2030 ve 2050’de Fransa’da dijital teknolojinin çevresel ayak izi ne olacak? Geçen yıl kurulduktan sonra, mevcut karbon ayak izi, Sırasıyla telekom düzenleme otoritesi ve ekolojik geçiş kurumu olan Arcep ve Ademe, bu ileriye dönük çalışmaya başladılar.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, çevresel borcun önümüzdeki yıllarda artması bekleniyor. 2030 yılına kadar, dijital kullanımlar mevcut hızda ilerlemeye devam ederse – yani veri trafiği altı katına çıkar ve cihaz sayısı yaklaşık %65 oranında artarsa - Fransa’daki dijital teknolojinin karbon ayak izi 2020’ye kıyasla %45 artmalıdır. 25 milyon ton CO2 eşdeğerine (Mt CO2eq) ulaşmak.
2050 yılına kadar, dijital teknolojinin çevresel ayak izini azaltmak için hiçbir şey yapılmazsa, bu sefer üç katına çıkabilir ve 2020 yılı referans yılı olarak alınır. Elbette dijital, uzaktan çalışma ile ulaşım gibi diğer sektörlerin çevresel etkilerinin azaltılmasını mümkün kılıyor, ancak ekipman sayısının ve özellikle bağlantılı nesnelerin beklenen çoğalması bu olumsuz dengeye yol açıyor.
Etkisini ölçmek için, Rapor dijitali yaygın olarak üç bileşene ayırmıştır: kullanıcı ekipmanı – televizyonlar, akıllı telefonlar, bilgisayarlar vb. -, kullanıcıları birbirine ve veri merkezleri olarak da adlandırılan veri merkezlerine bağlayan sabit veya mobil veri merkezleri ve ağ altyapıları.
Terminal üretimi, karbon ayak izine ağırlık veriyor
Ancak bu üç bileşen aynı karbon ağırlığını temsil etmez. Dijital ayak izinin %79’u ekipmanlarımızdan, yaklaşık %16’sı veri merkezlerinden ve %5’i ağlardan geliyor. Meydan okunan bir başka önyargılı fikir: dengede en ağır basan şey, son yirmi yılda keskin bir şekilde artmasına rağmen, ekranların önünde geçirilen süre değil. Karbon ayak izlerinden %80’e varan oranda sorumlu olan şey, ekipman kullanımından ve dolayısıyla elektrik tüketiminden daha fazla, üretimleridir.
“Başka bir deyişle, en yeni pırıl pırıl akıllı telefonumuzu, televizyonumuzu veya bilgisayarımızı kullanmadan önce bile (çok kısa) ömrü boyunca yayacağı sera gazı emisyonlarının neredeyse %80’ini üretti.” Nadir toprakların çıkarılmasından bileşenlerin montajına kadar, bu terminallerin üretimi aslında yüksek bir CO2 yayıcıdır. Rapora göre, bunların dağılımı, deniz taşımacılığına ek olarak düzenli olarak hava yoluyla gerçekleştirilmesine rağmen, karşılaştırmalı olarak anekdot gibi görünüyor (% 1), diyor.
Akıllı telefonlar (%14,3), televizyonlar (%13,7), dizüstü bilgisayarlar (%12,4) ve masaüstü bilgisayarlar (%10), tabletlerin (%4,7) önünde, küçük bağlantılı nesneler (%3,8), yazıcılar ( %3,5), bilgisayar ekranları (%3,4), video oyun konsolları (%2,6) veya TV kutuları (%2).
Hiçbir şekilde sanal olmayan bir çevresel ayak izi
Dijital, belirli sayıda hizmeti “kaydileştirirken” aynı zamanda “diğer sektörlerde olabileceği gibi bazı metallerin ve minerallerin de tükenmesine neden olan bir faktör”. Örneğin bir Fransız, yalnızca dijital kullanımları için yılda yaklaşık 300 kilo atık üretiyor. Elektrikli ve elektronik atıkların yanı sıra hammaddelerin çıkarılmasıyla ilgili atıkları içeren toplam.
Ademe ve Arcep raporu, “dijital ayıklık” elde etmek için birkaç eylem kaldıracı sunuyor. Bu, cihazların bir havuzda toplanarak veya yenilenmiş ürünler kullanılarak sayısının azaltılmasını veya en azından sabitlenmesini içerir. Aynı zamanda, daha iyi tasarımları, daha iyi tamir edilebilirlikleri, kullanım ömürlerinin sonunda sistematik geri dönüşümleri ve işlevlerinin ‘kullanıcının’ gerçek ihtiyaçlarına göre uyarlanması sayesinde ekipmanın ömrünün bir veya iki yıl uzatılması da söz konusudur. .”
Eko-tasarım açısından, web sitelerinin ve dijital hizmetlerin kodunun optimizasyonu ve veri akışlarının yönetimi, enerji etkilerini sınırlar. Rapor ayrıca, mümkün olduğunda bir mobil ağdan otomatik olarak Wi-Fi’ye geçmek gibi belirli eko-jestleri de hatırlatıyor. Başka bir yol: televizyonlar gibi en yoğun kaynak tüketen ekipmanı video projektörleri lehine kademeli olarak değiştirin.
Dört olası senaryo
Ademe’nin çalışması kapsamında tasarladığı toplum modellerinden yola çıkarak Geçiş(ler) 2050 Ülkenin karbon nötrlüğünü sağlamayı hedefleyen rapor, ileriye dönük dört senaryoyu özetlemektedir. “Tutumlu Nesil” ve “Bölgesel İşbirliği” senaryoları, ekonominin geri kalanı gibi dijital sektörü de büyük ayıklık eylemlerine tabi tutuyor.
“Yeşil teknolojiler” ve “Onarım bahsi” senaryoları, az ya da çok güçlü bir dijital büyüme varsayar ve emisyonlarındaki artışı dengelemek için yeni teknolojilerin diğer faaliyet sektörleri üzerindeki dolaylı olumlu etkilerine güvenir. Örneğin, akıllı bina konsepti ısıtma, havalandırma ve iklimlendirme sistemlerinin enerji tüketimini optimize etmeyi mümkün kılar.
Bu son iki senaryo, ilk ikisi için -%45 ve +%32’ye kıyasla CO2 emisyonlarını %183 ve %372 artırdıkları için sorumlu dijital teknoloji destekçileri tarafından tercih edilmemelidir. Rapor, 2050’de Paris Anlaşması’nın hedefine ulaşmak için dijitalin üzerine düşeni yapması gerektiğini hatırlatarak sona eriyor. Bu, tüm paydaşların ortak çabası anlamına gelir: kullanıcılar, cihaz ve ekipman üreticileri, içerik ve uygulama sağlayıcıları, ağ ve veri merkezi operatörleri.
