Dijital göçebeler hakkında son birkaç hafta içinde bazı yeni ve güçlü efsaneler ortaya çıktı. Bu efsaneleri övmeye değil, gömmeye geldim.
Efsane 1: Dijital göçebeler, yerel halkı kendi toplulukları dışında fiyatlandırır
Dijital göçebelerle ilgili en önemli yeni şikayet, bir grup olarak yerel halkı kendi topluluklarından fiyatlandırıyor olmalarıdır.
Örnek konum genellikle Mexico City’dir. Meksikalılar dijital göçebelerden “bıktı”bize söylendi.
Daha yakından bak. Rakamlar -insanlar, fiyatlar vb.- kanıt olarak ortaya atıldıklarında, özellikle dijital göçebelere karşı savunmalarını yapmak için her zaman dijital göçebeleri turistlerle bir araya getiriyorlar.
“Bıkmış” makale endişe verici gerçeği ortaya koyuyor: “2022’nin ilk yarısında Mexico City Uluslararası Havalimanı’na yaklaşık iki milyon yabancı dokundu.”
Vay. Kulağa kötü geliyor. (Aynı dönemde New York City’nin 6 milyondan fazla yabancı aldığını boşverin.) Mexico City ziyaretçilerinin kaçı dijital göçebeydi? Aslında çok az.
Bu efsane sevgisini iten gazeteciler ve aktivistler, davalarını yapmak için Airbnb’ye işaret ediyor. Dijital göçebelerin konut fiyatlarını artırdığını söylüyorlar – Airbnbs’in konut fiyatlarını ve mahalleleri nasıl etkilediğine ve yerel halkı nasıl uzaklaştırdığına bakın.
Aslında, dijital göçebe olan Airbnb müşterilerinin yüzdesi, toplamın tek haneli bir yüzdesidir.
Airbnb’nin kendisi Airbnb’de kaldıkları süre boyunca bir noktada çalışmış olan misafirlerinin en yüksek yüzdesini açıkladı: %20.
Bu azınlık, tatilde e-postalarını kontrol eden insanları, tatile çıkanları, iş yeri hayranlarını ve dijital göçebeleri içerir.
Kısacası, sorunun neredeyse tamamen turistlerden kaynaklandığı durumlarda, Airbnb’nin konut fiyatları üzerindeki etkisi dijital göçebelere yükleniyor.
Dijital göçebeler aslında içinde yaşadıkları topluluklar için harikadır.
Yerelden iş almadan yerel gibi para harcıyorlar. Bunun yerine, sadece yaşayarak iş yaratır ve gelirleri artırırlar.
Amerikan dijital göçebeleri kuryelerdir. Amerikalı işverenlerden para toplarlar ve yaşadıkları topluluklardaki yerel halka teslim ederler.
Dolayısıyla şikayet edecek biri varsa, dijital göçebelerin gelirlerini harcamadığı Amerikan topluluklarıdır.
Enflasyon her yerde var.
Arzu edilen yerlerde yaşamanın maliyeti çok yüksek ve hala tırmanıyor; bu onlarca yıldır geçerli. Aynı şekilde, soylulaştırma onlarca yıldır meydana geldi. Ancak tüm suçu dijital göçebelere bağlayan Airbnb karşıtı aktivistleri eleştirmeden papağan gibi gören tembel gazetecilik yanıltıcı, dürüst olmayan ve tamamen yanlıştır.
Gerçek dijital göçebelerin yerel topluluklar üzerindeki toplam ekonomik, istihdam, barınma ve refah etkisini ölçen gerçek araştırmalara ihtiyacımız var. Bu tür çalışmalar, dijital göçebelerin yaşadıkları topluluklar için çok ama çok iyi olduğunu gösterecektir.
Efsane 2: Dijital göçebe vizeleri iş lobiciliğinin sonucudur
Bir dijital göçebe eleştirmeni, dijital göçebeleri cezbetmek için yapılan küresel rekabetin -esas olarak sözde “dijital göçebe vizeleri” şeklinde olduğunu söylüyor. dijital göçebeler için uygun seyahat kuralları duşu. Bu avantajların göçebelerin arzu edilirliğini temsil etmediğini, ancak işletmelerin hükümetlere bu politikaları yürürlüğe koymaları için baskı yaptığını belirtiyorlar.
Yine, bu kanıtsız, uydurma bir iddiadır.
Havayollarının yanı sıra, lobi gücüne sahip dijital göçebelerin sıkça uğradığı bir işletme türü yoktur. Ve dijital göçebeler için uluslararası havayolu trafiğinin yalnızca küçük bir tek basamaklı yüzdesi geçerlidir. Çoğunlukla turistler ve iş adamları ve turistleri ve iş adamlarını daha uzun süre kalmaya davet eden vizeler görmüyorsunuz.
Hükümetler “dijital göçebe vizeleri” yaratıyor çünkü bu onlar için iyi bir politika.
Efsane 3: Dijital göçebeler, uzaktan çalışanlara göre daha ‘uzak’
Bu fikir, efsanevi olmaktan çok eskidir.
Aslında, uzaktan çalışanların nadir olduğu ve dijital göçebelerin daha da nadir olduğu ofis çalışmalarının eski günlerinde, her şey Genel Merkezde normal çalışma saatleri etrafında organize edildi.
Yurtdışında bağlantı sınırlıydı ve uluslararası dijital göçebelere ulaşmak daha zor görünüyordu.
Yeni işyerinde esnek çalışma, esnek zaman, eşzamansız iletişim ve Zoom aramaları, ofis çalışanlarından dijital göçebelere kadar herkesin eşit derecede erişilebilir ve erişilebilir olması gerektiği anlamına geliyor.
Efsane 4: Dijital göçebelik ve uzaktan çalışma, Amerikalıların işlerine mal oluyor
Alarmcı düşünce şöyle devam ediyor: Şirketler uzaktan çalışanları kabul etmeye zorlandıklarında, yabancıları da işe alabilirler diğer ülkelerde dolar için pennies ve paradan tasarruf edin.
Bu bana birkaç yıl önceki offshore korkusunu hatırlatıyor.
Herkesin işinin Hindistan, Filipinler veya Çin’e “dış kaynaklı” olduğunu hatırlıyor musunuz? (Gerçek şu ki, çok daha fazla iş dışarıdan sağlanıyordu. ile ABD daha itibaren işin dolar değeri cinsindendir.)
İddia, medyanın yakın zamanda şu altyazılı bir yıllık gazeteyi keşfetmesinden kaynaklanıyor: “Uzaktan çalışılabilir işlerin off-shorbilitesi hakkında“
Ancak belirli işlerin ya “offshornability” vardır ya da yoktur.
Ve aslında offshoring’in arzu edilirliği ya vardır ya da yoktur. Varsa, şirketler yapmalı.
Bilgisayarların işleri alması gerekiyordu. Otomasyonun işleri alması gerekiyordu. Robotların işleri alması gerekiyordu.
Ve işte buradayız, ABD’de %3,5 işsizlik oranıyla oturuyoruz.
Tarihsel olarak, verimlilik her zaman bir bütün olarak daha fazla ve daha iyi işlerle sonuçlanmıştır.
Bu dört yeni efsane, önyargı ve hatalı akıl yürütmeye dayanmaktadır. Biri size dijital göçebeliğin bir felaket olduğunu söylediğinde kanıtları görmek isteyin.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
