Hubble, bir bulutsuyu dönüştüren bebek yıldızları yakaladı

Bu NASA/ESA Hubble Uzay Teleskobu görüntüsü, görsel olarak çarpıcı bir yıldızlararası gaz ve toz koleksiyonunu sunuyor. RCW 7 olarak adlandırılan bulutsu, Puppis takımyıldızında, Dünya’dan 5.300 ışıkyılının biraz üzerinde uzaklıkta bulunuyor.

Bulutsular, yeni yıldızların oluşması için gereken hammadde açısından zengin alanlardır. Kütleçekiminin etkisi altında, bu moleküler bulutların bazı kısımları çökerek, ön yıldız adı verilen çok genç, gelişen yıldızlara dönüşene kadar çökerler ve bu yıldızlar hâlâ dönen gaz ve toz kalıntılarıyla çevrili disklerle çevrilidir. RCW 7’de oluşan önyıldızlar özellikle büyük kütlelidir ve güçlü iyonlaştırıcı radyasyon ve şiddetli yıldız rüzgarları yayarak bulutsuyu bir H II bölgesine dönüştürmüştür.

H II bölgeleri hidrojen iyonlarıyla doludur; HI normal bir hidrojen atomunu belirtirken H II, elektronunu kaybeden ve kendisini iyon haline getiren hidrojendir. Devasa ön yıldızlardan gelen ultraviyole radyasyon, bulutsudaki hidrojeni harekete geçirerek, bu bulutsuya yumuşak pembemsi ışıltısını veren ışığı yaymasına neden olur.

Bu görüntüdeki Hubble verileri, IRAS 07299-1651 adlı, hâlâ görüntünün tepesine doğru kıvrılan bulutların içinde parlayan gaz kozası içinde bulunan, özellikle büyük kütleli bir ön-yıldız ikilisinin incelenmesinden elde edilmiştir. Bu yıldızı ve kardeşlerini açığa çıkarmak için gökbilimciler Hubble’ın Geniş Alan Kamerası 3’ü yakın kızılötesi ışıkta kullandılar. Bu görüntüdeki büyük ilkel yıldızlar morötesi ışıkta en parlaktır ancak bol miktarda kızılötesi ışık da yayarlar. Kızılötesi ışığın daha uzun dalga boyu, buluttaki gaz ve tozun çoğunun içinden geçmesine ve Hubble’ın onu yakalamasına olanak tanır. Bu görüntüdeki daha büyük görünen yıldızların çoğu, nebulanın parçası olmayan, ön plandaki yıldızlardır. Bunun yerine nebula ile güneş sistemimiz arasında oturuyorlar.

H II bölgesinin oluşması, RCW 7 gibi bir moleküler bulut için sonun başlangıcını işaret ediyor. Yalnızca birkaç milyon yıl içinde, büyük yıldızlardan gelen radyasyon ve rüzgarlar, bulutsunun gazını yavaş yavaş dağıtacak; hatta en büyük yıldızlar için bile daha fazla. süpernova patlamalarında hayatlarının sonuna gelirler. Bu nebuladaki yeni yıldızlar, nebulanın gazının yalnızca bir kısmını içerecek, geri kalanı galaksiye yayılarak sonunda yeni moleküler bulutlar oluşturacak.