermesinin bir yolu var. Diğer alg türleri üzerinde yapılan laboratuvar deneyleri, mikroplastiklerin engel olabilir bir organizmanın fotosentez yapma ve alg hücrelerine zarar verme yeteneği. Bergmann, “Bunun farklı algler arasında ne kadar yaygın olduğunu ve bunun buz alglerini de etkileyip etkilemediğini henüz bilmiyoruz” dedi; Mikroplastiklerin etkisinin türlere göre çok değişkenlik gösterdiğini de sözlerine ekledi.
Ancak iklim değişikliği çağında, zaten hızla değişen Kuzey Kutup sistemleri üzerindeki herhangi bir ek stres hoş karşılanmıyor. Ve algler plastikle doldurulduğunda gerçekten daha az fotosentez yapabiliyorsa, o zaman aynı zamanda karbonu daha az tutabilir ve iklim değişikliğini daha az hafifletebilir – küçük ama potansiyel olarak önemli bir Arktik geri besleme döngüsü, diye açıkladı.
Şimdilik tüm bunlar hala bir soru işareti. Mikroplastiklerin besin ağında nasıl dolaştığını ve onları yiyen organizmalara ne yaptıklarını anlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç var (Bergmann, özellikle plastikle dolu tortullar arasında yaşayan derin deniz canlıları üzerinde gelecekteki çalışmaları yürütmeyi umuyor). Ancak bilimsel deneyler plastik bağımlılığımızın sonuçlarını kısa sürede ortaya çıkarmazsa, muhtemelen zaman gösterecek. “Mikroplastik konsantrasyonları arttıkça, etkilerinde bir artış göreceğiz. Belirli alanlarda veya türlerde kritik eşikleri geçebiliriz,” dedi Bergmann. “Bazı bilim adamları zaten sahip olduğumuzu düşünüyor.”
