Intel’in Arizona’daki fabrikalarında Tayvan’ın UMC’si için çip üretmeye yönelik yakın zamanda yaptığı anlaşma, ABD topraklarında çip üretim kapasitesini artırmayı amaçlayan ABD CHIPS Yasası ile stratejik bir uyumun işaretidir. Bu aynı zamanda yarı iletken endüstrisinde teknolojik genişlemeyi jeopolitik dinamiklerle iç içe geçiren önemli bir değişime de işaret ediyor.
UMC ve Intel birlikte ağ oluşturma, mobil ve iletişim altyapısı gibi uygulamaları hedefleyen yeni bir üretim teknolojisi geliştirecek ve üretimin 2027’de Ocotillo, Arizona’da başlaması bekleniyor. Bunun müşterilere “coğrafi açıdan çeşitliliğe sahip bir yarı iletkene erişim” sağlayacağını söylediler. tedarik zinciri.”
İşletmeler, aşırı yoğunlaşmış bir yarı iletken tedarik zincirinin, bazıları COVID karantinalarından sonra aylarca tedarik sıkıntısı çeken PC’ler, telefonlar ve diğer elektronik cihazların tedariği üzerinde yaratabileceği sonuçları zaten gördü.
UMC’nin müşterileri arasında mobil çip üreticileri Qualcomm ve MediaTek yer alıyor. 12 fabrikasının çoğu Tayvan’da, diğerleri ise Çin, Japonya ve Singapur’da. Akım Tayvan’daki jeopolitik gerilimler Tedarik zincirindeki çeşitlilikle ilgili endişelerin artmasına neden oluyor.
Bu anlaşmanın doğuşu, diğer birçok yonga üreticisinin yalnızca tasarım odaklı işletmeler haline gelmesiyle Intel’in daha fazla üretim kapasitesine ihtiyaç duymasıyla başlıyor.
Intel’in stratejisinde değişiklik
Geçmişte Intel, çiplerinin tasarımından üretimine ve pazarlanmasına kadar her şeyi kendisi yaptı. 2021’de Intel, Entegre Cihaz Üretimi (IDM) 2.0 planını duyurduCEO Pat Gelsinger, şirketin üretim kapasitesini genişletmeye yönelik agresif bir planın ana hatlarını çizdi.
Üretim çipleri yerine tasarımda uzmanlaşmanın sermaye açısından daha verimli olduğu göz önüne alındığında, fabrikasyonsuz olmak bir trend. Ancak o zamanlar Gelsinger, GlobalFoundries ve TSMC’nin fabrika işindeki ikili ortaklığı göz önüne alındığında, artık fabrika tarafında kazanılacak paranın olduğunu tespit etmişti.
Intel’in UMC ile ortaklığı, yalnızca kendi cihazlarını tasarlama ve üretme şeklindeki geleneksel IDM rolünden, dökümhaneye girme veya yarı iletken üretimi ile sözleşmeli iş yapma ve agnostik bir üretici olma yönündeki stratejik değişimi temsil ediyor. Bu gerçekten tüm hızıyla devam eden IDM 2.0’dır.
Gibi TrendForce yakın tarihli bir notta buna dikkat çektiUygun maliyetli kapasite artırımı söz konusu olduğunda iki firma birbirini iyi tamamlıyor.
Yarı iletken fiyatlarına etkisi
TrendForce, anlaşmanın maliyetleri düşürerek yarı iletken endüstrisini yeniden şekillendirebileceğini, UMC’nin FinFET pazarına girmesini mümkün kılabileceğini ve aynı zamanda Intel’in dökümhane model geçişini geliştirebileceğini yazıyor.
Pek çok analist pazarın daha fazla rekabeti memnuniyetle karşılayacağından emin olsa da bunun fiyatları nasıl etkileyeceğini belirlemek için henüz yeterli veri bulunmadığını söylüyorlar.
UMC, bir sözcünün e-posta yoluyla “anlaşmanın geri kalanının henüz kamuoyunda tartışılmaya hazır olmadığını” söylemesi nedeniyle yorumda bulunmayacak.
Çip yapma politikası
ABD çaresizce karada daha fazla yarı iletken kapasitesi istiyor ve Arizona’daki ilerlemeden hayal kırıklığına uğruyor. büyük ölçüde TSMC ile – yavaştı ve iş anlaşmazlıkları ve teknolojik aksaklıklarla dolu.
Washington’un CHIPS Yasası, yarı iletken şirketlerini ABD’de üretim tesisleri kurmaya teşvik etmek için on milyarlarca dolar ayırıyor. Yazıldığı üzere tasarı, ABD’de mağaza açmaları koşuluyla yabancı şirketlere para akışına izin veriyor.
Ancak ABD’li bir firma olan Intel’in pastadan en büyük payı alması yönünde çağrılar artıyor.
“Eğer Samsung, TSMC ve diğerleri ABD’de üretim yapıyorsa bundan mutlu olmalıyız” Gelsinger’ın şu sözleri aktarılıyor:. “Tüm temel Ar-Ge çalışmalarım burada yapılıyor. İşlerinin çoğunu yurt dışında yapıyorlar. Biz [Intel] daha fazla faydalanmalı.”
UMC ile ortaklık kurmak, Intel’in olgun süreç düğümlerinde kapasite açısından bir adım öne geçmesine olanak tanıyacak.
Tayvan tarafında da Çin’den ayrılma ve ABD ve diğer ülkelerle ticareti genişletme yönünde bir baskı var. Şu anda, Tayvan’ın en büyük ticaret ortağı Çin’dirve Taipei’deki hükümet kesinlikle bunu değiştirmek istiyor çeşitlendirme için baskı yaparak.
Hükümetin Güneye Git politikası Hindistan ve Vietnam’da yatırımın teşvik edilmesiancak bu uluslar ABD’nin sahip olduğu olgun teknoloji endüstrisine sahip değil.
Ayrıca yaklaşan ABD başkanlık seçimleri ve olası bir Trump Beyaz Saray’ını yatıştırma meselesi de var.
Eski Başkan Fox News’e zaten söylemiştim Tayvan’ın ABD’nin işlerini elinden aldığı ve potansiyel dış politikasına ilişkin çay yapraklarını okumak zor olsa da, bu tür bir retorik, korumacılığa sempati duyan bir tabana hitap ediyor.
Ancak Tayvan için bu, yürümesi zor bir ip. Savunmanın yol gösterici ilkelerinden biri, bir tür caydırıcılık görevi gören “silikon kalkan”dır. Teori şu ki Çin Tayvan’a saldırmaktan caydırılacak Çünkü dünyanın yarı iletken tedarikinin sonuçları o kadar zarar verici ki, Çin ekonomisine ciddi zararlar verebilir.
Eğer dünya Tayvan’ın çiplerine daha az bağımlı olsaydı ve başka yerlerde üretilen yarı iletkenlere daha fazla bağımlı olsaydı, o zaman kalkan artık bu kadar etkili bir zırh parçası olmazdı.
Bu hem Tayvan hem de adanın üretim kapasitesindeki herhangi bir kesintiden hâlâ zarar görecek olan dünyanın yarı iletken alıcıları için kötü olurdu.
Telif Hakkı © 2024 IDG Communications, Inc.
