Örneğin, çevresinde gece güvesinin döndüğü ve parlaklığını zar zor algılanabilir bir şekilde değiştiren çok uzaktaki bir lambayı gördüğümüzde olduğu gibi. “Yıldızına çok yakın, üzerinde ağır metal bulutlarının yüzdüğü ve hatta gezegene titanyum damlacıkları bırakan yanan bir dünya hayal etmelisiniz” dedi. James Jenkins, astronom, Diego Portales Üniversitesi, Santiago de Chilebirkaç ay süren çalışmanın ortak yazarı Bu bulutların oluşma mekanizması başlangıçta şaşkınlık uyandırdı çünkü gezegen 2000 dereceye ulaştı ve bu nedenle bu gezegenin atmosferinin sıcaklığı sadece su bulutları için çok yüksek değil. , aynı zamanda metal veya cam bulutlar için.
yoğunlaşma
Çok güzel ve çok basit bir şekilde anlatıyor. Vivien Parmentier, araştırmanın ortak yazarı ve Côte d’Azur Gözlemevi’nde araştırmacı. “Bu bulut oluşumunu banyoda sıcak bir duştan sonra oluşan yoğuşma gibi düşünmemiz gerektiğini anladık: Banyoyu buharla ısıtmak için su buharı yoğuşana kadar havayı soğutabilir ya da banyoyu sıcak tutabilirsiniz. bulutlar oluşana kadar sıcak su akıyor çünkü hava buharla o kadar doymuş ki artık daha fazla tutamıyor.” Kısacası, daha basit bir deyişle, LTT9779b’nin atmosferinde çok sıcak olmasına rağmen metal bulutları oluşuyor çünkü atmosfer silikatlar ve metal buharları ile doymuş durumda, tıpkı banyomuzda bulutların oluşması ve suyu açmayı unutursak damlacıkların geri düşmesi gibi. sıcak, gerçekten çok sıcak.
LTT9779b ile ilgili tek şaşırtıcı şey inanılmaz derecede parlak olması değil, bu büyüklükte ve kütlede başka hiçbir gezegenin yıldızına bu kadar yakın yörüngede döndüğü bulunamadı ve insan, bu tür bir ısı kalkanı geliştirmemiş olsaydı, yıldız anne, çok fazla ısı nedeniyle çoktan buharlaşmasını sağlardı.
İlk ötegezegen
İlk güneş dışı gezegen olan 51 Pegasi b, Nobel ödüllü Michel Mayor ve Didier Queloz tarafından 1995 yılında Cenevre Gözlemevi’nde, sözde Büyük Bilim’inkilere kıyasla nispeten mütevazı araçlarla, ancak çok basit bir araştırmayla keşfedildi. fikir ne kadar yenilikçi. Giordano Bruno’nun bir alıntısıyla, insanlığın en büyük hayallerinden biri, güneş sistemimizin ötesinde “sonsuz dünyalar” olduğunu bilmek o zaman gerçek oldu. Bugün, bunun gibi tuhaf vakalar dışında, bilim için çok önemli ama neredeyse rutin bir araştırma içindeyiz: bugüne kadar yakın yıldızların etrafında 4205 güneş sistemine dağılmış 5463 ötegezegen var, bazıları bizimkine çok benziyor ve her halükarda var. 9719 aday onay bekliyor.
Çok görünüyorlarsa, Dünyamız gibi en küçüklerini neredeyse hiç göremeyeceğimizi düşünüyoruz ve her halükarda periferiden yeni ayrıldık, gördüğümüz evren için en az 13 milyar ışık yılı tahmin ediyoruz ve işte buradayız. birkaç yüz ışık yılından bahsediyoruz, ancak yalnızca bizim Galaksimizde, Samanyolu’nda, her türden birkaç yüz milyar gezegen olduğu tahmin ediliyor. Başka bir Dünya arayışı daha yeni başladı ve bizi çok uzağa götürecek. 2026’da potansiyel olarak bazı iyi şeyler göreceğiz. Aslında, Cheops’a tamamen farklı türden ama yine de aynı İtalyan bilim adamları tarafından tasarlanan ve Dünya’ya benzer gezegenlere odaklanacak olan Plato teleskopu katılacak.
