Çoğu insan okulda evrenin yapısını öğrendiğinde, model basittir: gezegenler yıldızların etrafında döner ve yıldızlar, evrende çok sayıda bulunan galaksilerde bir araya toplanır. Galaksilerin genellikle devasa galaksi kümeleri halinde bin tane bir araya gelebildiklerini bile öğrenmiş olabilirsiniz.
Bununla birlikte, evrende daha büyük yapılara bağlı olmadan dolaşan hem haydut gezegenler hem de haydut yıldızlar var. Son zamanlarda Hubble Uzay Teleskobu, belirli bir galaksiye bağlı olmayan gezgin yıldızları araştırmak için kullanıldı ve bu gezginlerin galaksi kümelerinde görülebilen hayaletimsi bir ışık pususu yaydığını buldu.
Gökbilimcilerin üzerinde kafa yorduğu zor soru, kümelerin haydut yıldızları oluştuktan çok sonra da çekip çekmediğinden veya yıldızların etraflarında küme oluştukça zaten var olup olmadığından emin olmadıklarından, haydut yıldızların bir galaksi kümesi boyunca nasıl dağıldığıdır. Bunu yanıtlamak için bir grup, küme içindeki belirli gökadalarla ilgili olmayan gökada kümelerinin çevresinde ve içinde görülen dağınık ve çok sönük ışık olan küme içi ışığa bakmak için Hubble’ı kullandı.
Dergideki yeni bir makalede Doğa, araştırmacılar 10 gökada kümesini incelediler ve küme içi ışık seviyesinin, kümeden gelen toplam ışığa kıyasla, son derece uzak ve dolayısıyla milyarlarca yıllık bu kümeler için bile sabit kaldığını buldular. Güney Kore, Seul’deki Yonsei Üniversitesi’nden araştırmacı James Jee, “Bu, bu yıldızların küme oluşumunun ilk aşamalarında zaten evsiz olduğu anlamına geliyor” dedi.
Uzun zaman önce bile yıldızların bu kümeler arasında geziniyor olması, erken evrende henüz bilmediğimiz, evsiz yıldızlar yaratan bir mekanizma olması gerektiği anlamına gelir. Jee, “Onları neyin evsiz bıraktığını tam olarak bilmiyoruz,” dedi. “Mevcut teoriler sonuçlarımızı açıklayamıyor, ancak bir şekilde erken evrende büyük miktarlarda üretildiler.”
Bu bulguyu açıklayan bir teori, erken galaksilerin bugün gördüğümüz galaksilerden çok farklı olması nedeniyle, daha sonra gezgin haline gelen yıldızları salıvermeye daha yatkın olabilecekleridir. Jee, “İlk oluşum yıllarında, galaksiler oldukça küçük olabilirdi ve daha zayıf bir yerçekimi kavrayışı nedeniyle yıldızları kolayca akıtıyorlardı” dedi. Bu kayıp yıldızları incelemek, haydut yıldızların nasıl yayıldığına bakarak karanlık madde dağılımını haritalandırmanın bir yolunu sağlayarak karanlık maddeyi anlamak için de kullanılabilir.
