Uzay endüstrisi, SpaceX’in Starship’inin, Blue Origin’in New Glenn’inin ve diğer ağır yük roketlerinin hemen hemen her şeyi nasıl değiştireceği konusunda çalkalanıyor. Muhtemel bir sonuç, mühendisler düşük kütle gereksinimlerinin kısıtlamaları dışında çalıştıkça, uzay aracının daha da büyüyeceğidir – çok daha büyük.
Bir sorun var: Uzay araçlarına yönelik mevcut test rejimi, çapı 4 metre veya daha az olan yüklere odaklanıyor. Bu, aşağıdaki gibi şirketler için özel bir sorun teşkil etmektedir: YerçekimiÇapları 4 metreden 8 metreye kadar değişen bir dizi uzay istasyonu modülü geliştiren şirket, bu modüllerin insanlığın uzay araştırmalarında bir sonraki bölümün yapı taşları olmasını umuyor.
Böylece şirket proaktif hale geliyor. Bu haftanın başlarında Gravitics, daha büyük uzay araçlarına yönelik test ve kalifikasyon yöntemlerindeki bu eksikliği gidermek amacıyla NASA ile yeni bir anlaşma imzaladığını duyurdu. Termal, vakum, titreşim ve akustik testleri içeren bu yeterlilik testleri yelpazesi, uzay aracının zorlu fırlatma ortamından ve hatta uzayın daha da zorlu ortamından sağ çıkmasını sağlamak için gerçekleştiriliyor. Bu nedenle büyük uzay araçlarına yönelik testlerin ve standartların geliştirilmesi önemli olacaktır.
Bu özellikle alçak Dünya yörüngesini yeni nesil özel uzay istasyonlarıyla doldurmayı amaçlayan çok sayıda özel şirket için geçerli. Yaklaşan roketlerin daha büyük kapasitesi sayesinde, bu ekipler neredeyse kesinlikle NASA’nın Uluslararası Uzay İstasyonunu kurma yönteminden (10 yıl ve 30’dan fazla görev alan) ayrılacak ve bunun yerine daha az sayıda çok büyük modüller fırlatacak.
“Stoke’dan Starship’e kadar üç metreden sekize kadar modüller sağlamaya hazır olmak istediğimizi söyleyerek şaka yapıyoruz. Gravitics CEO’su Colin Doughan, “Fırlatma araçları hazır olur olmaz ve müşteriler bunları almaya hazır olur olmaz, bu yetenekleri geliştirip yörüngeye çıkarabilmemize yardımcı olmak için NASA gibi gruplarla çalışmaktan heyecan duyuyoruz” dedi. yakın zamanda yapılan bir röportaj.
Bunun bir örneği, fırlatmanın neden olduğu titreşimleri simüle etmek ve uzay aracının daha sonra da çalışabilmesini sağlamak için tasarlanan titreşim testidir. Daha küçük uzay araçları tipik olarak çalkalayıcı donanımlar kullanılarak test edilir, ancak bunlar çok büyük uzay aracını tutacak veya bu kadar çok kütleyi titreştirmek (veya “hareketlendirmek”) için gereken kuvvetleri üretecek şekilde ayarlanmamıştır. Mevcut test paradigması aynı zamanda taşınabilirlik konusunda da belirli varsayımlarda bulunuyor; şirketler genellikle uzay araçlarını ülke çapındaki farklı test merkezlerine göndermek zorunda kalıyor; söz konusu araç 8 metre çapında olduğunda bu görev çok daha zorlu hale geliyor.
Doughan, bu yeni anlaşmanın, sürecin NASA’nın (ve diğer herkesin) bağlı olacağı bir standartla sonuçlanacağı anlamına gelmediğini açıkça belirtti. Bu, NASA’nın özellikle Gravitics’i desteklediği anlamına da gelmiyor. Ancak en azından şirketin kendi ürünlerini piyasaya sürmek için NASA onaylı bir yola sahip olmasını sağlayacak. Her şey yolunda giderse ve iki kuruluş birlikte yeni test yaklaşımlarını doğrularsa, bu bir standart oluşturulmasına yardımcı olabilir.
Gravitics’in kurucu ortağı ve CMO’su Mike DeRosa bir e-postada şunları söyledi: “Büyük boyutlu uzay istasyonu modüllerine, habitatlara, ulaşımlara ve diğer uzay altyapısına bakmaya başladığınızda yetenekler artar.” “Uzay teleskopları gibi şeyler bile büyüyecek ve uygarlığımıza daha fazla değer sağlayacak. Bunların uçuş için de sertifikalandırılması gerekecek ve bunun için başarılı yöntemler ve standartlar oluşturma süreci Gravitics’in yaptığı çalışmayla burada başlıyor.”
