Batı Washington eyaletinin ormanları, banliyöleri ve şehirlerindeki 27,5 millik ilk uzun menzilli elektrikli bisiklet yolculuğumdan yeni döndüm. Ve daha iyi bir gün seçemezdim. Yağmur, rüzgar ve dolu tahminiyle, en iyi yağmurlu hava kıyafetlerimi giydim ve e-yardım aracımı almak için Redmond, Washington’daki Trek mağazasına doğru yola çıktım.
İşin giriş ve çıkışları hakkında doğru şekilde bilgilendirilmiş Trek Verve+ 1 Düşük Adım LTBüyük, rahat bir koltuğa ve yüksek gidonlara sahip, işe gidip gelme dostu bir e-bisiklet olan mağaza personeline teşekkür ettim – iyi görünüyorsun, Alex – kaskımı taktım ve 40 derecelik nemli öğleden sonraya doğru yola çıktım (benim için 4 santigrat derece). Amerikalı arkadaşlar).
Birkaç saat içinde, PNW’nin sunduğu her mevsimle karşılaştım, 43 mil/saat’e varan hızlarda yolculuk yaptım ve gökkubbe açılıp güneş doğup uzakları aydınlatırken dünyanın en uzun yüzen köprüsünü görkemli bir şekilde geçtim. Emerald City karamela parlaklığında. Ayrıca eve geri dönmek için pil gücümün son zerresini kullandım.
İç gözlem için çok zaman varken, ilk uzun menzilli elektrikli bisiklet yolculuğumdan öğrendiğim üç dersi burada bulabilirsiniz.
1. E-bisikletler düşündüğümden çok daha hızlı gidiyor
Citibike/Lime tarzı e-bisikletlerle birkaç kısa gezi yapmış olmama rağmen, hiçbir zaman tüketici modelini denemedim. Kamuya açık kiralamaların çoğu oldukça durgun ve bu nedenle motor gücüyle ilgili beklentilerim pek yüksek değildi.
Trek Verve + 1, makul miktarda çekiciliğe sahip 250 W’lık bir arka göbek tahrik motoruna sahiptir. Sürücünün çok az çaba harcamasıyla, e-destek tam güce ayarlıyken motor sizi düz zeminde yaklaşık 20 mil/saat hıza ulaştırabilir; üç konum vardır.
Bununla birlikte, dik bir yokuştan aşağı inerken, en yüksek viteste kilitliyken (bisiklet sekiz vitesli bir tahrik zincirine sahiptir), saatte 45 mil kadar düşük bir hıza ulaşıyordum ki bu, standart bir bisiklete binmeye alışkın olduğumdan çok daha hızlıydı. . Bu arada, düz zeminde en yüksek viteste, 25 ila 30 mil/saat arasında rahatça seyredebildim.
2. E-yardıma alışmak biraz zaman alır
En düşük e-yardım ayarını kullanırken Trek, bisikletin 35 mil menzile sahip olduğunu söylüyor. Yine de ideal koşulları varsayıyoruz. Gezimdeki soğuk ve 1.400 ft’lik yükseklik kazanımı göz önüne alındığında, bu aralığa yakın bir yer beklemiyordum.
Ama yine de en düşük güç seçeneğini pek kullanmadım; bunun neresi eğlenceli? Maksimum güçte, bisikletin resmi olmayan yaklaşık menzili 16 mil’e yakındır. Bu kontrol ediliyor.
Kullanıcılar güç ayarını sol gidondaki kontroller aracılığıyla ayarlarlar. Ancak güç modları arasında geçiş yapmayı öğrenmem birkaç kilometre sürdü. Örneğin, trafik ışığına yaklaşırken, tekrar yola çıkmadan önce gücü azaltmak iyi bir fikirdir. Aksi takdirde, siz seyyar satıcılığa başladığınız anda bisiklet oldukça büyük bir kuvvetle hızlanır.
Geriye dönüp baktığımda, sürüşün başlangıcında, oldukça düz olan tam e-destek devredeyken, seyir halindeyken bu kadar fazla zaman harcamamalıydım. Yolculuğumun son birkaç kilometresine gelindiğinde (toplam yüksekliğin yarısının kazanıldığı yer) güç göstergesi son enerji çubuğuna inmişti ve ciddi şekilde stres yapıyordum. Neyse ki, yanıp sönen düşük güçlü ışık, son tepemin zirvesine ulaştıktan birkaç dakika sonrasına kadar yanmadı.
3. Sıradan bisikletçileri geçmek eğlencelidir (ama kibar olun)
Elektrikli bisiklet sürücülerinin patikalarda yanımdan geçip gitmesinden rahatsız olurdum ama artık değil. Pedal iten meraklı arkadaşım bana kendi hızımda devam etmem için yer verdiği ve kendimi ya da başkalarını tehlikeye atmadığı sürece, geçilme konusunda hiçbir sorunum yok.
Sonunda spandeks giyen, Oakley’li, aynalı gözlüklü, sportif, karbon fiber bisikletli hızlı bir çocuğu geçme şansım oldu ve oldukça aceleciydi. Ayrıca Verve+ 1’in hızlı görünümlü bir motosikletten en uzak şey olması, geçişimi daha da komik hale getiriyor.
Bonus: Dünyanın en uzun yüzen köprüsünde 33 duba var
İlk 10 mil boyunca yağmuru gözlüklerimden silmek için birkaç kez durmak zorunda kaldım. Hatta bir noktada ıslanmış eldivenlerimi başka bir çiftle değiştirdim; bu, yağmurun yanlardan yağdığı zamandı.
Başlangıçtaki kötülüğe rağmen, konuya yaklaştıkça işler daha iyiye gitmeye başladı. Vali Albert D. Rosellini KöprüsüSeattle’ın doğu yakasındaki büyük bir buzul şeridi gölü olan Washington Gölü’nden geçen.
Yukarı çıkan rampaya çıkmadan hemen önce buzlu yağmur dindi ve yaklaşık 15 dakika boyunca güneş çıktı. Bu, rekor kıran aralığı oluşturan 7.710 feet ve 33 dubanın (yol boyunca bilgilendirici bir plaketten öğrendiğim) tamamını yakınlaştırmak için yeterli bir zamandı. Ve kahretsin, yolculuğumun bu kısmı hayranlık uyandırıcıydı.
Her iki yanımda su manzaraları, arkamda Bill Gate’in genişleyen kompleksi ve ileride Seattle silüetinin parlaması (arkasında zar zor görülebilen Cascade Dağları) varken, özellikle kimseye uzun ve gürültülü bir “yaaaaahoooooo” sesi çıkarmadım. Hayatımdaki tüm harika şeylere karşı minnettarlığın üstesinden geldiğimi hissettim.
Seattle’a tam anlamıyla indiğimde ve son iki yüz metrelik yokuşla, trafiğin yoğun olduğu saatte ve bir kez daha yağmur serpintisiyle yüzleşmek zorunda kaldığımda, iyi hisler hızla azaldı.
İlk uzun menzilli elektrikli bisiklet yolculuğum – son düşünceler
Düşük noktalara ve çok uyuşmuş bir yüze rağmen, ilk uzun menzilli elektrikli bisiklet yolculuğumda tam bir patlama yaşadım. Ve bu hafta sonu tekrar oraya dönmeyi sabırsızlıkla bekliyorum.
Nihayet, Woodinville Şarap Ülkesi sadece 20 millik kısa bir bisiklet yolculuğu mesafesindedir. Artık pil gücümü nasıl daha iyi koruyacağımı biliyorum.
