Doom serisinin tamamındaki en büyük seviye hala Phobos Lab’dir. Doom 2 aşamasının hilelerine, Doom 3 ve 64’ün karanlık klostrofobisine veya Eternal ve 2016’nın yumuşak yeniden başlatılmasının hızına ve ölçeğine sahip değil. Ancak Phobos Labs, Doom’un özünün benzersiz bir ifadesidir. Doom Eternal’ı seviyorum ve id’nin 2016’daki başarısından sonra denemeler yapmaya ne kadar hazır olduğuna saygı duyuyorum. Ayrıca Eternal’ın çeşitli yönlerden Doom’un temel ruhuna aykırı olduğunu düşünüyorum. Gördüğüm ve ID’nin bana söylediği kadarıyla, Karanlık Çağları Kıyamet çekirdeğe daha yakınmış gibi geliyor; o Doom enerjisini yayıyor ama beni durduran birkaç şey var.
Doom The Dark Ages, Doom 64’ün yeniden bağlantılı sonu ile Slayer’ın 2016 oyununda yeniden ortaya çıkışı arasında geçen bir ön bölümdür. Doom Eternal’ın arka planına göre, hançer yüzüklü uzay denizcimiz artık Maykr’lar ve onların Sentinel ordusu için bir süper silah görevi görüyor. İblislere karşı savaş en ateşli zirvesinde ve Avcı, hidrojen bombasının öfkeli, homurdanan eşdeğeri haline geldi: Eğer bir savaş ters gidiyorsa, Makyr’ler onu boynuzlu ve kuyruklu her şeyi hızla yok etmek için görevlendiriyor.
Kurulumu beğendim ve estetik açıdan The Dark Ages, Eternal’ın daha kararlı bir versiyonu gibi geliyor. Adrian Carmack’in 1993 tarihli konsept çizimi bilimkurgu ve vücut korkusunu vurguluyor; Orijinal üçleme Doom 64 ve 2016’nın tümü Alien ve Event Horizon’dan ilham alıyor. Ancak Karanlık Çağlar daha çok Karanlığın Ordusu’na veya Gerald Potterton’un Heavy Metal’ine benziyor. Ebedi’nin yıkık, perili ortaçağ şehirleri Karanlık Çağlarda hâlâ yaşıyor. Demir bakirelerin ve sakallı baltaların olduğu bir FPS oyunudur.
Karanlık Çağlar ile selefi arasındaki ilk temel fark da budur. Ebedi, silahınız, yakın dövüşünüz, Blood Punch ve alev silahı arasında dikey hareket ve hızlı ama karmaşık tuşlara basma ve ayrıca zayıf noktalarından en iyi şekilde yalnızca onları kullandığınızda yararlanabileceğiniz silaha özgü düşman türleri arasındaydı. Bazı saldırılarda çok fazla çeşitlilik vardı ama oynaması telaşlı ve beceriksiz olabiliyordu.
Doom 2016’da Samuel Hayden’in Avcı’ya Argent kulesinden enerji çubuklarını dikkatli bir şekilde çıkarması gerektiğini açıkladığını ve Avcı’nın çizmesiyle bilgisayar konsolunu parçaladığını hatırlıyor musunuz? Bu, karakter için belirleyici bir an ve bir bütün olarak Doom’un ruhunu yansıtıyor. Ebedi yaratıcıydı ama künt kuvvet saldırganlığından uzaklaşıyordu; tasarlanmış. Mümkün olan en iyi şekilde, Karanlık Çağlar daha kaba ve daha kaba hissettiriyor.
Kalkan Testeresini alın. Bunu iblislerin saldırılarını engellemek, savuşturmak ve saptırmak için kullanabilirsiniz ve hatta fırlatabilirsiniz, ancak bu eylemlerin tümü tek bir düğmeyle eşlenmiştir; bunlar bağlama duyarlıdır. Ticari marka olan zafer öldürmeleri de yeniden düzenlendi. 2016’da ve Doom Eternal’da bir düşmanı şaşırtabilir, zafer öldürme komutunu görebilir, ardından bir düğmeye basıp infaz animasyonunun bitmesini bekleyebilirsiniz. Birden fazla iblisi aynı anda şaşırtmayı başarırsanız, onlar yeniden ayağa kalkmadan ve uyarının süresi dolmadan hepsini zaferle öldürmeyi başarmanız pek mümkün değildi.
Doom The Dark Ages’te her şey tamamen farklı. Üç yakın dövüş seçeneğiniz var: topuz, savurma ve elektrikli eldiven. Elbette bunları açık savaşta kullanabilirsiniz, ancak bir iblis sendelemişse ve zaferle öldürülmeye hazırsa, bir tuşa basıp hızlı bir animasyon izlemek yerine, ona yakın dövüş silahlarınızla vurursunuz; bunların hepsi ‘senkronize değildir’ ve hala kontrolünüz altındadır ve animasyon bitene kadar yerinizde kilitli kalmazsınız.
Oyun yönetmeni Hugo Martin güzel bir özet sunuyor. Doom 2016’da her şey koşmak ve silahla ilgiliydi. Doom Eternal’da zıpla ve ateş et. Ve Karanlık Çağlarda felsefe ayakta dur ve savaş. Saldırıları kalkanınızla karşılarsınız. Pompalı tüfekle karşılık verirsin. Ve sonra sallamayla bitirirsin. Martin, “Doom Eternal’da kendinizi savaş uçağı gibi hissettiniz” diyor. “Doom The Dark Ages’te demirden bir tank olacaksınız.”
Ancak bu oyunun daha statik olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine, gördüğüm kadarıyla çok daha akıcı ve hızlı. Doom 2016’nın harika, ileri görüşlü mekanizmalarından biri, zafer öldürmelerin size nasıl sağlık ve cephane vereceğiydi; bu, Doom Slayer’ın kana susamışlığını ve saldırganlığın, gaddarlığın, parçalama ve parçalamanın onu nasıl daha güçlü kıldığını anlatan mükemmel bir metafordu.
Doom Eternal onu yavaşlatır ve ekstra katmanlarla aşırı mühendislik uygular. Yenilen düşmanlardan zırhı çıkarabilirsiniz, ancak yalnızca onlara önce ayrı bir düğmeyle eşlenen alev makinesiyle vurursanız. 2016’da olduğu gibi, onlardan en fazla cephaneyi almak için motorlu testereyi kullanıyorsunuz; ancak en fazla sağlığı elde etmek, başka bir yetenek olan Blood Punch’ı kullanmak anlamına geliyor.
Belki keyifli bir ustalık eğrisi var ama Eternal’ın savaşının diğer unsurları ve dikey keşif ve platform oluşturma gibi sistem de engelleyici ve aşırı karmaşık. Doom The Dark Ages her şeyi tam anlamıyla ortadan kaldırıyor. Martin gitar benzetmesini kullanıyor ancak daha az telli. Hareket ve silah sesleri daha “ergonomik”. Daha az beyinseldir; daha çok boynun altındadır.
Grubun soru-cevap oturumu sırasında Martin şunları söylüyor: “Ateş makinesini Eternal’da gerçekten çok sevdim, ancak pek de sezgisel değildi. Kontrol şemasını öğrendiğinizde gerçekten ilgi çekiciydi, ancak bazı insanlar zırh almak için asla alev makinesine basmadılar. Basmanız gereken her şey [in The Dark Ages] tam orada. Girişlere erişim daha kolaydır. Her şey ulaşılabilirmiş gibi geliyor.”
Doom The Dark Ages’in yazımı da benzer bir disiplin tarafından yönetildi. Ebedi’nin çok fazla bilgisi vardı ve bu bilgilerin çoğu ‘Kodeks’te yer alıyordu; eğer hikayeyi tam olarak anlamak istiyorsanız, düzenli olarak duraklayıp bu oyun içi ansiklopedideki açıklayıcı sayfaları okumak zorundaydınız. Karanlık Çağlar için Martin’in başka bir yararlı aksiyomu var: “Kodeks’in dışına ve ara sahnelere.” Bu sefer olup biteni anlamak istiyorsanız tek yapmanız gereken oynamak.
Martin şöyle diyor: “Eternal’da hikayenin daha fazlasını elde etmek için daha fazlasını okumak zorundaydınız, bu yüzden önemli olan hikayeyi kolaylaştırmak ve birisi oyunu baştan sona oynarsa tüm hikayeyi anlayacak şekilde yapmak. Boşlukları doldurmak için tonlarca Kodeks sayfası okumalarına gerek yok.”
Peki neden rezervasyonlar? id Software’in sunumu sırasında, diğerlerinden daha çok öne çıkan bir kelime var.
Martin, “Sandbox dediğim şeye açıldığı anlarımız oluyor” diyor. “Bu seviyeler labirente benziyor; kendi üzerine katlanırlar. Keşif oyunun büyük bir parçası. Keşif yoluyla kendinizi daha güçlü hale getirebileceksiniz. Alanı keşfettikçe daha fazlasının kilidini açarsınız.
Doom her zaman kısmen gizli avcılıkla karakterize edilmiştir; E1M1’in bile dışarıda gizli bir zehirli havuzu ve av tüfeğini bulabileceğiniz bir balkonu vardır. Ama kişisel olarak tüm oyunların koreografili ve doğrusal olduklarında en iyi hallerini aldıklarını düşünüyorum. Doom Eternal’daki en kötü seviyeler yarı sanal alanlardır: Super Gore Nest ve Urdak. Bence id’in hem tarihsel hem de modern versiyonunda üstün olduğu nokta, sahnelenmiş, kontrollü ve sınırda koridor atışları tarzı silahlı çatışmalar ve set parçaları yaratmaktır. Doom Slayer paramparça oluyor ve gözyaşlarına boğuluyor. Yürüyüşe çıkmıyor.
Ancak bu “korumalı alan” bölümlerine rağmen, id görünüşte tempoya ayak uydurma konusunda dikkatli görünüyor. Kalkan Testere yalnızca saldırıları engellemek ve iblislerin kafataslarından sektirmek için değildir. Ayrıca geçiş için de kullanılabilir. Bir düşmanı hedeflediğinizde, neredeyse Eternal’daki Super Shotgun zincir kancasının bir uzantısı gibi, Kalkanı kullanarak doğrudan onlara doğru ilerleyebilirsiniz. Martin daha fazlasını açıklıyor.
“Bir düşmana kilitlenirsiniz, sizi arenaya doğru fırlatır ve kalkanınızla ona saldırırsınız. Birisi bunu ‘langırt topu gibi hissetmek’ olarak tanımladı. Sen sadece bir yıkım makinesisin. Artık oyunda sprint de var. Pek çok açıdan oyun aslında daha hızlı.”
Doom The Dark Ages ilk duyurulduğunda id’nin Eternal deneyimini ikiye katlayacağını bekliyordum: daha fazla mekanik, daha fazla bilgi, daha fazla dünya. Şu ana kadar gördüklerim ve duyduklarım kadarıyla The Dark Ages aslında Doom 2016’ya daha yakın gibi görünüyor ama aynı zamanda serinin kimliğinin başka bir yorumu gibi de olabilir.
Doom 2016’dan sonra id, ‘daha fazla Doom 2016’ yapabilirdi ama farklı bir şey denedi ve Eternal’ı yaptı. Yine Eternal’dan sonra id aynı oyunu daha uzun, daha büyük ve daha sesli yapabilirdi. Karanlık Çağlar, yeni bir şey bulmaya yönelik gerçek bir çaba gibi geliyor ve önceki başarının formatına güvenmiyor. Doom The Dark Ages’in çıkış tarihi 15 Mayıs’a geldiğinde kesin olarak öğreneceğiz.
