Hoy comienza una investigación internacional sobre el agua de mar y el suelo alrededor de Fukushima. Japón vierte aquí desde el verano pasado aguas residuales de su destruida central nuclear en el Océano Pacífico. Y no todo el mundo está contento con eso.
Een internationale groep wetenschappers uit onder meer China, Zuid-Korea en Canada gaat onderzoeken wat de impact van die lozingen op het milieu is. Zij nemen de komende week monsters van het water, zeedieren, klei en zand. Die worden daarna in een lab onderzocht. De Japanse autoriteiten hebben al die tijd gezegd dat de lozingen veilig zijn, maar ze zeggen transparant te willen handelen in deze gevoelige kwestie.
Maar hoe zat het ook alweer? Het gaat om de lozing van in totaal 1,3 miljoen ton afvalwater, goed voor wel vijfhonderd olympische zwembaden vol. Het water werd eerder gebruikt om de reactoren van de verwoeste kerncentrale te koelen. Die liep enorme schade op door de tsunami van 2011 en het plan is om de overblijfselen te ontmantelen. Maar dat is een ingewikkelde klus, waarvoor eerst het water (in fases) moet worden afgevoerd. Daarmee is Japan in augustus begonnen.
Voordat het afvalwater in de oceaan belandt, wordt het gereinigd. De eigenaar van de kerncentrale, Tokyo Electric Power Company, liet eerder weten dat alle radioactieve stoffen uit het water zijn gefilterd.
Op één stof na: tritium. Dat is een relatief zwakke radioactieve stof die moeilijk van water te scheiden is. Japan heeft herhaaldelijk gezegd dat het gefilterde water veilig is voor mensen, de visserij en het zeeleven. Dat werd ook bevestigd door het IAEA, de nucleaire waakhond van de Verenigde Naties. Die benadrukte dat kleine hoeveelheden tritium niet schadelijk zijn en keurde de lozingen goed.
De kernramp van 2011
De kerncentrale in Fukushima raakte zwaar beschadigd nadat de oostkust van Japan in maart 2011 was getroffen door een aardbeving en een tsunami. De kernreactor smolt en ontplofte kort daarna. Meer dan 150.000 mensen sloegen op de vlucht. Het gaat de geschiedenisboeken in als een van de grootste kernrampen die ooit hebben plaatsgevonden.
Preocupación japonesa y tensión política en la región
Sin embargo, el período previo a la aprobación de la gestión causó malestar en el propio Japón. Los pescadores japoneses temían que su comercio se viera amenazado. Porque ¿quién quiere comprar pescado de un mar contaminado?, se preguntaban en voz alta. El gobierno japonés ha prometido compensar a los pescadores afectados.
Las altas también provocan tensiones políticas en la región. China en particular no está contenta. Por eso llama la atención que científicos chinos participen en la investigación. China puso fin a las importaciones de productos del mar procedentes de Japón el verano pasado. Un paso drástico, ya que China es el mayor comprador de pescado de Japón. Según la agencia de noticias japonesa NHK Las exportaciones a China cayeron un 67 por ciento en comparación con el año anterior. Pekín acusó a Tokio de tratar el mar “como una cloaca”.
La prohibición de importar significa que Japón pierde millones de dólares cada mes y, como resultado, también se podría perder mucho pescado. El guardián informó anteriormente sobre montañas de vieiras amontonadas en los congeladores de las plantas procesadoras que normalmente abastecen a China.
Además de China, también hay críticas de la vecina Corea del Sur, donde pescadores y activistas medioambientales protestaron contra el primer vertido. Y Rusia, al igual que China, también amenazó con imponer una prohibición a la importación de pescado de Japón, pero todavía no ha sucedido nada.
Fukushima sigue siendo un dolor de cabeza
La destruida central nuclear de Fukushima sigue siendo un dolor de cabeza para Japón. Las muestras que se recolectarán la próxima semana se enviarán a laboratorios de los países de donde provienen los investigadores y serán examinadas de forma independiente. La OIEA publicará los resultados más tarde.
Si van bien, el vertido del agua tardará al menos entre treinta y cuarenta años. Y sólo entonces se desmantelarán los restos del reactor y los restos radiactivos.
About the Author
