Bu yılki Berlin Film Festivali’nde sinema ve ünlüler değil siyaset ve protestolar en yüksek faturayı aldı.
Protestocu çevreciler, İran’daki kadın hakları gösterileri veya güç durumdaki Ukrayna halkıyla dayanışma gösterileri olsun, aktivistlerin kargaşası, genellikle ekranda olup bitenleri bastıran bir medya yankısı yarattı.
Perşembe günkü açılış gecesi kırmızı halı yani en az üç gösteri. Kutsal Örümcek yıldız Zahra Amir Ebrahimi, iki Alman-İranlı aktrisle birlikte: İmparatoriçe yıldız Melika Foroutan ve Jasmin Tabatabai (Haydutlar, Baader Meinhof Kompleksi) geçen Eylül ayından bu yana İran’ı sarsan hükümet karşıtı, kadın hakları yanlısı protestoların sloganı olan “Kadın Yaşam Özgürlüğü” yazan bir pankart açmak için aktivistlere katıldı. Tören başlamadan önce, Berlin sinema salonlarında imtiyazlı işçileri ve mübaşirleri temsil eden göstericiler, daha adil ücret çağrısı yapan pankartlar açtılar. Ve çevreci aktivist grup Last Generation’ın üyeleri, dikkatleri yaklaşmakta olan iklim felaketine odaklamak için kendilerini kırmızı halının yanında yere yapıştırdılar.
İçeride, Rebecca Miller’ın dünya prömiyerinin kutlandığı iddia edilen açılış gecesi galası. o bana geldi Başrollerinde Anne Hathaway, Marisa Tomei ve Peter Dinklage’ın yer aldığı film, bunun yerine Ukrayna halkının cesaretinin kutlanmasına ve Rusya’nın onlara karşı yürüttüğü saldırgan savaşın kınanmasına dönüştü. Ana etkinlik, sanatın ve sinemanın siyaset dışında olamayacağını açıkça belirten Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelensky’nin canlı video konuşmasıydı. Zelensky, “Kültür, kötülüğe karşı konuşmaya karar verdiğinde bir taraf seçer ve sessiz kaldığında bir taraf tutar ve aslında kötülüğe yardım eder” dedi.
Berlin her zaman büyük festivallerin en politik olanı olmuştur. 2006’da festival, Michael Winterbottom ve Mat Whitecross’un Guantanamo’ya Giden Yol adlı yarışma filminin konuları olan Rhuhel Ahmed ve Shafiq Rasul’da gerçekleşti. kötü şöhretli ABD askeri üssü. 2011’de jüri üyeleri, jüri için seçilen ancak Tahran tarafından ülkeden ayrılmasına izin verilmeyen İranlı film yapımcısı Jafar Panahi’nin yerini işaretlemek için boş bir sandalyenin yanında poz verdi.
Film yapımcıları ve aktivistler, Berlinale Palast’ın adaletsizliğe karşı harekete geçme çağrıları için hoş bir platform olduğunu biliyorlar. Berlinale Jüri Başkanı Kristen Stewart açılış basın toplantısında buna değindi: “Beğenseniz de beğenmeseniz de” dedi, “özellikle bu festival, tarihsel olarak, olumlu bir şekilde çatışmacı ve politik.”
Stewart da Berlinale’de tavır aldı, Cumartesi günü kırmızı halıda İran’daki protestocuları desteklemek için yapılan sessiz protestoya katıldı. Kadınların Yaşam Özgürlüğü, Zar Amir Ebrahimi’yi de içeriyordu. Siren yönetmen Sepideh Farsi ve oyuncu ve Berlinale jüri üyesi Golshifteh Farahani’nin yanı sıra festival eş başkanları Carlo Chatrian ve Mariette Rissenbeek.
Bu yıl, Berlin gerçekten “siyasi festival” markasına yöneldi. Çeşitli amaçlara yönelik kamuya açık destek beyanlarına ek olarak -”festival, Ukrayna halkıyla dayanışma içinde kristal berraklığında duruyor. [and] İran’daki protesto hareketiyle” açılış gecesinde ev sahibi kaydetti – ağırlığını somut eyleme veriyor. Kendi rejimlerindeki rejimlerle doğrudan bağları olan Rusya veya İran’dan gelen katılımcıları yasakladıktan sonra, Berlin’deki Avrupa Film Pazarı, İran’ın EFM standının kontrolünü yeni kurulan İran Bağımsız Film Yapımcıları Derneği’ne devretti. İran sinemasının gerçek temsilcileri olmalıdır.
Cuma günü, festival ve EFM, Beyaz Rusya’nın diktatörlük rejiminden sürgündeki bir grup film yapımcısını ilk bağımsız Beyaz Rusya Film Akademisi’nin kurulması için destekledi ve Avrupa Film Akademisi’nden anında destek ve finansman konusunda yardım sözü aldı. ve ulusal sinema tanıtım kuruluşu German Films.
Bu yeni ciddi partizanlık, çoğunlukla iyi gidiyor. Ara sıra “erdem sinyali verme” konusundaki homurdanmalar dışında, sanat sanat içindir kalabalığı bariz bir şekilde sessiz kaldı. Sosyal adalet politikası, belki de #MeToo ve #BlackLivesMatter hareketlerinin sektör üzerindeki etkisini yansıtarak, bağımsız film topluluğundaki birçok kişinin kimliğinin ayrılmaz bir parçası haline geldi.
Avrupa Film Akademisi Başkanı ve bir film yapımcıları savunuculuk grubu olan Uluslararası Risk Altındaki Film Yapımcıları Koalisyonu üyesi Mike Downey, “Hikaye anlatımı, adalet, demokrasi ve adil ve hakkaniyetli bir toplum arayışında güçlü bir araçtır” diyor. Uluslararası kültürel topluluğun getirdiği baskı, “aslında işe yarıyor” diyor. Downey, Avrupa film camiasının Jafar Panahi’nin 4 Şubat’ta serbest bırakılmasına yol açan açlık grevine verdiği destek gibi son başarılara işaret ediyor.
Ancak, özel olarak, sektördeki bazı kişiler, Berlin’in işleri biraz fazla ileri götürebileceğinden endişe ediyor.
Yorumlarının yanlış yorumlanacağı endişesiyle isminin verilmemesini isteyen deneyimli bir satış temsilcisi, “Filmlerin kendilerine değil de siyasi mesaja odaklanan bu aleni siyasallaştırmaya katılmıyorum,” dedi. Ben de bu davaları destekliyorum ama Berlinale bir haftalık siyasi protesto değil, bir film festivali olmalı” dedi.
