Küçük bir kız olduğumdan beri, Bayou’nun kurgusal temsillerinden etkilenmiştim. İster CW’nin vampir günlüklerine yönelik genç takıntım olsun, orijinalleri ya da okültüye olan ilgimi çekiyor olsun, bataklık doğayı en güçlü şekilde temsil ediyor; Eğer sihir varsa, Bayou onun atan kalbi olurdu. Gece yarısı güneyindeo zaman benim için dışa doğru mükemmel; Kişisel favorilerimden biri olan We Happy Fewer’ın yaratıcısı olan zorlama oyunlarından geliyor. Birçok kez yarasaya gittim ve bunun Janky olduğunu ve olmasını beklediğimizden çok değil, sık sık geri döndüğüm benzersiz, zihin büken bir asit yolculuğu olarak kalıyor. Çok farklı ortamlarına ve türlerine rağmen, gece yarısı güneyinde de bölücü olabilir, ancak yaşam dünyası, güçlü karakterizasyonu ve kalp kırıcı hikayesi hala jank ve tanıdık eylemini telafi edebilir.
Bir fırtına geliyor. Kahramanımız Hazel ve annesi Lacey, bir kasırgaya yabancı değil, ama bu sefer bir şeyler farklı. Tempest öfkeleri, duvarlar sallanıyor, yer azalıyor. Lacey ve Hazel’in evi nehre, Lacey yedekte. Bu, beni doğrudan Hazel’in Masalının 3. Bölümüne bırakan gece yarısının güneyinde uygulamalı önizlemeye giren bilgimin toplamı.
Yolculuğum muhteşem bir stop-motion cutscene ile başlıyor ve beni Compulsion’un kukla benzeri Tim Burton-esque tarzı ile yeniden paylaşıyor. Koyu gölgeleme, keskin açılar ve dehşet havası var. Bayou’ya düşerken, bu rahatsızlık duygusu ruhuma çiğniyor. Birkaç dakika içinde bir Haint sürüsüne karşı çekiliyorum; Ürkütücü, böcek benzeri yaratıklar, kötü niyetli büyünün mürekkep, siyah dalları tarafından bozuldu. Neyse ki, gönderilmeleri nispeten kolay, ancak eylem sona erdiğinde, beni şaşkın ve biraz rahatsız eden bir şey fark ettim.
Hazel’e daha yakından bakıldığında, tüm vücudunun, son Örümcek ayet filmlerindeki animasyonla karşılaştırılabilen çerçeveyi çerçeveye göre algılanabilir bir şekilde hareket ettirdiğini ortaya koyuyor. Mahalia hayaletinin arkasını takip ederken (Fırtına boyunca Hazel’e rehberlik eden güçlü dokumacı), karşılaştığım her düşman ve NPC’de aynı görsel etkiyi fark ettim.
Bu bir hata değil; Bu estetik bir seçim ve karakterlerin sarsıntılı olması fikri, insanlık dışı durma hareketleri kağıt üzerinde harika olsa da, hızlı tempolu savaş dizileri sırasında kendimi hızla mide bulantısı hissediyorum. Sonunda iki aspirin tableti ve bir sürü su ile gece yarısı uygulamalı güneyimi kapatıyorum.
Ve bu bir utanç çünkü savaş eğlenceli, eğer biraz tanıdık geliyor. Yeni keşfedilen güçlerinizi yaklaşmak ve kişisel olarak kullanmak veya suçlu saldırılarla düşmanları uzaklaştırmak için kullanabilirsiniz. Hazel oldukça hareketli, yani savaş alanının etrafında kolaylıkla dart yapabilir. Ölümcül kırmızı enerjinin ürkütücü düğümlerini, önemli hasar veren parlak mavi menzilli sayaçlara dönüştürerek belirli saldırıları mükemmel bir şekilde parlatabilirsiniz.
Gece yarısının güneyinde bir ruh benzeri olmasa da, spam atakları için sizi cezalandırıyor. Birkaç kez düşmanlara çarptıktan sonra, hasta sarı bir turuncu parlamaya başlayacaklar ve sizi geriye doğru atlatmanız için uyaracaklar. Savaş akışını değiştirir, sizi ayaklarınızı düşünmeye ve uyarlamaya zorlar. Düşmanlarınız düştükçe, onları çözebilir, onları iyilik için dağıtabilir ve kendinize çok sevilen bir HP kazanabilirsiniz. Daha önce görmediğimiz bir şey değil, ama yeterince iyi idam edildi.
Karşılaşmalar yaklaştıkça ve Hazel yolsuzluk düğümlerini çözdükçe, arenayı çevreleyen soğanlı, et benzeri sıvı çuvalları soyulur, yerini çok renkli çiçekler ve canlı böceklerle değiştirir. Saboteur gibi oyunları anımsatıyor; Sevdiğim dünyayı gerçekten kurtarıyormuşsun gibi hissediyorsun.
Ve gece yarısı dünyasının güneyinde tasarruf etmeye değer. Bataklık göllerinin çamurlu yeşillikleri ve kahverengileri ve çim çim yamalarının ortasında, hem insan hem de hayvan olan yaşam titremeleridir. Ekranımda sevimli, açısal bir possum görünür ve kendimi aktif olarak notlar okurken buluyorum ve – daha az hevesli – terk edilmiş evlere dağılmış ve kabin kapılarına gönderilen tahliye bildirimleri. Midnight’ın sakini hikaye anlatıcısının güneyindeki Catfish ile karşılaşmam beni yüzümde kocaman bir gülümsemeyle bırakıyor; Çekmesinin özgünlüğü, farklı bir evren yaratmak için Hazel’in noughties havasıyla tam bir tezat oluşturuyor.
Yayın balığını serbest bırakma umuduyla bir şişe ağacı (kötü ruhları önlemek için bir güney geleneği) arayan Bayou’yu keşfederken, sizi bir boo chag, Gullah’tan efsanevi bir yaratık olmakla suçlayan raventle karşılaşıyorsunuz. kültür. Yanlış kanıtlandığında, sonunda bir şişe ile parçalanır ve beni bırakır, ama ona ‘o ol’ şarkının nasıl gittiğini ‘sorduğunu duyuyorum. Başlangıçta, rastgele diyalog olarak yazdım, ancak hızlı bir şekilde öğrendiğim gibi, her şeyin gece yarısında kendi anlamı var.
Burada gerçek bulmaca olmadığını belirtmek gerekir. Ravent ve ağacını bulmak sadece bir keşif meselesidir. Platform nispeten basittir ve duvar tarafından işletilen mekanik ve kayma muhteşem görünse de, standart ücretlerdir. Burada erken aşamalarda çok fazla zorluk yok, ancak bu ilerledikçe umarım değişecektir.
Devam ederken, yayın balığı bana bu kötü, bayou yiyen enerjinin bir şişe içinde toplayabileceğim ve ‘arıtabileceğim’ olumsuz duygulardan doğduğunu söylüyor. Travmanın, yayın balığı bana “dünyayı farklı bir şekilde gördüğünü” söyleyen raventin küçük kardeşi Benjy’ye ait olduğunu anlıyorum. Benjy’nin birincil bakıcısı olarak, Ravent’in kardeşini korumak için kendi hırslarını bastırdığını görüyoruz, ancak muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, kızgınlık hızla yüzeyin altında kaynamaya başlar. Ravent, Benjy’yi ‘oynamak’ için eski bir ağaca götürür, ancak onu orada barikat eder ve ölmek için bırakır. Bahsedilen ağaç, şu anda yayın balığını kısıtlayan kişidir ve gerçekten de, ruhu, yükselen bir yaratık oluşturmak için boğuk odun ve bükülmüş dallarla kaynaşmış olan Benjy’dir.
Toplanan anılar ve duygular Tatters, Benjy, şişe yedekte ölçeklendirmeye başlıyorum. Sonra bir Jaunty küçük melodi oynamaya başlar. Ayak parmaklarına dokunan ballad, kardeşlerin çekişme destanını, şarkıcı-raventle-çekiçinin cümlesini cehenneme imzaladığını belirterek tırmanmamın film müziğini yapan nazik bir melodiye örüyor. Ravent’in bir melodiyi hatırlayamadığı konusundaki çizgisini hatırlıyor musunuz? Görünüşe göre bu şarkı. Ağlamıyorum, sen Benjy’nin ruhunu ağaçtan kurtarırken müzik, beni üzüyor, mutlu bırakıyor ve aynı anda sevinir.
Zorlama oyunlarının Amerikan Güney vizyonuna saygı duyuyorum ve tadını çıkarıyorum. Happy Fewr Seats’ın trippy distopian 60’lı Londra kadar benzersiz hissediyor. Mekaniği daha önce görmediğimiz hiçbir şey olmasa da, ayarı gerçekten özel.
Tabii ki, oldukça uzun bir oyun gibi görünen şeyin ilk yarısından sadece tek, anlatı ağır bir görev oynadım. Savaş zorluğunun zamanla artacağından şüphem yok, ama aynı zamanda daha fazla dahil keşif görmeyi umuyorum. Olduğu gibi, Midnight’ın benzersiz ortamının ve güçlü karakterizasyonunun güneyinde ağır bir kaldırma yapmaya bırakılmıştır, ancak tıpkı ondan önceki birkaç kişi gibi, savunmaya değer olacak kadar özeldir.
