Oynamadan önce Diablo 4: Nefret Gemisişimdiye kadar yapılmış en sevdiğim Blizzard oyunu Diablo 2’ydi. Karanlıkla dolu ve kötülük saçan Diablo 2, Path of Exile gibi nesiller boyu oyunlara ve son zamanlarda Last Epoch gibi bağımsız rakiplere ilham vererek ARPG türünün tonunu belirledi. Dark Wanderer’ın çekişme destanının video oyunu tarihinin gidişatını değiştirdiği inkar edilemez, ancak Vessel of Hatred’ın düşmesini beklerken Diablo 2 Resurrected’ı oynadığımda pembe gözlüklerim çıktı.
Diablo 2’nin kötü bir oyun olduğunu söylemiyorum; tam tersi. Bu, 90’ların sonu / 2000’lerin başı RPG mükemmelliğinin vücut bulmuş hali ve o olmasaydı Diablo 4’e sahip olamazdık. Ancak Vessel of Hatred ile Diablo 4 artık Diablo 2’de sevdiğimiz tüm sistemlere sahip, ancak bunlar yükseltildi , yeniden tasarlandı ve sadece daha iyi. Nihayet, günümüz teknolojisiyle yeniden tasarlanan, istediğimiz Diablo 2 geri dönüşünü elde ettik.
Diablo 4: Vessel of Hatred incelememde yeni Runewords sistemi ve Diablo 3 benzeri paralı askerler hakkında şiirsel sözler sarf ettim (her ne kadar bilginin sürekliliği açısından ikincisinin biraz daha ayrıntılı olmasını isterdim). Sadece basit, biraz daha gösterişli klonlar sunmak yerine 2’nin orijinal sistemlerini alıp onları yükseltiyorlar.
Diablo 2’de tecrübeli bir Amazon olarak Rogue Encampment’e geri döndüğümde, geride kalan, saldırmayan veya arazide sıkışıp kalan ücretli yardımcılara karşı set arkadaşlarına sahip olmanın kolaylığını hemen özlüyorum. Ve paraya mal oluyorlar. Haydut okçum Kyoko’yu diriltmek başlangıçta 135 altına mal oluyor, ancak seviye kazanmaya başladıkça fiyat artıyor. Şansım yaver gitti ve Resurrected oyununun başında oldukça güzel ekipmanlar buldum, ancak paralı askerlere sürekli olarak para bırakmak bir angarya gibi geliyor – özellikle de oyun onları işe aldıktan sonraki 30 dakika içinde öldürmeye kararlı göründüğünde.
Elbette, Diablo 2’nin yardımcıları siz ilerledikçe gelişiyor – Lut Gholein’in çöl mızrakçıları Holy Freeze’leri nedeniyle öne çıkıyor – ancak oyundaki hatalar, tuhaflıklar ve modası geçmiş sistemler, onları genellikle saldırmak yerine kenarda asılı bulduğum anlamına geliyor. Bu gerçekten sinir bozucu, özellikle de Vessel of Nefret’ten geliyorsanız, atlama sırasında paralı askerlerinizin etkisini hissediyorsunuz.
Ayrıca Vessel of Hatred’in Runewords’ü ele almasını da tercih ediyorum ki dürüst olmak gerekirse bunu yapacağımı düşünmemiştim. Rünleri saatlerce avlama, Runeword’ünüzü tamamlamak için ihtiyaç duyduğunuz rün nihayet düştüğünde adrenalinin patlamasını hissetme fikrini seviyorum. Resurrected aynı zamanda bir takım yeni Runewords’leri de ekliyor; bunlardan bazılarını daha önce kullanmadım çünkü sınıfımda ve yapımda işe yaramadılar ki bu da başlı başına canlandırıcı küçük bir değişiklik.
Ancak Vessel of Hatred’ı oynadıktan sonra yeni sistem daha iyi çalışıyor. Hiçbir sınırlama yoktur, çok zaman kazandırır, inanılmaz derecede esnektir ve rastgele rünleri bir araya getirmek eğlenceli hissettirir; kombinasyonunuzun işe yarayıp yaramayacağını veya alternatif olarak tüm oyunu bozmaya yarı yolda olup olmadığınızı asla tam olarak bilemezsiniz. Bir gizem duygusu var; Kendimi çeşitli varlıkları bir araya getiren ve en iyisini umut eden çılgın bir bilim adamı gibi hissediyorum. Aynı zamanda sınırsızca genişletilebilir, bu da Blizzard’ın aksiyonu karıştırmak istediğinde yeni rünler ekleyebileceği anlamına geliyor.
Orijinal Runewords sistemi her zaman kalbimde bir yere sahip olacak (hatta bir yerlerde bir bileziğin üzerinde Enigma var), ancak Vessel of Hatred’in yinelemesinin sunduğu kişiselleştirme düzeyi, orijinali kıyaslandığında soluklaştırıyor.
Bunların hiçbiri Diablo 2 Resurrected’ın kötü bir oyun olduğu anlamına gelmiyor. Elbette Diablo 4 çok daha iyi oynuyor, ancak Resurrected olması gerekeni başardı: orijinal oyunun doğrudan yeniden düzenlenmesi. Tuhaflıkları hızla sinirlerimi bozmaya başlıyor, ancak Vampire: The Masquerade – Bloodlines ve Dragon Age: Origins gibi eski oyunlara olan tutkum göz önüne alındığında, bu başa çıkabileceğim bir şey.
Nahantu’nun en sevdiğim Diablo 2 bölgesini tamamen gerçekleşmiş, bağımsız bir bölgeye ve Diablo 3’ün Caldeum’unun parıldayan kumlarını orijinalini çok aşan kanlı bir savaş alanına dönüştürmesiyle Diablo 4, grafiksel olarak da açıkça ligler önde.
Her zaman Diablo 2’nin hikayesini yeniden oynamaya değer olacak ve her zaman eğlenceli bir deneyim olacak, ancak Diablo 4 selefinin en iyi kısımlarını geliştirerek onu serideki (şimdiye kadar) en harika oyun haline getirdi. Karanlık ve kasvetli köklerine sadık kalan, modern ve heyecan verici bir şey yaratmak için atalarından yararlanan mükemmel bir Diablo deneyimidir.
Diablo, Diablo 2’nin karanlığında doğmuştur ve Diablo 3’ün zorlu ergenlik yıllarına rağmen, Diablo 4’te tamamen büyümüş, olgun bir canavardır. Her zaman orijinallere dönmeyi savunsam da, Diablo 4 ve Lilith benim ruhumun sahibi; 2024’teki Sığınak’a artık evim diyorum ve ileride ne olacağını görmek beni heyecanlandırıyor.
