20 saatten fazla Dying Light 2 oynadım ve ana hikayeye neredeyse hiç dokunmadım. Ne yapıyordum, sorabilirsin? Her şey ve başka bir şey. Hayatta kalan tehlikede mi? Oradayım. Bir CD’nin zombi istilasına uğramış bir oyuktan kurtarılması gerekiyor. ben senin karınım Ben temelde ölümsüzleri öldüren bir Lassie’yim, tüm sıradan kahramanca ihtiyaçlarınız için buradayım.
Ana karakter Aiden’ın kız kardeşi Mia’yı bulma ve ayrı oldukları GRE test tesislerinin sırlarını ortaya çıkarma yolculuğu beni ilgilendirmiyor. Dying Light 2’nin yoğun çalışmasından keyif alıyorum; Villador şehrinin her santimini keşfetmek ve kendimi anlatının kısıtlamaları olmadan hızlı aksiyona kaptırmak için bir bahane.
Bu, Dying Light 2’nin böcekleri araya girip çok sevdiğim meşgul işimi bir angarya haline getirene kadar.
Güçlü yönlerin sergilenmesi
Açık dünya oyunlarında çalışma şeklimde çok sistemliyim. Sadece yeni fırsatlara erişmenin bir yolu olarak üstlenilen bir sonraki hikaye görevlerine geçmeden önce bir alanda mevcut olan her görevi tamamlayarak bölümlerde çalıştığımı her zaman buluyorum. Bu şekilde, oyunun sunduğu her şeyi bunalmadan kucaklayabilirim.
“Keşfedilmek için çığlık atan bir dünya ve parkour bunu yapmanın son derece eğlenceli bir yolu olarak hizmet ediyor. Süper insan atletik yetenekleriniz ve sonuç olarak keşfedilecek çok sayıda önemsiz görünen bina sayesinde sınır dışı hissettiren birkaç alan var. “
Dying Light 2 bu yaklaşımı kolaylaştırıyor: Villador bölgelere ayrılmış ve hikayesi beni asla kendim gibi hissettirmiyor. ihtiyaç sonra ne olacağını bilmek. Dahası, dünyanın kendisi dolu üstlenilmesi gereken yan görevler, meydan okumalar ve karşılaşmalarla, bu yüzden her zaman ana hikayenin dışında yapılacak bir şeyler vardır.
Elbette, yan görevler çoğunlukla getirme görevleri ve yazı harika değil, ancak bu ekstra aktiviteler Dying Light 2’nin güçlü yönlerinin mükemmel bir vitrini: dünyası, dövüşü ve parkuru. Ve bu yan görevlerin çoğu, bu güçlü yönleri sergilemek için yapılmış gibi görünüyor. Biri bana bir sandık bulmak için bir gökdelenin tepesine tırmanırken, diğeri bir müzik kutusunu yutmuş tıknaz bir Enfekte’yi öldürürken, karşılaşmalar şehrin her yerine dağılmış ve dünyanın kendisi hakkında ekstra bağlam sağlayarak size bir Bu modern Karanlık Çağlarda yaşayan hayatta kalanların bireysel hikayelerine göz atın.
Keşfedilmek için çığlık atan bir dünya ve parkur bunu yapmanın son derece eğlenceli bir yolu olarak hizmet ediyor. Süper insan atletik yetenekleriniz ve sonuç olarak keşfedilecek çok sayıda görünüşte önemsiz bina sayesinde sınır dışı hissettiren birkaç alan var. Gündüz-gece döngüsü de büyük bir rol oynuyor, çünkü kendimi, sokaklarda dolaşan Enfektelerle yüzleşmeye karşı yan görevler düzeltmem için dışarı çıkmanın dopamin ödülünü tartarken buluyorum. Eninde sonunda, Enfekte ile kafa kafaya yüzleşmek zorunda kaldığınızda, genellikle sürüler halinde gelirler ve el yapımı ateşli baltanızla onları biçmekten daha tatmin edici bir şey yoktur. Özellikle DualSense PS5 kontrol cihazının dokunsal geri bildirimiyle silahın ağırlığını hissedebildiğiniz zaman.
Büyüyen bir rahatsızlık
O halde Dying Light 2’nin bitmek bilmeyen böcekleri çirkin kafalarını arkaya atmaya başladığında yaşadığım hayal kırıklığını hayal edin. İlk başta küçüklerdi, daha basit böceklerdi (cinayeti bağışlayın). Bir PlayStation kupası açılmaz veya tamamlanmış bir aktivite işaretlenmez. Küçük rahatsızlıklar, ama benim gibi bir tamamlayıcı için sinir bozucu olanlar. Ama sonra büyüdüler.
Lansman öncesi bir yamadan sonra, daha da fazla sorun yaşamaya başladım. Sevgili yan isteklerim etkileniyordu. İlk olarak, başladığım gece yan görevler artık izlenemezdi. ‘Önemli değil’ diye düşündüm, ‘Zaten görev alanına gideceğim ve bu onu harekete geçirecek’. Boşuna. Bu sorunlu yan görevler artık haritamda tamamlanmamış bir şekilde duruyor ve benimle alay ediyorlar.
Daha az yan görev odaklı biri için, belki de büyük bir sorun olmaz. Ama benim için kademeli bir damla oldu. Bir hata can sıkıcıydı, ancak bu telaş oyundan aldığım zevki gerçekten etkiledi.
Dying Light 2 elimden bırakamadığım bir oyundu, kan çanağı gözlerim durmamı söyleyene kadar saatlerce oynadım. Şimdi, oyunun vasat ana hikayesini oynamaya neredeyse tünellenmiş hissediyorum ve daha fazla imkansız olan yan görevleri üstlenmekten çekiniyorum, Dying Light 2’de soğuduğumu ve bu büyük bir utanç – çünkü bu sahip olmak bu kadar potansiyel.
Benim endişem, geliştirici Techland’in düzeltmeleri ne kadar hızlı ve verimli bir şekilde sunabileceği. Cyberpunk 2077’de gördüğümüz gibi, bazen düzeltmeler çok geç olabilir. Dying Light 2 özünde harika bir oyun ama etrafındaki böcek sürüsü benim gibi oyuncuları uzaklaştırıyor.
