Bir gökbilimci ekibi kısa süre önce Dünya’dan sadece 10.000 ışıkyılı uzaklıkta çarpık bir kara delik gözlemledi. Kara deliğin dönüş ekseni, yörüngesinde en az 40 derece dönen enkaz düzlemi ile uyumsuz, bu, gökbilimciler tarafından şimdiye kadar görülen türünün en aşırı yanlış hizalanması.
Sistem MAXI J1820+70 olarak adlandırılır ve küçük bir kara delik (Güneş’ten yaklaşık sekiz kat daha büyük) ve Güneş’in yaklaşık yarısı büyüklüğünde bir yıldız içerir. Astrofizikçiler yakın zamanda, ışığın bile kaçamayacağı kadar yoğun bir kütleçekim alanına sahip, inanılmaz derecede yoğun bir nesne olan kara deliğin, yörüngesindeki cisimlere kıyasla garip bir açıyla döndüğünü hesapladılar; Araştırmacılar, eğiminin, bir yıldızın şiddetli ölümünde nesnenin nasıl doğduğunun bir kalıntısı olabileceğini düşünüyor.
Finlandiya’daki Turku Üniversitesi’nde astrofizikçi olan Juri Poutanen ve makalenin baş yazarı Juri Poutanen, “Temel sonuç, ilk kez kara delik dönüşü ile yörünge dönüşü arasında büyük (>40 derece) bir yanlış hizalamayı ölçmemizdir” dedi. yazar, Gizmodo’ya bir e-postada. “Bu durumda, olası oluşum kanalı, büyük bir yıldızın çekirdeğinin çöküşü sırasında kara deliğe (asimetrik nötrino emisyonu nedeniyle) büyük bir vuruştur.”
Poutanen’in bahsettiği “tekme”, kara deliği doğuran süpernovanın -devasa bir yıldızın çöküşünün- sonucudur. Ölmekte olan yıldızdan malzeme fışkırması kara deliğe, doğum vuruşubu büyük nesneyi komşu nesnelerle hizadan çıkarabilir.
“Patlamanın kendisi tarafından çok fazla ‘darbe’ değil, iki nesneyi bir arada tutan yerçekimi alanındaki ani değişiklik, süpernova patlamasında oluşumu sırasında kara deliğin aşırı bir dönüş kazanması gerçeğiyle birleşiyor. Avrupa Güney Gözlemevi’nde astrofizikçi olan Ferdinando Patat, buna eşlik eden bir makale yazdı. Perspektifler makalesi Gizmodo’ya gönderilen bir e-postada yeni makale hakkında.
Kara delik, güçlü yerçekimi alanı sayesinde komşu bir yıldızdan yavaş yavaş malzeme çekiyor ve yoğun uçurumun etrafında bir yığılma diski oluşturuyor. Yıldızın malzemesinin bir kısmı kara delik tarafından yutulur, ancak bir kısmı da iki büyük malzeme jeti şeklinde püskürtülür ve yaklaşık %80 oranında püskürtülür. ışık hızı.
Araştırmacılar, bu jetlerin açısına ve sistemin yörünge düzleminin eğimine bakarak işlerin yolunda gitmediğini anladılar. Patat, “Eksik olan, yörünge düzleminin konum açısıydı ve bu, yörünge düzlemindeki malzemeden gelen ışığın kutuplaşmasıyla sağlandı” dedi.
Patat, “Bu yaklaşımın yeniliği,” diye ekledi. “Polarizasyon, genellikle başka hiçbir sinyalin taşımadığı geometrik bilgileri de beraberinde taşır. Yüzeyin ayrıntılarını ayırt edemeseniz bile, size yayan bir yüzeyin yönünün ne olduğunu söyleyebilir.”
Poutanen, bu yanlış hizalanmış kara deliklerin muhtemelen daha fazla var olduğunu, ancak bunların ölçülmesinin zor olduğunu söyledi. Ekip daha fazlasını aramayı planlıyor ve eğiminin nasıl bu kadar aşırı hale geldiğini daha iyi anlamak için NASA’nın Aralık 2021’de başlatılan yeni IXPE uydusundan gelen verileri kullanarak bunun yapısını daha fazla araştıracaklar.
Daha Fazlası: Event Horizon Teleskopu’ndan Yeni Görüntüde Bir Kara Deliğin Manyetik Alanlarını Görün
