Güneş, uluyan bir kar fırtınasının serenat yaptığı, buzla kaplı bir dağın tepesinde bulunan Lorath’ın kulübesinin üzerinde yükseliyor. Bana Diablo 4’ün ana düşmanı Lilith’in kanını aldığımı ve artık beni deliliğe sürükleyebilecek ürkütücü bir bağlantı paylaştığımızı söyledi. Şafak sökerken, gözlerimiz RPG oyununun ana merkezi olan Kyovashad’a dikilmiş olarak gün doğumuna çıkıyoruz. Biz giderken bazı geyikler ve yavruları taşlı patikaya dağılıyor. Daha sonra yeniden ortaya çıkıyorlar, şimdi bir Fallen sürüsünün önünde parçalanmışlar, uzuvları can damarlarını doğanın kabarık beyaz halısına akıtıyor. Sanctuary’de her şey olması gerektiği gibidir; kötülük en masum güzelliğe bile leke sürer.
Ve Diablo 4 güzeldir. Diablo 4 oynanış önizlememizde Fractured Peaks’i keşfederken, onları üst üste bindirme olmadan ve yapmacık metinden konuşmaya tam görkemiyle görmek nefesimi kesti (“argh, *ölür*”ü özlesem de). Tehdit her köşede pusuda bekliyor, Kasap rastgele zindanlara düşüyor, ben Horadric Vault’u gizleyen ormanlık labirentte savaşırken karanlık yaklaşıyor; her şey beni öldürmek istiyor ama Inarius adına, onların bunu denemesini istemekten kendimi alamıyorum.
Bu seferki karakterim, yeni uyanmış Diablo 4 sınıflarından biri olan bir Necromancer. Her zaman yakın dövüş DPS karakterlerine veya Diablo 3’te, sevgili Cadı Doktorum Londra’da Diablo VP Rod Fergusson ile konuşmuş olsam da, sınıfın ürkütücü estetiği ve ölen her şeye olan tutkusu beni cezbetti.
En iyi Diablo 4 Necromancer yapısını çalıştırmıyordum – bunun yerine sadece havalı göründüğünü ve oyun tarzıma uyduğunu düşündüğüm yetenekleri seçtim. Tavsiyelerden uzaklaşmama rağmen, Necromancer’ı çok, çok güçlü; aslında neredeyse çok güçlü. Karşılaştırıldığında Rogue’um sönük kalıyordu ve Sorceress’im iyi yerleştirilmiş bir Chain Lightning ile bir çeteyi kolayca tek seferde vurabilirken, Necromancer oynadığınızda tüm işi iskeletleriniz yapar. Bunlardan dördünü yerleştirebilir, ardından Ölüler Kitabı’nı kullanarak yükseltebilirsiniz. Sonunda, dört Reaper Skeletons ve düşmanlara uzaktan karanlık cıvatalarla saldıran üç ölümsüz büyücü ile yaralandım. Rogue’umda mücadele ettiğim patronlar çocuk oyuncağı haline geldi ve çeteler gözlerimin önünde dağıldı – Diablo 4 dünya patronu Ashava bile ölümsüz ordularımın önünde ezildi.
Ve yalan söylemeyeceğim, bundan biraz nefret ettim. Biraz daha deneyimli oyuncuları hedefleyen World Tier 2’de oynadım ve her şeyin çok basit olduğunu gördüm. fazla kolay. Bana, kampanyayı bir kez bile ölmeden tamamlamayı başardığım Diablo 3’teki Cadı Doktorumu hatırlattı – ve bu uzmandı. Benim için Necromancer, Lilith’in ordularıyla yakın ve kişisel olmanın eğlencesini aldı, bu da deneyimimin genel olarak oldukça yetersiz olduğu anlamına geliyor. Necromancer açıkça benim için sınıf değil ve bu tamamen sorun değil; Benim tarzıma uymadığı için sınıfın ‘kötü’ olduğunu söylemek için burada değilim.
Yine de rahatsız edici olan, iskeletlerin kendilerinin oldukça hatalı olmasıydı. Elbette bu bir beta; hataların olması kaçınılmazdır. Bir tanesi kayaya saplandı (zavallı adam), diğerleri ayak uydurmak için mücadele etti ve bölgeden bölgeye taşındığımda oldukça kötü bir gecikme yaşadım – özellikle Kyovashad’da. Elbette, bunun nedeni bölgenin çok kalabalık olması, ancak ölümsüz arkadaşlarımdan bazılarını derinliklere geri gönderdiğimde, işlerin daha sorunsuz yürüdüğünü gördüm. Bu sadece bir diş çıkarma sorunu olduğundan eminim, ama yine de gerçekten, Gerçekten rahatsız edici.
Ayrıca zindanlarda da bazı tuhaf küçük böceklerim vardı. Erken oyun testimden en sevdiğim yeraltı yeri, Diablo 2’den sökülmüş gibi görünen The Black Asylum’du. Zincirler duvarlardan cansız bir şekilde sarkıyor. Orada olmayan bir baba tarafından derinliklere fırlatılan küçük bir çocuğun hayaletini yenmelisiniz; her yer zulüm çığlıkları atıyor.
Ne yazık ki, ana kapı mekanizmalarının her birinin yanındaki iki farklı çukur arasında garip bir ölü bölge var. Hiç geçemedim ve sırayla her birinin etrafından dolaşmak zorunda kaldım. Elbette, bu küçük bir rahatsızlık, ancak erken oyun testimde patronlardan birinde ölü bir bölge tespit ettiğim göz önüne alındığında, bunun tekrarlayan bir sorun olabileceği anlaşılıyor. Burada, atlatmanız gereken alanı azaltmadan önce sadece elverişsizdir – bir patron savaşı sırasında harika değil.
Küçük dertler bir yana, bir de şu var ki, Bu yüzden Diablo’nun bu yinelemesinde sevilecek çok şey var. Muhtemelen sosyal medyada karakterlerini paylaşan oyuncular görmüşsünüzdür ve ben yaşamak onun için. My Necromancer, vücudunu kaplayan taze kanla çizilmiş ‘dövmeler’ ile, siyah ve kızıl saçları ve uyumlu zırhı olan, biraz zayıflamış bir goth kraliçesidir. İlk kez oynadığımdan beri çok daha fazla stil ve özelleştirme seçeneği var ve bu karakter Rogue’umdan çok daha fazla beni hissettirdi.
Druid oynama şansım olmasa da, Diablo 4’ün ne kadar kapsayıcı olduğunu görmek beni çok heyecanlandırıyor. Druid büyük ve hantaldır, tecrübeli bir orman savaşçısıdır ve etrafındaki ruh hayvanlarına devasa baltaları kaldırıp düşmanlarını parçalamaktan daha çok değer verir. Diablo 4’te herkes için bir beden var, Sanctuary gerçeklikten bu kadar uzak olmasına rağmen aslında kendinizi temsil eden bir karakter yaratabiliyorsunuz. Orası mı? Bu gerçekten özel.
Diablo 4 ile ilgili her şey özeldir; gerçekten öyle Oynanış önizlememde Diablo 4’ün “Diablo’nun olması gereken her şeye sahip olduğunu” söyledim ve bunu tekrarlamak istiyorum. Tüyler ürpertici, kanlı ama yeni ve taze, tıpkı Necromancer’ımı süsleyen kan gibi. Beta kapandı, ama ben daha fazlasını istiyorum – Krystyna’nın kocası Feodor gibiyim ama çok şükür ruhum sağlam.
Güneş gerçekten harika bir beta testi için batarken, Blizzard’ın elinde neler olduğunu görmek için sabırsızlanıyorum. Fergusson, Londra özel etkinliğimizde bana “daha yeni başlıyoruz, lansman için üç ayımız var ve önümüzde pek çok harika şey var” dedi.
