Geçen yılın sonlarında, “Yazılım Kaşıntısından” adını verdiğim şeyi aldım. Aslında bu, Japon geliştiricinin benzersiz zorlu aksiyon RPG’lerinden birini oynamak için yoğun bir istek. Biraz düşündükten sonra, ilk DLC genişletmesi Shadow of the Erdtree Tree’nin eli kulağında olduğundan Elden Ring’i yeniden oynamaya karar verdim.
Ne Oynuyoruz
Hoş geldin! Bu sütun, bir sonraki oynamak isteyebileceğiniz harika oyunları bulmanıza yardımcı olmak amacıyla Tom’s Guide personelinin şu anda oynadıkları ve keyif aldıkları oyunları paylaştığı bir serinin parçasıdır. Suicide Squad: Kill the Justice League’den ve bunun duyduğunuz kadar kötü olmadığından bahsettiğimiz son yazımıza göz atmayı unutmayın.
Aralık ayının çoğunu ve Ocak ayının ilk yarısını The Lands Among’da mutlulukla kaybolarak geçirdim. Hatta 2022’deki ilk oyunumda kaçırdığım birkaç patronu yenmeyi bile başardım. Elden Ring’i tekrar oynamak, bunun sadece bu neslin belirleyici oyunlarından biri olmadığını, aynı zamanda şimdiye kadarki en sevdiğim oyunlardan biri olduğunu sağlam bir şekilde hatırlattı.
Öngöremediğim şey, Elden Ring’i Final Fantasy VII Rebirth’ün çıkışına bu kadar yakın bir zamanda tekrar oynamanın (ki kayıtlara göre 2024’ün ilk yarısında en çok beklediğim oyundu) uzun zamandır beklediğim bu oyunla ilgili deneyimime zarar vereceğini tahmin etmemiştim. Final Fantasy VII Remake’in devamı. Elden Ring bazı açılardan Yeniden Doğuş’u şımarttı.
Açıklığa kavuşturmak gerekirse, Rebirth’te geçirdiğim 30 saatten fazla sürenin ardından, FFVII Remake projesinin ikinci bölümü hakkında söyleyecek pek çok olumlu şeyim var. Sevimli karakter kadrosuna, son derece sinematik dövüşlerine ve çok sayıda eğlenceli mini oyununa bayılıyorum. Ancak Elden Ring gibi bir başyapıt hafızanızda taze olduğunda daha da netleşen büyük bir zayıflığı var.
İşaretlerle dolu bir harita
Final Fantasy VII Rebirth’in girişi oldukça doğrusaldır, ancak birkaç saat sonra Kalm kasabasından çıkarsınız ve ilk bölgede serbest bırakılırsınız: The Grasslands.
Bölgenin inişli çıkışlı tarlalarına adım attığınızda küçük bir kasabaya ve ardından bir Chocobo çiftliğine yönlendiriliyorsunuz. Ve bu çiftlikte, Rebirth’ün düşman kamplarını, nadir kaynakları avlamayı ve eski favori olarak harita işaretleyicileri ekleyen radyo kulelerini içeren açık dünya etkinliklerine verdiği isim olan World Intel ile tanıştırılırsınız.
Bu aktiviteler bir açık dünya oyununda bulabileceğiniz en yumuşak, dikkat dağıtıcı şeyler arasındadır. Dünya Intel etkinliklerinin neredeyse hiçbiri ilgi çekici değil. Bunlar yalnızca haritanızı gösterişli simgelerle doldurmaya ve oyunun çalışma süresini uzatmaya hizmet ediyor; bu, ana hikaye olarak büyük ölçüde gereksizdi ve çoğunlukla değerli yan görevler, halihazırda 50 saatten fazla eğlence sunuyor. Bu, 69 dolarlık bir sürüm için oldukça fazla içerik.
Tek istisna Phenomenon Intel etkinlikleridir. Bunlar, oyun süresini uzatmak isteyen oyuncular için yoğun bir çalışmadan biraz daha fazlası olan, diğer açık dünya etkinliklerinden ayrı bir kategoride yer alması gereken çok parçalı yan görevlerdir.
Oyunculara simgelerle dolu bir haritanın verildiği ve çoğunlukla küçük ödüller için tamamlamaları gereken düzinelerce tekrarlayan hedefin verildiği bu tür açık dünya tasarımı, 2010’ların ortasında eski moda gibi geliyordu. Elden Ring sonrası ve The Legend of Zelda: Breath of the Wild oyun dünyasında bu yaklaşım daha da modası geçmiş görünüyor.
Daha önce de belirtildiği gibi, Rebirth bir avuç gerçekten eğlenceli yan görev ve bir kamyon dolusu ilgi çekici mini oyun sunuyor ve bu da Dünya Intel flab’ını daha da kullanışsız hissettiriyor.
Alaycı bir şekilde, bu hedeflerin, oyuncunun zaman yatırımına değecek ilgi çekici içeriği temsil ettikleri için değil, yalnızca oyunun %100 tamamlanma çalışma süresini 100 saat sınırının ötesine taşımak için dahil edilmiş gibi göründüğünü söyleyebilirim.
Elden Ring açık dünyayı farklı kılıyor
Dürüst olmak gerekirse, FFVII Rebirth’ün açık dünya tasarımına yaklaşımı konusunda sert davranıyorum çünkü Elden Ring’in daha serbest biçimli felsefesinden Final Fantasy’nin felsefesine geçiş, geriye doğru bir adım atmak gibi geliyor.
Elden Ring’de harita işaretçileri yoktur. Yeni ilgi çekici noktaların kilidini açacak tırmanılabilir kuleler yok. Çeşitli bölgelerin her yerinde tekrarlanan etkinlikleri veya harita ekranının köşesine kalıcı olarak sabitlenmiş gerçek bir hedef kontrol listesini bulamazsınız. Bunun yerine, Elden Ring’in açık dünya tasarımına yaklaşımı tamamen oyuncu keşfi ve doğal keşfin heyecanı üzerine kurulu.
Elden Ring’in başlangıç alanı olan Limgrave’ye adım attığınızda, tüm dünyayı keşfedeceksiniz. Hemen hemen her yöne yürüyebilirsiniz ve meraklı olmaya teşvik edilirsiniz. Evet, oyun sizi Grace Siteleri kontrol noktaları aracılığıyla yavaşça büyük konumlara yönlendiriyor, ancak bir sonraki adımda tam olarak nereye gideceğinizi söyleyen parlak bir işaret veya duraklatma menüsünde yenmeniz gereken kaç patronun kaldığını gösteren bir liste yok.
Elden Ring’i oynarken, büyük bir maceraya atılmış gibi hissediyorum; sırf labirentimsi mağaralarda ve harap olmuş kale kalıntılarında neler bulabileceğimi görmek için uçsuz bucaksız bir dünyayı keşfediyorum. Final Fantasy VII Rebirth’te ise açık dünya deneyimim tam tersi oldu. Keşfetmeye mecbur hissetmiyorum kendimi, dünyanın gizli sırlarını gün yüzüne çıkardığıma dair hiçbir gerçek his olmadan tekrar eden bir görevden diğerine yürüyorum.
Spoiler vermeden, Final Fantasy VII Rebirth oyunumda artık Otlakların çok ötesindeyim, ancak oyunun sonraki bölgeleri bile aynı yumuşak World Intel aktivitelerini sunuyor ve dürüst olmak gerekirse çoğunu atlamaya başladım. Bunun yerine ana hikayeye biraz ara vermek istediğimde yan görevlere odaklandım.
Yukarıda özetlenen sorunun Final Fantasy VII Rebirth’e özgü olmadığını vurgulamalıyım. Daha önce birçok açık dünya oyunu aynı sorunla karşı karşıyaydı ve eminim gelecek birçok oyun da aynı tuzağa düşecektir. Ancak Elden Ring gibi oyunlar daha az tekrarlı bir açık dünyanın değerini gösterdiğinde, harita işaretlerini takip etmeye geri dönmek zor oluyor.
