uzun sürmedi Maya Sigel üzerinde çalışmayı kabul etmek Merhaba yarın, Apple TV Plus’ta yeni dizi. Bir yapım tasarımcısı olan Sigel, daha önce aşağıdaki gibi projelerde çalışmıştı: Kız Arkadaş Deneyimi Ve Ben bununla iyi değilim. Ama retrofütürist havasıyla ilgili bir şeyler vardı. Merhaba yarın bu onunla konuştu. “1950’lerin tasarımı her zaman ilgimi çekmiş ve onlardan ilham almışımdır” diyor. “Mimarların ve sanatçıların gerçekten geleceğe bakma biçimleri ve o dönemde dünyanın nasıl olabileceği hakkında her zaman ilgimi çeken bir şey var.”
Gösteri, 50’lerin alternatif bir versiyonunda geçiyor; biri, büyük bilimkurgu aletleri ve yardımsever robotlar ve kasabadan şehre seyahat eden ve insanları Brightside Lunar Colony’de yaşamaya davet eden satıcılarla. Sigel için, projenin cazibesinin bir kısmı, hikayenin özünde yer alan görünüşte birbiriyle çelişen iki fikirdi.
“Gelecek için iyimserlik ve umut fikri var ve insanlara bu umutlu geleceği satıyor.”
“Gelecek için iyimserlik ve umut fikri var ve insanlara bu umut dolu geleceği satıyor” diye açıklıyor. “Ve ayrıca bu sınırsız kapitalizm ve tüketimcilik ve bunun asla yeterli olmadığı fikri olan bir gerçek var. İnsanlar, hayatlarını daha iyi hale getireceğini düşündükleri ne kadar alete sahip olurlarsa olsunlar, asla yeterli olmayacak.”
Bu ikilik tasarımda kendini gösterdi. Çok Merhaba yarın geçmişi temsil eden ve sıcak tonlarda ve ahşap ve taş gibi doğal malzemelerle işlenen küçük Vistaville kasabasında geçiyor. Bu arada olumlu tarafı, şık çelik ve alüminyum ve çok daha soğuk bir renk paleti ile geleceğin vizyonudur. Bu iki dünya arasında, sahnelerin çoğunun geçtiği bir motel olan Vista Motor Lodge var. Daha sıcak, daha dünyevi bir tonu var ama bir robot barmen ve görüntülü arama kabinleri de dahil olmak üzere çok sayıda eğlenceli fütüristik alet içeriyor. Sigel, “Vista Motor Lodge, iki dünya arasında bir tür” diyor. “Onları birbirine bağlar. Aynı zamanda hikayemizi ve sezon boyunca en çok nerede vakit geçirdiğinizi de gösteriyor.”
Vista’nın kendisi, bir lobi, konferans odası ve birçok karakterin kaldığı gerçek odalar dahil olmak üzere gösteri için inşa edilmiş bir setti. Ve 50’lerden kopmuş gibi görünmek için tasarlanırken, aynı zamanda tüm aygıtlar için biraz kurcalama gerektiriyordu. “Vista’da birçok düşünce oluştu: Her sette geleceğin teknolojisi ne olacak?” Sigel açıklıyor. “Sovmenler, şovda bir yerde bir otomata sahip olma fikrini her zaman sevdiler, bu yüzden çıtayı bir otomat gibi yapmanın eğlenceli olacağını düşündüm. Tüm şişeleri görebiliyorsunuz ve düğmeli farklı içeceklerin adları var ve sonra bir barmen yerine, tezgahın arkasında her zaman botlarımızdan biri var.
Teknolojinin kendisine gelince, hedeflerden biri her şeyi olabildiğince pratik hale getirmekti. Aletlerin çoğunda, aktörlerin onlarla etkileşime girebilmesi için çalışan ışıklar ve anahtarlar vardı ve silindirik botlar kuklacılar tarafından çalıştırılıyordu. Oradan, aksesuarlar VFX ekibi tarafından geliştirildi. Sigel, şov için inşa edilen tüm teknolojiyle birlikte, fikrin öncülün doğasında var olan iyimserliği uyandırmak olduğunu söylüyor.
“Botların arkadaş canlısı görünmesi herkes için gerçekten önemliydi” diyor. “Tehditkar gibi görünmelerini istediğimiz son şeydi ya da robotların kontrolü ele geçirip insanları öldürmeye başlayacakları bir gösteriydi. Botlar ve tüm araçlarla, onlar için kolay ve erişilebilir bir şey var. Ayrıca hepsinde biraz hantal bir şeyler olmasını istedik. 1950’lerde yapılmış gibi görünmesi önemliydi. Elbette kendi dünyası – 1950’lerde robot yoktu – ama sanki o döneme aitmiş gibi geliyor.”
Resim: Maya Sigel
Bu eğlenceli doğa, birçok aygıtın ne kadar gereksiz olduğundan da ortaya çıkıyor. Karakterler top oyunlarında kendi kendine patlayan bir bardak mısırla rahatlarken, çocuklar bir T-shirt kanunu gibi kağıtları fırlatan bir vagonla gazete dağıtıyor. Market raflarını stoklamak için Rube Goldberg benzeri makineler ve hızlı bir şekilde rosto pişirebilen cam kubbeler var. Sigel, “Pek çok şey sadece eğlenceli ve buna gerçekten ihtiyacınız yok,” diye itiraf ediyor. Benim kişisel favorim: bir peynir akışı bırakan bir düğme ile yükselen bir nachos yığını.
Havayı çivilemek doğal olarak çok fazla araştırma gerektirdi. Sigel ve ekibi kendilerini eski Sears kataloglarını ve otel kartpostallarını karıştırırken, o dönemin sanat ve mimarlık kitaplarını incelerken ve otomobil ve beyaz eşya şirketlerinin bir araya getirmeye bayıldığı “geleceğin dünyası” sergilerinden videolar izlerken buldular. Sonunda öyle bir noktaya gelindi ki, personel kendi malzemelerini evden getiriyor. Sigel, “Harika olan şey, çok araştırma yaparak başladım ve sonra herkesin çok heyecanlandığı bir projeydi, bu yüzden insanlar bir şeyler getirdiler,” diyor. “’İşte 30 yıldır garajımda duran bu boya kataloğu.’ Bu yüzden ofisimde gerçekten harika bir kitaplığımız oldu.
Çalışmalar başladığında, ekipteki herkesin aradıkları estetiği gerçekten anladığını söylüyor. Ve bir şeyin yeterince 50’ler gibi görünmediği ender durumlarda, basit bir çözüm vardı: “Belki ona retro bir görünüm vermek için bir analog saat veya bazı büyük tıknaz düğmeler ekleyebiliriz.”
