Hubble ve Yeni Ufuklar, ötegezegen araştırmalarına bilgi sağlamak amacıyla Uranüs’e ikili bakış açıları sunuyor

NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu ve New Horizons uzay aracı yakın zamanda gözlerini aynı anda Uranüs’e dikerek bilim adamlarının gezegeni çok farklı iki bakış açısıyla doğrudan karşılaştırmasına olanak tanıdı. Sonuçlar, diğer yıldızların etrafındaki gezegen türlerini incelemek için gelecekteki planlara bilgi veriyor.

Gökbilimciler, Hubble’ın yüksek çözünürlüklü görüntülerini Yeni Ufuklar’ın daha uzak görüntüleri ile karşılaştırarak, güneş sistemimizin ötesindeki dış gezegenler olarak bilinen benzer gezegenler için Uranüs’ü bir temsili olarak kullandılar. Bu birleşik bakış açısı, bilim adamlarının gelecekteki teleskoplarla diğer yıldızların etrafındaki gezegenleri görüntülerken ne beklemeleri gerektiği konusunda daha fazla bilgi edinmelerine yardımcı olacak.

Cambridge’deki Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nden baş yazar Samantha Hasler, “Uranüs’ün gözlemlerin her filtresinde farklı görünmesini beklerken, Uranüs’ün aslında farklı bir bakış açısından alınan Yeni Ufuklar verilerinde tahmin edilenden daha sönük olduğunu gördük” dedi. Yeni Ufuklar bilim ekibinin işbirlikçisi.

Dış gezegenlerin doğrudan görüntülenmesi, onların potansiyel yaşanabilirliği hakkında bilgi edinmek için önemli bir tekniktir ve kendi güneş sistemimizin kökeni ve oluşumuna dair yeni ipuçları sunmaktadır. Gökbilimciler, gözlemlenen gezegenden ışık toplamak ve onun farklı dalga boylarındaki parlaklığını karşılaştırmak için hem doğrudan görüntülemeyi hem de spektroskopiyi kullanıyor.

Ancak dış gezegenleri görüntülemek, çok uzakta oldukları için herkesin bildiği gibi zor bir süreçtir. Görüntüleri yalnızca noktasal noktalardır ve bu nedenle güneşimizin etrafında dönen dünyalara ilişkin sahip olduğumuz yakın plan görüntüleri kadar ayrıntılı değildir. Araştırmacılar ayrıca dış gezegenleri yalnızca “kısmi aşamalarda”, yani Dünya’dan bakıldığında gezegenin yalnızca bir kısmı yıldızları tarafından aydınlatıldığında doğrudan görüntüleyebilirler.

Uranüs, birkaç nedenden dolayı diğer teleskoplar tarafından ötegezegenlerin gelecekteki uzak gözlemlerini anlamak için bir test olarak ideal bir hedefti. Birincisi, bilinen pek çok ötegezegen de doğası gereği benzer gaz devleridir. Ayrıca gözlemlerin yapıldığı sırada Yeni Ufuklar, Uranüs’ün uzak tarafında, 6,5 milyar mil uzaktaydı ve alacakaranlık hilalinin incelenmesine olanak sağlıyordu; bu, Dünya’dan yapılamayan bir şeydir. Bu mesafede, Yeni Ufuklar’ın gezegenin görüntüsü, Multispektral Görünür Görüntüleme Kamerası adı verilen renkli kamerasındaki yalnızca birkaç pikselden ibaretti.

Öte yandan Hubble, Uranüs’ten 1,7 milyar mil uzakta alçak Dünya yörüngesinde yüksek çözünürlüğüyle gaz dünyasının gündüz tarafında bulutlar ve fırtınalar gibi atmosferik özellikleri görebilmişti.

Hasler, “Uranüs, Yeni Ufuklar gözlemlerinde, Webb gibi gözlemevlerinden veya yer tabanlı gözlemevlerinden doğrudan görüntülenen dış gezegenlerde görülen noktalara benzer şekilde yalnızca küçük bir nokta olarak görünüyor” diye ekledi. “Hubble, New Horizons ile gözlemlendiğinde atmosferin ne yaptığına ilişkin bağlam sağlıyor.”

Güneş sistemimizdeki gaz devi gezegenler, değişen bulut örtüsüne sahip dinamik ve değişken atmosferlere sahiptir. Bu, ötegezegenler arasında ne kadar yaygındır? Uranüs’teki bulutların Hubble’dan nasıl göründüğünün ayrıntılarını bilen araştırmacılar, Yeni Ufuklar verilerinden neyin yorumlandığını doğrulayabiliyorlar. Uranüs örneğinde hem Hubble hem de New Horizons, gezegen döndükçe parlaklığın değişmediğini gördü; bu da bulut özelliklerinin gezegenin dönüşüyle ​​​​değişmediğini gösteriyor.

Bununla birlikte, Yeni Ufuklar tarafından yapılan tespitin önemi, gezegenin ışığı Hubble’ın veya Dünya üzerinde veya yakınındaki diğer gözlemevlerinin görebildiğinden farklı bir aşamada nasıl yansıttığıyla ilgilidir. New Horizons, ötegezegenlerin kısmi ve yüksek faz açılarında tahmin edilenden daha sönük olabileceğini ve kısmi fazda atmosferin ışığı farklı şekilde yansıttığını gösterdi.

NASA’nın, ötegezegen atmosferleri ve potansiyel yaşanabilirlik konusundaki çalışmaları ilerletmek için çalışmalarına devam eden iki büyük gözlemevi var.

“Uranüs’ün başka hiçbir yöntemle gözlemlenemeyen bir bakış noktasından yapılan bu dönüm noktası niteliğindeki Yeni Ufuklar çalışmaları, misyonun yeni bilimsel bilgi hazinesine katkıda bulunuyor ve misyonda elde edilen diğer birçok veri seti gibi, güneş sistemimizin dünyalarına dair şaşırtıcı yeni bilgiler sağladı. sistemi” diye ekledi New Horizons baş araştırmacısı, Southwest Araştırma Enstitüsü’nden Alan Stern.

NASA’nın 2027 yılında fırlatılması planlanan Nancy Grace Roman Uzay Teleskobu, gaz devi ötegezegenleri doğrudan görmek için bir yıldızın ışığını engellemek amacıyla bir koronagraf kullanacak. NASA’nın Yaşanabilir Dünyalar Gözlemevi, erken planlama aşamasında, diğer yıldızların yörüngesinde dönen Dünya büyüklüğündeki kayalık gezegenlerdeki atmosferik biyolojik imzaları aramak için özel olarak tasarlanmış ilk teleskop olacak.

Hasler, “Uranüs gibi bilinen referans noktalarının uzak görüntülemede nasıl göründüğünü incelemek, gelecekteki bu görevlere hazırlanırken daha sağlam beklentilere sahip olmamıza yardımcı olabilir” dedi. “Ve bu bizim başarımız için kritik öneme sahip olacak.”

Ocak 2006’da fırlatılan New Horizons, Temmuz 2015’te Plüton ve uydularının tarihi geçişini gerçekleştirdi ve Ocak 2019’da insanoğluna bu gezegensel yapı taşlarından biri ve Kuiper Kuşağı nesnesi Arrokoth’a ilk yakından bakışını verdi. şimdi ikinci genişletilmiş görevinde, uzaktaki Kuiper Kuşağı nesnelerini inceliyor, güneşin dış heliosferini karakterize ediyor ve güneş sisteminin uzak bölgelerindeki eşsiz görüş noktasından önemli astrofiziksel gözlemler yapıyor.

Uranüs sonuçları bu hafta Amerikan Astronomi Topluluğu Gezegen Bilimleri Bölümü’nün 56. yıllık toplantısıBoise, Idaho’da.