“Champagne and Bullets” (aynı zamanda “Get Even” ve “Road to Revenge” olarak da bilinir), dışarıdan gelen sinemanın klasiklerine eşdeğer bir yapım. Bu film, “o kadar kötü ki, iyi” türündeki filmlerin büyüleyici bir örneği. Hedefleri, kaynakları ve kendilerini bilgilendirmeleri yetersizken, insanı saran bir nitelik kazanıyor.
Film büyük ölçüde John De Hart’ın eseri. Hem senarist, hem yönetmen, hem de başrol oyuncusu olarak karşımıza çıkan Hart, hikayenin merkezinde yer alıyor. Film içinde “Shimmy Slide” adı verilen garip bir müzik numarası da sunuyor. Performans sırasında, sırtı ağrıdığı için ağrı kesicilerle dolduğu haberi verilen Hart, donuk bir şekilde odanın etrafında bakınarak, sanki şiddet tehdidi altında sahneye çıkıyormuş gibi hissediliyor. Ancak, bu cansız performans, filmin en tuhaf sahnesi değil.
“Champagne and Bullets”taki karakterler arasındaki ilişkiler, “The Room”daki kadar tuhaf ve doğal değil. Bode ve ortağı Huck Finney, filmin başlarında polislik görevlerinden atılıyor. Bu durum, Finney’nin hızla çökmesine yol açarken, boşanma süreçleri de durumu daha karmaşık hale getiriyor. Finney, önceki yaşantısını tamamen kaybetmekte; tüfeğini faturaların arasından ateşliyor, hapisten çıkmak için ağartıcı içiyor ve bir tarikat kurmaya çalışıyor.
Eski kız arkadaşı Cindy’nin bir satanik topluluktan kaçtığı hikayeye de önemli bir yer veriliyor. Bu topluluk, “bir insan bebeğini kurban eden” bir gruptur.
Aksiyon filmi olarak tanınmasına rağmen, dövüş sahneleri oldukça nadir ve bir tema parkı şovundan farksız şekilde sahneleniyor. Hart, filmde olabildiğince cüretkar çıplaklık eklemeye daha çok ilgi göstermiş gibi görünüyor. Pamela Bryant ile olan üç uzun cinsel sahne, toplamda 90 dakikalık film süresinin 12 dakikasını kapsıyor. Bu sahneler, Hart’ın o zamanki kız arkadaşıyla ilişkisine de zarar vermiş. (Uyarı: Hart ve Bryant olmayan bir sahne, cinsel saldırıyı tasvir ediyor.)
Bir filmde sahnelerin bu kadar tuhaf ve ilginç olmasının nedenini hiç düşündünüz mü?
