Ethan Thornton, 19 yaşında MIT’den ayrılarak silah üretmeye başladı. İlk prototipinde, Home Depot ve Amazon’dan aldığı parçaları kullanarak geliştirdiği hidrojenle çalışan sistem, beklenen performansı gösteremedi. Los Angeles’taki TechCrunch’ın StrictlyVC etkinliği sırasında bu durumu “hidrojen genel olarak kötü bir bahis” şeklinde ifade etti. Üç yıl sonra Thornton’un kurduğu Mach Industries, şu anda altı silah projesi yürütüyor ve bu ay 300 milyon dolarlık bir Seri C yatırım turuyla 1,8 milyar dolarlık bir değerlemeye ulaştı. Şirket toplamda yaklaşık 485 milyon dolar yatırım aldı.
Thornton, yaklaşık 6,500 nüfuslu Texas’ın Burnet kasabasında büyüdü. Ailesinin derin bir askeri geçmişi vardı. 2017 veya 2018 civarında, henüz ergenlik dönemindeyken, kendisi için “gerçekten, gerçekten endişeliydim” diyerek tanımladığı şekilde, Çin’in yükselişine ve yaklaşan büyük güç çatışmasına dair kaygıları artmaya başladı. Bu endişe, insansız sistemlerin savaş kavramını yeniden tanımlamakta olduğu ve ABD’nin bu duruma yeterince hızlı cevap veremediği inancına dönüştü.
2026 yılının ortalarında, bu altı silah projesinin yanı sıra, tek bir hedefe odaklanmanın yerine birden fazla alanda çalışmanın getirdiği risklerle karşı karşıya olan bir şirket var. Thornton, Mach’ın dağınık odaklanmasının dışarıdan bakıldığında bazı kaygılar doğurduğunu kabul ediyor. “Gerçekten zor,” diye belirtiyor kendisi. Ancak savunma alanında tek bir konuya odaklanmanın, roket fırlatma gibi, fayda sağlamayacağını düşünüyor. “Bu, bir düşmanla oynadığınız bir satranç oyunu,” diyor. “Eğer birini seçerseniz, oyunu kaybetmiş olursunuz.”
Mach, basit ürünler üzerinde çalışmıyor. Şirket, dikey kalkış yapabilen bir saldırı uçağı, uzun menzilli bir gemi karşıtı füze, iki stratosferik sistem, dronları hedef alacak ucuz bir yüzey-hava interceptörü ve bu hafta tanıtılan yaklaşık 4,000 pound ağırlığında, 40 fitlik bir Donanma lojistik-ve-saldırı uçağı üzerinde çalışıyor. Bu uçak, neredeyse dikey olarak kalkıyor ve bin mil mesafeyi bin pound yük kapasitesiyle aşıyor.
Son ürün, bugüne kadar yapılmış en büyük uçağı olan 13 feet’ten (yaklaşık 4 metre) önemli bir sıçrama. Ancak bu altı proje henüz tam üretime geçmiş değil. Thornton, Mach’ın yaklaşık 13 devlet sözleşmesi kazandığını ve çoğunun orta aşamada olduğunu belirtiyor. Yani, ilk tasarım aşamasını geride bırakmış, hükümet test alanında test aşamasındalar ancak, endüstri genelinde bir avuç projenin ulaşabildiği seri üretim aşamasına henüz geçmediler.
Birkaç sistemin bu yılın sonuna kadar operasyonel olarak devreye girmesini beklediğini belirten Thornton, altı projeden üçünü aynı zaman diliminde seri üretime geçirmeyi hedeflediğini vurguluyor. Bu, ayda yüzlerce birimden yüz binlerce birime geçiş anlamına geliyor; Thornton, Mach’ın yakında kurmayı planladığı bir fabrikada bu artışı gerçekleştirmeyi umuyor.
Bu, üs bir takvim ve zaten iddialı bir hedefin üzerine koyulmuş bir zaman dilimi. Ancak Mach’ın temel tezi, ABD’nin Çin ile aynı miktarda üretim yapamayacağı, bu nedenle ondan daha yaratıcı olması gerektiği üzerine inşa ediliyor. “Çin’i geçebileceğimizi düşünmüyorum,” diyor Thornton. “Amerika’nın sürekli olarak iyi yaptığı şey, yaratıcı olmak ve ürünleştirmektir.”
Thornton, diğer savunma teknolojisi girişimleri gibi, asıl darboğazın inşa edilen farklı platformlar değil, bunların altında yatan tedarik zinciri olduğunu savunuyor. “Gerçekten zor kısım, bunları binaya sokmak,” diyor. Mach, yaklaşık sekiz ayda sıfırdan iki jet motoru üreterek, bu sürecin geleneksel dört yıldan daha kısa bir sürede tamamlandığını söylüyor. Ayrıca, Mayıs ayında, 24 yıllık bir katı roket motoru şirketi olan Exquadrum’u 50 milyon dolara satın aldı. Artık, sadece araçlar değil, bileşenler de Mach’ın gelirinin yaklaşık yarısını oluşturuyor.
Mach’ın yaklaşımı, bazı benzerlerinden belirgin şekilde farklı. 2015 yılında kurulan Shield AI, yıllarca tek bir ürün etrafında yoğunlaşarak V-BAT dronunu geliştirdi; geçen Ekim’de ise, otonom X-BAT savaş uçağını tanıttı. Ancak bu, büyük ve belirli bir bahse dayanan bir yaklaşım olarak konumlandırılıyor. 2022’de kurulan Saronic yalnızca otonom yüzey gemileri tasarlıyor ve altı fit ile 180 fit arasındaki gövde boyutlarıyla aynı otonomi yığınını ölçeklendiriyor.
Her iki şirket de bu disiplin için ödüllendirildi: Shield AI, bu yıl 12,7 milyar dolarlık bir değerleme ile 2 milyar dolar; Saronic ise, 9,25 milyar dolarlık bir değerleme ile 1,75 milyar dolar topladı.
Mach’ın stratejisi, Anduril ile daha fazla benzerlik gösteriyor; Anduril daha büyük ve daha eski bir şirket ve diğer tüm savunma teknolojisi girişimlerinin karşılaştırıldığı bir ölçek. Thornton, bu karşılaştırmayı kendisi yapıyor ancak iki şirket arasında anlamlı bir fark olduğuna da inanıyor. “Anduril’in uygulama kitapçığı genellikle yukarıdan aşağıya, yazılım yığınıyla başlıyor,” diyor. “Biz ise alttan yukarıya, donanım yığınıyla başlayarak yazılımı etrafında şekillendiriyoruz.”
Bu bir ayrım, evet, ancak Mach her halükarda Anduril’in gölgesinde çalışıyor. Anduril, Mayıs ayında 61 milyar dolarlık değerleme ile 5 milyar dolar toplarken, bu, Mach’ın değerinin 30 katından fazla. Mart ayında ise, 120’den fazla ayrı alım eylemini birleştiren on yıllık, 20 milyar dolarlık bir Kara Kuvvetleri sözleşmesi kazandı. Mach’ın inşa ettiği ne olursa olsun, Anduril bunun yıllar önce ve milyarlarca dolar önce gerçekleştirdi.
Thornton, bu alanın sıfır toplamlı bir oyun olmadığını ısrarla vurguluyor. Sorunun ölçeğine dikkat çekiyor: Çin’in günde yaklaşık bin kruz füzesi ürettiği; ABD’nin ise her üç günde bir günde bir tane ürettiği söyleniyor. “X firması, Y firması ve Z firması bunları inşa edebilir ve hala yeterli üretim olmaz,” diyor. Pentagon’un yapısal olarak tekelleşmeye izin vermediğini, her kategoride iki veya üç tedarikçinin hayatta kalmasını sağladığını ve bir kazanan seçmediğini savunuyor.
Bu rekabet ortamının cömert bir değerlendirmesi olup olmadığını bilmem; Anduril’in en tanınmış kurucu ortağı olan Palmer Luckey’in, bildiğim kadarıyla Mach’ı hiçbir zaman açıkça tanımadığını dile getiriyorum. Thornton, Anduril’in Mach’ı tanımak istemediği yorumu üzerine düşünmeden geçiyor; Luckey’e büyük bir saygı duyduğunu belirtiyor ve aynı amaç için savaştıklarını, batı egemenliğini koruma hedefinde bir takım olduklarını ifade ediyor.
Şüphesiz yatırımcıları, Sequoia, Khosla Ventures ve Ribbit Capital gibi, bunların pek de umurunda değil. Kurucu deha çerçevesini kaldırdığınızda — Texas atölyesi, MIT terk hikayesi, tüm profillerde öne çıkan bu detaylar — geriye kalan, bir kurucuın bilmediği şeyleri bildiği anlaşılan ilginç bir deney.
Thornton, Mach’ı yönetmenin en zor kısmının her altı ayda bir değiştiğini, mühendislikten sonra satış ve şimdi de geniş ölçekte üretime odaklandığını, bu konunun önümüzdeki yıl boyunca ön planda beklediğini belirtiyor. Her gün düşünmek ve “geleceği savaş oyununa tabi tutmak” için dört veya beş saati korumaya çalıştığını, bazen de meslektaşlarını bu süreçte yanına çektiğini bahsediyor; bu durumun zaman zaman onları rahatsız ettiğini kabul ediyor.
Onun üzerinde bir baskı olup olmadığını; kimlerin onu dürüst tutmaya çalıştığını sorduğumda, en değerli geri bildirimin yatırımcılardan veya hatta üst düzey ekibinden gelmediğini, onların genelde CEO ile aynı yankı odasına kapıldığını ifade ediyor. Gerçekten iş yapan insanlardan geldiğini belirtiyor.
Çalışanların mikrofon alıp ona her konuda soru sorabildiği şirket genelindeki forumları tanımlıyor. Thornton, bu forumları güvenilir birkaç meslektaşı, sert sorular sormaları için gizlice görevlendirmesiyle başlattığını ifade ediyor. Zamanla, bu sürecin kontrol edilmesi zor bir hale geldiğini ve bu durumun daha faydalı hale geldiğini öne sürüyor. “Bir saat boyunca orada duruyorum,” diyor, “ve şirket içinde en sert soruları yanıtlıyorum.” Bunu bir keyif olarak görüyor.
Daha fazlası için, aşağıdaki videomuzu izleyebilirsiniz.
Makale içindeki bağlantılara tıklayarak yapacağınız alışverişlerden küçük bir komisyon kazanabiliriz. Bu durum, editörlük bağımsızlığımızı etkilemez.
