Yukarıya Bakma aynı anda hem felaket, hem politik hem de hicivli bir film olarak sunuluyor. Gerçekte, kendi kodları olan bu sinematografik türlerin hiçbirine ait değildir. Sonuç bu nedenle ilginç değil.
sinema felaketi
Yüz tane afet filmi gördüğümüzde bu türün kodlarını bütünleştirmeye başlıyoruz. Aksiyona, kahramanlara, piçlere, yaklaşan bir felakete, güzel görüntülere ve en azından İnsanlığın kısmi bir korumasına ihtiyacımız var. Kahramanlar, bir felaket yaklaştığında kimsenin ciddiye almak istemediği bir ikili bilim adamı tarafından kamp kurar. Bir inkar aşamasından sonra, analizleri doğrulanır ve sonunda gezegen öldüren nesneyi yok etmeye karar verilir. Armageddon’dan beri, bir gök cismini nükleer bir cihazla yok etme tekniğini biliyoruz. eğer inanırsak Vikipedi, bunun ciddi bir şekilde masada olan varsayımlardan biri olduğu ortaya çıkıyor.
üzerinde başkaları da var. NASA ve ESA Çalışma.
Bir geri dönüşün ardından, kuyruklu yıldızın çıkarılmamasına ve gezegenimize sessizce çarpmasına izin verilmesine karar verildi. Bu seçenek çoğunluk tarafından büyük bir sükunetle kabul edilmiş görünüyor. İzleyici en fazla, farklı dini yapılarda dua eden insanların görüntülerini görür. Ancak insan öyle bir şekilde tasarlanır ki, bir an gelir ki hayatta kalma içgüdüsü geri kalanını ele geçirir. Aşı karşıtı hareketin bize hayatta kalma içgüdüsünün evrensel olarak paylaşılmadığını gösterdiğini kabul edeceğiz.
Kahramanların kendileri bir felaket filmi kriterlerini karşılamıyor. Felaket filmlerinde hor görülen bilim adamının duruşu çok belirgindir. Bunun dışında iki bilim adamı hayatta kalmak yerine bir tür rahatlık içine düşerler. Randall bir gazeteciyi becererek iyi bir hayat sürmeye karar verir ve Kate bir süpermarkette kasiyer olur.
Dayanılmaz göbeğe bakan
İki bilim adamımız gezegeni öldüren kuyruklu yıldızı keşfettiklerinde, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ile bir röportaj yapmayı başarırlar. Donald Trump’ta feminenliğe bayılan Janie Orlean, iddiaları ciddiye almıyor, ardından seçim kazancını görerek kuyruklu yıldızı yok etmek için bir operasyon kuruyor.
Son anda operasyon durdurulur ve filmdeki diğer her şey sanki dünyadaki tek ülke Amerika Birleşik Devletleriymiş gibi oynanır. Sonunda belli belirsiz Rusya ve Çin’den söz ediliyor. Biliyoruz ki, dünyadaki tüm ülkeler gibi ABD’nin de çıkarlarını önce gördüğünü biliyoruz. Bununla birlikte, ani bir tehlike durumunda, afetin meydana geldiği kesin bir tarihle, diğer ülkelerin orada kalacağına, bunun olmasını bekleyeceklerine inanmak zor. Kuyruklu yıldızı yalnızca Amerika Birleşik Devletleri’nin gördüğüne inanmak da zor.
Siyasi yönler ve uluslararası ilişkiler için teknik danışmanın kim olduğu, hatta bir tane olup olmadığı merak ediliyor. BM hızla bir kez görünür. Tüm uluslararası kuruluşlar basitçe silinir. Avrupa Birliği, Afrika kıtası, Asya ve Orta Doğu’nun otoriteleri gibi mevcut değil. Bununla birlikte, bu türden büyük ölçekli bir felaket meydana gelirse, herhangi bir Devletin – İnsanlığın hayatta kalmasıyla ilgili basit sorunun ötesinde – bu tür bir nesneyi yok etmek için çalışmakta bir çıkarı olacaktır. Silah edinmenin önündeki tüm yasal engeller kaldırılacak ve otoriter bir devlet için – rastgele Rusya’da – gezegeni kurtarmak için çalışmaktan daha iyi ne olabilir? Yumuşak güç açısından, söz konusu devlet birkaç on yıl boyunca kadife üzerinde oynayacaktır.
Bu jeobordelik göbekli daha bulaşıcı çünkü Donald Trump POTUS olduğunda, Batı dünyasındaki devlet ve hükümet başkanlarının çoğu taban tabana zıt kararlar almadıklarında ondan uzaklaştı. Ancak filmin POTUS’u iç etekli bir Donald Trump. Ayrıca filmde Amerikan karşı güçlerinin de bulunmadığını belirtmek gerekir. Biraz genel kültüre sahip olduğunuzda, film sizi pencereden atlamak istiyor.
Ne hiciv ne de beklenti
Film, kuyruklu yıldızdan finansal olarak yararlanmak isteyen bir endüstri kaptanını konu alıyor. Yarı Elon Musk, yarı Steve Jobs, karakter kelimenin tam anlamıyla hayal görüyor. Bir teknoloji Rasputin gibi, kuyruklu yıldızın istihdam yaratacağı fikrini satmayı başarır. Ve herkes ciddiye alıyor. Anlıyoruz: film, çevre ve işler arasındaki çok basit düelloyu oynuyor. Ancak her iki durumda da varsayımlar çok daha karmaşıktır. İnsanın iklimin kötüleşmesinde bir faktör olduğundan kimsenin şüphesi yok. İnsan faaliyetleri kirlilik yaratır. Bütün mesele, İnsanlığın yarısını sefalete düşürmeden bu kirliliğin nasıl durdurulacağıdır. Bir batılı olarak bizim bakış açımıza göre, tüm mod eksileriyle, Çin’e kirletmeyi bırakmasını (veya Hindistan’ı veya kimi istersen) söylemek çok hoş. Bunun için en ayrıcalıklı olan bizler ne gibi fedakarlıklar yapmaya hazırız? Tüm gezegene yayabileceğimiz, çalışan hipotezler, çok somut önlemler nelerdir? Bu, çevresel hiciv yapmak anlamına gelse bile, sonuna kadar gidebilirsin.
Bazı insanlar filmde bir tür distopya gördü. Eğer öyleyse, temelde aptaldır. The Purge destanı oldukça gerçekçi bir distopyadır. Geçerken beşinci bölümü tavsiye edeceğiz. Belirsiz bir şekilde geçerli olan tek yön, özellikle sosyal ağlarda komplocu söylemin temsilidir. COVID ile ilgili dezenformasyonun en parlak dönemini toplu olarak yaşadığımız kadarıyla, gerçekten de bu noktanın oldukça gerçekçi olduğunu kabul edeceğiz. Ama 2:15’lik bir filmde bu fidye olarak oldukça yetersiz.
Şematik olarak, felaket ya da beklenti filmlerinde üç tip karakter buluruz: hayatta kalmak için savaşan kahramanlar, ortada olan ve genel hareketi izleyen kayıtsızlar ve terimin geniş anlamıyla yıkımda aktif olan unsurlar. . Bu son kategoriye fırsatçıları da dahil ediyoruz. Tipik örnek, neredeyse hiç olmayan bir figür olan yağmacıdır. Kendi sonuyla karşı karşıya olan bir insanın tüm zihinsel temsili yoktur. Bazı hızlı isyan sahneleri, intiharlar görüyoruz, ancak çarpışmadan kurtulmak için bir çözüm bulmaya çalışan insanlar yok. Ancak filmin sonunda (kredilerden sonra) insan hayatının korunduğunu görüyoruz.
Don’t Look Up, birkaç sinematografik türden yararlanmak isteyerek hedefini açıkça ıskalıyor. Bazıları bunu şimdiden başlamış olan ancak sivil toplum, bilim camiası, medya ve politikacıların oynadığı rolü tamamen unutan iklim felaketi için bir metafor olarak görüyor. Filmde çok fazla unsur eksik. Bu filme hayran kalan seçilmiş Fransız yetkililere gelince, bize bir iyilik yapın: Netflix’i kapatın ve işinize başlayın.
