Oynadığınız sevimli küçük yaratıkların zarar görmeyeceğinden emin olmak için geriye doğru eğilen bir video oyunu ortamında, anne tilkinin boynunun kırıldığını duymak şok ediciydi. Bitiş – Yok Olma Sonsuza Kadar. Üçlü kitimle koşuyordum, bir kürkçü beni yakaladığında ölümcül pençelerinden kaçmaya çalışıyordum. Ekran karardığında kemiklerin çatırdamasını duymadan önce beni aşağıda tutarken mücadele ettim, bana bir anne olarak başarısız olduğumu ve yavrularımın öleceğini bildirdi. Ve ben bunun biraz olduğunu düşünürken fazla Çok, iklim değişikliğinin mahvettiği bir dünyada hayatta kalma gerçeğine bu tür korkusuz bakış, geliştiricilerin tam olarak peşinde olduğu şeydi.
CEO’su Javier Romello, “Her şeyi oraya koymak istedik” bitengeliştiricisi Herobeat Studios, şunları söyledi: Sınır. “Tabii ki sırf bu yüzden şiddet ve vahşet eklemekten kaçındık ama gerçek dünyada bu tür şeyler oluyor.”
İçinde Bitiş – Yok Olma Sonsuza Kadar, bir orman yangını tarafından yok edilen orman habitatından kaçtıktan sonra, iklim mültecilerinin yaşadığı bir bölgenin yakınında sığınan hamile bir tilki olarak oynuyorsunuz. Orada dört yavru doğurur ve anneleri olarak, yiyecek aramak, tehlikelerden kaçınmak ve yavrularınıza gezegendeki son tilkiler olarak hayatta kalmak için ihtiyaç duyacakları becerileri öğretmek, yanmış araziye çıkmak sizin işiniz. .
biten Gerginlik yaratmakta gerçekten çok iyi, bu da yönetmeye çalışmaktan son derece tatmin edici. Oyunun başlarında yavrularınızdan biri çalınıyor. Kalan yavrularınız için yiyecek bulduğunuz günler ilerledikçe, kayıp olanınızın koku izini alırsınız. Koku izleri sonsuza kadar sürmez, sizi onları göründükleri gibi takip etmeye zorlar, ancak bu arada bebeklerin hala yemek yemesi gerekir.
Tilkiler omnivordur ve fareler ve balıklardan arta kalan insan artıkları ve meyvelerine kadar her şeyi yiyebilir. Ama içinde yaşadığınız dünya ıssız bir yer ve bir zamanlar yiyecek bulduğunuz yerler kuruyor. Oyunun gerçekçiliğiyle ilgili güzel bir şey, bazı yiyeceklerin açlık ölçerinizi o kadar iyi doldurmaması ve bunun nasıl olduğunu yansıtmasıdır. iklim değişikliği yetiştirdiğimiz gıdaların daha az besin değerine sahip olmasına neden olabilir. Yavruların açlık ölçeri tekrar tehlikeli bir şekilde düşmeden önce zar zor dolduran az miktarda çilek dışında herhangi bir yiyecek bulamadım.
Yavruları tok tutabilecek bir şey bulma ümidiyle inimden giderek uzaklaşmak zorunda kaldım. Ama kayıp yavrumun kokusunu aldım. Yavrularımdan biri açlıktan ölüyordu – bu durumda çok uzun süre devam ederse ölecekti. Yavrumun kokusuyla aynı yolda yiyecek aramaya devam ettim ve hiçbir şey bulamadım. Sonunda yolun sonuna ulaştığımda (yollar bitiyor ve belirli sayıda gün sonra tekrar toplanabiliyor) ve kendimi tekrar yiyecek bulmaya adadığımda çok geçti. Açlıktan ölen yavrum öldü.
Kaderin acımasız bir cilvesiyle açlık ölçerim öldükten sonra doldu. Yamyamlık gibi tatsız bir şey yüzünden değil, diğer iki yavrum o kadar aç olmadığı için ve şimdi beslemem gereken bir ağzım daha az olduğu için. Hayat senin için bebeğim. Daha da kötüsü, yavrularımın vücudu, ölü yaratıkların bazen oyunlarda görsel dağınıklığı gidermek için yaptığı gibi çözmedi. O bölgeyi tekrar ziyaret ettiğimde, cesedi hala oradaydı ve yanından geçtiğimde, benim ve yavrularımın kuyrukları ve kulakları, ölen aile üyemiz için yas tutuyordu.
Romello, bu tür mutsuz gerçekçiliğin herkes için olmadığını anlıyor. “Adın kendisi size bunun ne tür bir oyun olduğunu söylüyor” dedi. “Bu ‘yok olma sonsuza kadar’. Ne tür bir oyun yaptığımızı saklamaya çalışmıyoruz.”
Romello dedi ki biten üç sütun akılda tutularak tasarlandı: özgünlük, yani geliştiricilerin tilki annesinin bir tilkinin yapmayacağı şeyleri yapmasına izin vermeyeceği; yavrularla bir bağ oluşturmak – doğduklarında kürk renklerini ve yüzlerindeki işaretleri özelleştirebilirsiniz, korktuklarında veya üzgün olduklarında kendilerini daha iyi hissettirmek için burnunu sokmanız gerekir; ve çevresel bir mesaj.
“Oyunun büyük bir kısmı, [the environmental] çünkü oyuncunun çevrenin insanlar tarafından nasıl yok edileceğini hissetmesini istedik.”
biten küçük anlarında dünyanın daha geniş hikayesini anlatıyor. Yavrularınız büyüdükçe, yoğun bir ormanda bir ininden diğerine geçmeye zorlanıyorsunuz. Zaman ilerledikçe, insanlar o ormana girerler ve sonunda ıssız kütüklerden başka bir şey olmayana kadar onu yavaşça keserler.
Ancak oyundaki her şey duygularınıza maksimum zarar verecek şekilde tasarlanmamıştır. Daha nazik anlar var. Sana şarkı söyleyen ve sana yemek veren insanlar var ve eğer oyunu doğru oynarsan, oyunun sonlarından birinde büyük bir rol oynayan yardımsever bir hayvan arkadaşı var ki ben bozamam. Fakat biten umut verici bir hikaye değil. Sonunda, tilki ailesinin, hayatlarının geri kalanını huzur ve rahatlık içinde yaşayabilecekleri, dünyanın henüz bozulmamış bir kısmına geldiği bir an yok.
Romello, “Yaptığımız şey, önümüzdeki 100 yıl içinde işlerin muhtemelen nasıl görüneceğini size gösteriyor” dedi. Herkesin bunu düşünmesini, yansıtmasını, kendi kararlarını ve sonuçlarını vermesini ve bunu değiştirmek için bir şeyler yapıp yapamayacaklarını görmelerini istiyoruz” dedi.
Tilki ve kürkçü arasındaki o an beni ne kadar rahatsız etse de, kendimle akıl yürütmek zorunda kaldım. Kürkçü kötü bir karakter olarak sunulur. Görünüşe göre seni yakalayıp derini yüzmek, hatta muhtemelen seni yemek için etrafta dolaşıyor. Ama o, karşılaştığınız birçok insan gibi Bitiş, sadece hayatta kalmaya çalışmaktır ve bazen hayatta kalmanın bir anlamı vardır – evet, kelimelerle anlatılamayacak kadar sevimli tilki ailesi bile – ölmek zorundadır.
en çok bunu takdir ettim biten. Bazen vekil olarak hayvan oyunlarından ve hikayelerinden rahatsız oluyorum. Sanki bir insan aynı tür bir yanıtı hak etmiyor, garanti etmiyor veya ortaya çıkarmıyormuş gibi, oyuncudan maksimum miktarda empati uyandırmaları gerekiyordu. Bana siyah insan hayatımın köpeğiminkinden daha az değere sahip olduğu beyaz üstünlüğünün özel türünü çok fazla hatırlatıyor. Ben köpeğimle yürüyüşe çıktığımda, konuşamasa bile bir komşu ona hitap edecek., ama selamıma karşılık vermiyor, ırkçılık mı? Muhtemelen kasıtlı değil. Ama lanet olsun ki öyle hissettiriyor.
için kolay olurdu biten tilki ailesini ahlaki ve erdemli olarak korurken tüm insanları bu tamamen kısır yaratıklar olarak resmetmek. Yerine, biten “hayatta kalma söz konusu olduğunda hiçbir şey iyi ya da kötü değildir” resmi çizer.
Romello, “İklim mültecileri olan mültecileri hayatta kalanlar haline getirmek için çok çaba sarf ettik” dedi. “Bu distopik gelecekte hayatta kalmaya devam etmek için ellerinden gelen her şeyi yapacaklar.”
Kürkçü bir piç olsa da onu suçlayamam. Herobeat Games’i, pek de umut verici olmayan bir yol izlediği için de suçlamıyorum. biten. Kimsenin iyi ahlak oyunu için zamanı yok biten olabilirdi. Artık çok kötü.
Romello, “Herkesin neler olabileceğinin farkında olmasının çok önemli olduğunu düşünüyorum” dedi. “Durumu kurtarmaya nasıl yardımcı olabileceğimize karar vermek her birimize kalmış.”
Bitiş – Yok Olma Sonsuza Kadar şimdi PC, Xbox One, PlayStation 4 ve Nintendo Switch’te çıktı.
