Üniversitedeki ilk yılımın baharında annem bateri setimi sattı. Parayı bir MP3 çalar almak için kullandım. Üzgünüm. Çoklu codec müzik kutusu.
Şık, arkadaş canlısı, kullanımı kolay bir Apple ürünüyle karşılaştığında, onun tüm özelliklerinden bahsedecek belli bir insan tipi vardır. yapmaz Onunla yapamayacağınız her şey, duvarlarla çevrili bahçenin bir tuzak olduğu tüm yollar. Bu kişi zamanın başlangıcından beri var. Ben o adamdım. Bazen hala öyleyim ama eskiden de öyleydim. Ve böylece, 2004 baharında, iPod piyasaya çıkalı iki buçuk yıl olmuşken, bir iRiver iHP-120 için 330 dolar harcadım. Dilden düşüyor, değil mi?
iHP-120 öyleydi fiziksel. iPod’un gri ve beyaz olduğu yerde iRiver, gümüş rayları ve görünür vidaları olan siyah bir tuğlaydı. 1,8 inçlik 20 GB dönen bir sabit diski vardı. Önünde bir joystick vardı. Dört fiziksel düğmesi ve yanlarında bir kilit kaydırıcısı vardı. FM radyosu vardı. Bir ekolayzır düğmesi vardı. 3,5 mm kulaklık jakı vardı artı bir çift optik / analog birleşik jak: biri hat girişi için, biri hat çıkışı için, yani başka biri ikinci bir çift kulaklık takabilir. Bir yaka mikrofonu ve kablolu bir uzaktan kumanda ile geldi. Uzaktan kumandanın bir LCD ekranı, kulaklık jakı ve üç kontrol kadranı vardı, böylece MP3 çaları sırt çantanızda bırakabilir, uzaktan kumandayı çıkarabilir ve sırt çantası askısına takabilirsiniz.
Bu çok fazla şey mi? Belki! Özellikle kablolu uzaktan kumanda, bir miktar statik elektrik ekleme eğilimindeydi, bu yüzden onu fazla kullanmadım. Optik bağlantı noktalarını da kullandığımı söyleyemem.
Ama MP3 çaları sürekli kullandım. Yalnızca MP3 dinlemek için değil (ayrıca kayıpsız FLAC ve Ogg Vorbis’i de destekler!), ayrıca gazetecilik derslerim için röportajları kaydetmek için. Arkadaşlarımı hafif derecede skandal hikayeler anlatırken kaydettim (kayıtlara alın! Gizlice değil). Arkadaşlarımdan şüpheli bir şekilde etiketlenmiş tüm MP3 koleksiyonlarını sürükleyip bıraktım. Bir dizüstü bilgisayarım olmadan önce, okul çalışmalarımı kütüphane bilgisayarları ile yurt odamdaki masaüstü bilgisayar arasında aktarmak için kullanıyordum.
Bunun için sakızlı bir kılıfım var. ile bir kemer klipsi. Bununla ilgili bir foruma katıldım. Bir noktada, iRiver sabit yazılımını Rockbox ile değiştirdim. Bazı kişiler kendi sabit sürücülerini CF kart adaptörleriyle değiştirdi ve daha sonra CF kartlarını SD-CF adaptörleriyle değiştirdi. Asla o kadar ileri gidemedim.
Kıtlığı neredeyse unutmuştum
Sonunda – ya 2006’nın sonlarında, sürgülü klavyeli Windows Mobile akıllı telefonlarından biriveya 2008’de bir iPhone aldığımda — iRiver’ı her yere taşımayı bıraktım ama ona tutundum. Sabit diski, dinlemeden önceki yıllarda müzik zevkimin fosil bir kaydı haline geldi: 4 GB’lık bir “çeşitli sanatçılar” klasörü, sadece bir ton Elliott Smith ve Mountain Goats albümü, San Francisco’daki ilk yılımdan bir mashup koleksiyonu. Türden bağımsız olarak 2008’de Metacritic’te en çok oy alan 30 albüm. Arkadaşım Bill’in İsa Halkı komününde geçirdiği zamandan bahsettiği bir kayıt. Tüm bu kayıtlı röportajlar ve makaleler. Arada bir, onu çıkarır ve anıların beni yıkamasına izin verirdim.
Kıtlığı neredeyse unutmuştum. Çocuklarım fiziksel medyayla neredeyse hiç etkileşime girmiyor ve örneğin, ben çocukken bir şeyin fiziksel kopyasına sahip değilseniz – kasette veya CD’de bir albüm, VHS’de veya (daha sonra) DVD’de bir film – ve yayında olmadıysa, ona erişiminiz yoktu. Lisede, taşınabilir bir CD çalar ve o devasa CD klasörlerinden birini taşıdım. iRiver’ı aldığımda, bilgisayarıma (çok yavaş!) kopyaladığım aynı CD’leri ve ayrıca arkadaşlarımın bilgisayarlarından ve yurt ağından ödünç aldığım MP3’leri doldurdum. Temel olarak, CD’lerle dolu bu dosyanın daha taşınabilir bir versiyonuydu. Elimde olanı ve orada kalmış olanı dinledim. Bugün hafife aldığımız bolluktan tamamen farklı bir top oyunuydu.
Geçen gün, şeyi bir çekmeceden çıkardım ve tekrar açtım. İyi çalıştı, ancak tüm dosyalar gitti. Onları bir noktada silmiş olmam gerektiğini düşündüm. Garip bir şekilde üzgün hissettim. Ardından menüdeki “veritabanını yeniden oluştur” seçeneğine basıyorum. Geri dönüşüm kutusunda binlerce dosya buldu. Hiçbir şey kaybolmamıştı.
Nathan Edwards’ın Fotoğrafı / The Verge
