Rastgele bir şekilde geçiş yapın Architectural Digest’teki slayt gösterisini izlediğinizde, büyük olasılıkla geniş bir yelpazeye sahip bir mutfağı merkezde göreceksiniz. Genellikle en az altı gaz ocağı, ideal olarak iki veya daha fazla fırın ve 19. yüzyıldan kalma bir banka kasasının üzerinde ölmüş bir örümcek ailesi gibi görünmeye yetecek kadar pişirme ızgarası bulunur.
Son on yılda, “ifade” serileri üst düzey mutfakların demirbaşı haline geldi. Bir çeşit nostalji uyandıracak kadar arkaik görünüyorlar ve ölçekleri, insanların ayrıntılı, çok çeşitli yemekler pişirmek için zamanları ve enerjileri olduğu yönündeki fantezilerini oynayacak kadar büyük. Aynı anda dörtten fazla ocak.
Profesyonel tarzda ocaklar olarak satılıyorlar, ancak ironik olan şu ki, birçok üst düzey restoran, açık alevleri zaten mutfaklarının bir köşesine indirmiş durumda.
Uzun sıra mavi alevli gazlı ocaklar yerine şeflerin çalışma istasyonlarında diledikleri gibi hareket ettirebilecekleri portatif indüksiyonlu ocaklara yöneliyorlar.
Trend muhtemelen 2000’li yılların ortalarında başladı. Grant Achatz bu tasarımı ilk benimseyenlerdendi ve bu, o zamanlar Chicago’daki yeni restoranı Alinea’nın mutfak tasarımını etkiledi.
