God of War Ragnarök, bir salıverme hikayesidir.

Bu makale, neredeyse tüm God of War serisi için spoiler içeriyor.

yolculuk boyunca içinde savaş tanrısı (2018), Kratos ve Atreus, sevilen birinin anısına ve gerçek küllerine tutunuyor. En yüksek zirveye dağılmak için ölmekte olan arzusu, onları tanrılar ve canavarlarla yüzleşip onları yenerek İskandinav mitinin alemlerine doğru ilerletir. arsa Savaş tanrısı, rüzgar sörfü gibi, tutunarak sürülür. Oynarken bunu, bileklerinizin etrafındaki ipler gibi, verdiğiniz yönü dikte ettiğini hissedersiniz. Kafes şeklinde gerçek Kuzey.

Netice, Savaş Tanrısı Ragnarök, ancak, bu ipleri koparmakla veya daha doğrusu düşmelerine izin vermekle ilgilidir. Karakterlerin tutunduğu şeylerin korumalar değil hapishaneler olduğunun farkındayız. Bırakmak düşmek gibi hissettirse de, karakterler çok geçmeden bu bırakmaya ihtiyaçları olduğunu anlarlar çünkü özledikleri özgürlük o salıvermededir. Birlikte ve bireysel olarak “tutunma” vebasından muzdarip olanlar sadece Kratos ve Atreus değil. Her büyük karakter yapar – ve bırakmayı reddettiklerinde hayatları daha da kötüleşir.

Benim için neredeyse simetrik olan bu karşıtlığın nedeni Ragnarök kesin bir final ve Kratos’un İskandinav maceralarının uygun bir vedası gibi geldi.

İçinde savaş tanrısı (2018), Kratos ve Atreus, Kratos’un karısı ve Atreus’un annesi Laufey’in küllerini içeren bir çantayı tutuyor. Kratos ve Atreus Odin’in hedefi haline gelirken yakalanmaktan kurtulurken, “beni en yüksek zirveden dağıtın” basit hedefi tüm İskandinav krallıklarını değiştirir. Denemeleri boyunca, artan beyhudeliğine ve zorluğuna rağmen hedefe tutunurlar.

Kratos’un oğluna tavsiyesi, daha çok bir asker gibi davranması ve Atreus’a başkalarından gördüğü acılara “kalbini kapatmasını” söylemesidir. (“Atreus” adının Kratos’un derinden saygı duyduğu cesur bir Spartalı askerden gelmesi tesadüf değildir ve o çocuğa bir askerin generali olarak komuta eder.) Kratos’un kalbi, tanrılar ona ihanet ettiğinden beri kapalıdır ve sonunda kısa bir süre için açılmıştır. kızını ahirette gördü Olympus’un zincirleri.

Öfke, yalnızca Kratos’un dayandığı bir şey değil, aynı zamanda savaş sırasında kısa bir süre için yenilmez ve güçlü olmasını sağlayan bir mekaniktir. Bu öfkeye tutunmak, Kratos’un tüm tanrı panteonlarını yenmesine izin verdi. Konuşma biçimini, genellikle sessiz hareketlerini ve en yeni çocuğuna (Atreus) olan mesafesini belirler. Kratos, yaşadığı travmanın boyutuyla başa çıkmayı reddeden, onu derinlerde sakladığı sertleşmiş bir öfke kayasına dönüştüren bir kurbandır.

Ragnarök, ancak, Kratos’un buz gibi kararlılığının kıyamet benzeri bir kış ortamına rağmen bir şekilde eridiğini görüyor. Oğlunun gücünün doğrudan Atreus’un başkalarına olan şefkatinden geldiğini anlamakla kalmıyor, aynı zamanda Atreus’u bırakması gerektiğini de anlıyor – kısaca ikisi de Atreus’un ilk kez oynanabilir bir karakter haline geldiği ve sonunda genç adamın kendi başına dünyaya çıktığı bireysel keşif nöbetleri. Atreus’un şefkati aptallık değil, niteliktir: Onun anlayışı, yalnızca çeşitli yaratıkların ne söylediğini değil, aynı zamanda nasıl hissettiklerini de kapsar. Bu, yolculukları boyunca yardımcı olur ve Kratos’un kalbinizi başkalarına kapatmanın göreve fayda sağladığı görüşünü baltalar.

Oğlunda bunu görünce yıllar sonra karşımıza çıkıyor. Ragnarök teşekkür eden, sık sık bu oğluna şefkat gösteren ve ihtiyacı olanlara yardım etmeye istekli bir Kratos ile. Benim için Kratos’un Freya ile etkileşiminde ne kadar ilerlediğini anladım.

Kratos gibi, ilk oyunda Freya da tamamen “tutunmak” tarafından yönlendirildi: aldatma ve bencillikle örülmüş bir anneliğe, zehirli bir aile ağacının meyvelerinden fışkırdığı için zehirli bir bağa tutundu.

İçinde savaş tanrısı (2018), şiddetli tehdit Baldur’un oğlu olduğu ortaya çıktı. Gençken Freya’nın acı hissetmesini veya incinmesini engelleyen bir büyü yaptığı için Freya’ya karşı nefretten başka bir şey beslemiyor – ama bu aynı zamanda hiçbir şey hissetmediği anlamına da geliyor. Sonuç olarak, Baldur her zaman dünyadan kopmuş, özgürce dolaşmasına rağmen yalıtılmış, Dionysosçu yöntemlerine rağmen hapsedilmiş hissetti. Tıpkı Freya’nın bir annelik bağının hayaletini beslemesi gibi, Baldur da oyunun sonunda tamamen zehirli çiçek açan bir intikamı besledi.

Kratos, “çocukları-ebeveynleri-öldüren” başka bir tanrısal döngüyü izlemeyi reddederek Baldur’u durdurur ve Freya’nın oğlunun ölümcül tepkisine boyun eğmesine rağmen onu öldürür. Freya intikam yemini eder.

Ragnarök Freya’nın intikamıyla başlar, onun bırakmayı reddetmesinin devamı: Bir zamanlar annelik hayali olan şey artık bir hayalet. İlk oyunun bitiminden bu yana geçen yıllarda, Freya’nın Kratos’un ölümünü özleyerek Kratos ve Atreus’un peşine düştüğünü keşfediyoruz. Ancak, acımasızca saldırıya uğramasına rağmen Kratos – bizim yeni, gelişmiş Kratos’umuz – öldürmeyi reddediyor ve onu incitmemek için elinden geleni yapıyor. Teslim olmayacak. Değer verdiği biri onun öfkesini körüklemeyecek.

Bu bize bir gerçeği gösteriyor: Bırakmayı reddeden, acı çekendir.

Sonunda, Freya bırakır. Yollarındaki hatanın, hayaletin aptallığının farkındadır. Kratos’un yeni ortağı olur ve yeni, daha güçlü bir ilişki kurarlar – özellikle oyunun sonunda, her ikisinin de oğullarını bırakma konusunda birleştiği yer.

Haldur kardeşlerle ilk tanıştığımızda ayrılıyorlar. Aralarında bir kan davasına tutunarak sürdürülen bir duvar korunur. Oyunun sonunda, o düşmanlığı serbest bırakırlar ve bir araya gelirler. Ancak ilk oyundan itibaren ikisini de en sağlıklı karakter yapan şey, sık sık eşyalarını bırakmalarıydı: İşleri, gurur duysalar da, her zaman başkaları içindi. Leviathan Baltası, Mjolnir, yükseltmeler, eşyalar – bunların hepsi başkalarına bahşedilmiştir.

Ragnarök Tabii ki trajik çünkü Sindri çok şey veriyor. Evini, hayatını, işini nasıl verdiğinden kendisi bahsediyor. Ve sonunda kardeşini ele verdi. İlk oyunda birbirine kaynaşmışlardı, ancak tema olduğu gibi Ragnarök, sonunda Sindri bırakmak zorunda kaldı. Bear McCreary’nin arka plandaki en güzel parçası dışında, cenaze sahnesinin her zaman gözyaşı getirmesinin bir nedeni var.

Ancak tüm diğerlerine kıyasla, yalnızca tek bir kişinin bilgiye tutunma, tutunacak daha çok şey bulma konusundaki saplantılı özlemi dünyanın sonunu getirir: Odin. Eğer saplantı bir şeye tutunma zihniyetiyse, Odin bir saplantıdan başka bir şey değildir. Her şey, özleminin arkasında duruyor: ailesi, toprakları, krallıkları. O halde, hepsi gönülsüzce de olsa bırakmayı öğrenen Kratos, Atreus, Frey ve Sindri’den farklı olarak ölen kişinin Odin olması şaşırtıcı değil. Thor’u öldüren Kratos değil Odin’dir.

Gerçekten de, Kratos’un daha iyi bir adam olduğunu anladığı bir an varsa, bu, onu yenmesine rağmen Thor’u öldürmeyi reddetmesidir. Elbette, Kratos’un durdurmak istediği çocukların ebeveynlerini öldürme döngüsü varken Odin’in kendi çocuğunu öldürmesi biraz ironik. Bir bakıma Kratos dileğine kavuşmuştur.

Odin, asla onlardan biri olmayacağı için kendini bırakanların ellerinde ölür.

“Ragnarok” kelimesi, “tanrıların sonu” ve aynı zamanda “tanrıların kaderi” anlamına gelecek şekilde çevrilmiştir. Yani, tanrıların eylemlerinin sonucu. O halde hayatta kalanların, başarılı olanların eylemlerinin etkisinin farkına varanlar olması uygundur. Devam etmeleri gerektiğini düşündükleri zehri “bırakmaya” istekli olanlar.

savaş tanrısı ve devamı güçlü, güzel bir hikaye anlatıyor. Sıkı tutuş hakkındaki ilk oyunun ve onun devamı olan açık bir elin bu merceğinden bakmak, bu dünyayı yeni bir ışıkta görmeme yardımcı oldu.