Efsanevi RPG Dark Souls oyununun ilk ayağı benim kemerimin altındayken, kötü şöhretli zorluk eğrisinin ilk gerçek tadını almak üzereyim. Dark Souls’un meydan okuma yaklaşımını ve oyuncuların bu zorluğu aşmalarına izin verdiği geleneksel olmayan yolları düşünmek için iyi bir fırsat. The Depths’te işler ürkütücü bir hal alırken, kutunun dışında düşünmeye başlamanın zamanı geldi.
Gargoyleleri yendikten ve ilk Uyanış Çanı’nı çaldıktan sonra, yeni arkadaşım Solaire’den bir ipucu alıyorum ve bulut örtüsünü delen alacakaranlık güneş ışığında bir an için güneşleniyorum. Bu bir süreliğine göreceğim son şey: Yolculuğumun bir sonraki ayağı giderek daha karanlık ve nemli olacak. Solaire’in çok sıcak bir şekilde bahsettiği güneş, Aşağı Undead Burg’a indikçe kayboluyor, ancak Derinliklere açılan kapının kilidini açtığımda tamamen gizleniyor.
Boğucu karanlığın yanı sıra, zorlukta keskin bir artış var. Parish’te devriye gezen kel şövalyelerin dikkate değer istisnaları dışında, şimdiye kadarki düşmanlarımın çoğu, sonunda bir kavgaya girişmeden önce gönülsüzce bana doğru yürüyen kayıtsız çukurlar oldu. Aşağıdaki pis sokaklarda işler farklı: Aşağı Undead Burg’a varır varmaz, üç vahşi köpek tarafından saldırıya uğradım, sonra zehirli bıçaklarla donanmış kukuletalı bir haydut çetesi tarafından saldırıya uğradım.
Bu yürüyüş, gidişatın zorlaştığı yerdir. Capra Demon ile moral bozucu bir kavga var elbette, ama karanlık gerçekten sinirlerimi bozuyor. Dark Souls’un güpegündüz yapmaya istekli olduğu bazı hileleri gördükten sonra, Derinlikleri keşfederken kafam dönüyor. Tavandan düşen etçil bir balçık, bir lağım geçidinden geçerken beni kıl payı ıskalıyor, paranoyamı doğruluyor ve artırıyor.
Bu noktada da Dark Souls’tan geçen yol daha belirgin bir şekilde dolambaçlı hale geliyor. Undead Parish’teki Demirci Andre’nin arkasındaki geçidi araştırabilirdim veya belki de Firelink Shrine’ın arkasına gizlenmiş mezarlığı keşfedebilirdim. Daha fazla teçhizat aldım, geliştirdim ve karakterimi birkaç kez yükselttim – bunların çoğunun nasıl çalıştığını tam olarak bilmeden. Sağlık çubuğumdaki o büyük sıfır bazen bire dönüşecek, şenlik ateşleri ‘yakılabilir’ ve bulduğum her silahın, karakterimin istatistiklerine karşılık gelen simgelere atanan kafa karıştırıcı harf notları var. Ben ilerledikçe koyulaşan sadece karanlık değil; Lordran’ın altındaki tünellere adım adım girerken derinleşen bir belirsizlik sisi stresimi ve yabancılaşmamı artırıyor.
Kükremek için geri çekilir ve bir eldritch polar yelek gibi açılan bir sandığı ortaya çıkarır
Bunun tam olarak ne kadar amaçlı olduğu, on yıl sonra hala açık bir sorudur. yaratıcı Hidetaka Miyazaki açıkladı Dark Souls’un ilhamının bir kısmı, yoksulken yaşadığı deneyimlerden ve genellikle okuma seviyesinin ötesinde olan kütüphane kitaplarını kontrol etmekten geldi. Dark Souls kesinlikle böyle hissettiriyor: Elimde kısmen yabancı bir şey ve açıkça kendi iç mantığına sahip olsa da, bu mantığı çevreleyen örtüyü delmek yeni gelenlerin karşılaştığı gerçek zorluktur.
Karanlığın ve oyunun anlaşılmazlığının üzerimde yarattığı birleşik baskı, beni dışarıdan yardım aramaya sevk ediyor. Dark Souls, oyuncuların, zeminde parlayan senaryo parçaları olarak görüntülenen, birbirlerini bulmaları için notlar ve ipuçları yazmasına olanak tanır. Undead Asylum’daki yerleşik eğitim mesajları tamamen aynı şekilde görüntülenir, bu da diğer oyunculardan aldığınız yardımın geliştiricilerin talimatları kadar önemli olduğu fikrini oluşturur.
Derinliklerin kasvetinde, dev bir farenin bulunduğu odaya kısayol sağlayan büyük bir kasabın arkasındaki geçidin girişini işaretlemek için kendime ait bir not bırakıyorum. Normalde, lanetli, böcek gözlü fesleğenlerle dolu bir alana açılan birkaç kanaldan birine düşme riskiyle karşı karşıya kalan tehlikeli bir kanalizasyon geçitleri labirenti vardır. Bulduğum yol beni farenin üzerindeki bir podyumda tükürüyor, labirenti atlatıyor ve tepeden zorlu bir düşmanı düşürmem için bana bir şans daha sağlıyor.
düşmanlarım daha tehlikeli hale geldikçe, elimde daha fazla alet var
Derinliklerden çıkış, tanıdık fantastik canavarın en grotesk ve düz metal yorumlarından biri olan Gaping Dragon tarafından korunuyor. İnine girdiğimde, uzak taraftaki bir uçurumdan çıkıyor, aşağıdaki karanlıktan piton benzeri küçük bir kafa çıkıyor. Altı kollu, kanatlı bir canavar ileri hücum ederken arkadan gelir. Kükremek için arkaya doğru kalkıyor ve bir eldritch polar yelek gibi açılan bir sandığı ortaya çıkarıyor.
Neyse ki, biraz destek getirdim: Solaire, Undead Kilisesi’nin üst katındaki bir hapishane hücresinden serbest bıraktığım Knight Lautrec gibi dövüşe katılmak için müsait. Yardım çağırmak patronun sağlık puanlarını arttırır, ama arkadaşlarım kuyruğunu keserken dikkatini benden uzaklaştırarak bunu telafi ediyor.
Blighttown’a indikçe karanlık daha da derinleşiyor. Bu, yukarıda Undead Burg’un tamamını tutan antik sütunları çevreleyen cılız iskele üzerine inşa edilmiş, cılız, korkunç varlıkların yaşadığı bir yerleşim yeridir. Oynadığım yeniden düzenlenmiş sürüm sayesinde, Blighttown artık Dark Souls’un ilk yayınlandığı zamanki gibi dalgalı, sefil bir deneyim değil ve bu modern sürümdeki artan çekme mesafeleri dramatik bağlantıları ortaya koyuyor: en alttaki pis bataklıktan, ben ikinci Uyanış Çanı’nı çaldıktan sonra ziyaret edeceğim Darkroot Garden’daki ağaç gölgeliklerinin alt kısımlarını görebilir ve görebilirim.
Bunu yapmak için Chaos Witch Quelaag ile uğraşmam gerekiyor. Bacakları devasa bir şeytani örümceğin gövdesiyle kaynaşmış ve yıkıcı ateş ve erimiş lav selleriyle saldıran bir kadın olarak görünüyor. Bir kez daha yardım var: İnsan olmak için çukurumu tersine çeviriyorum ve bataklığı keşfederken karşılaştığım başka bir NPC olan Maneater Mildred’i çağırıyorum. Quelaag’ın ininin girişinin yakınında başka bir çağrı işareti belirir – bu, yardımlarını sunmak isteyen bir insan oyuncu için.
Quelaag’ı yendikten sonra ikinci Uyanış Çanı’nı çalıyorum ve (Şeytan Harabeleri yönüne kısa ve gergin bir bakış atarken) yeni bir yolda cılız, suyla çalışan bir asansöre çıkıyorum. Beni doğrudan melankoliye götüren, ancak Firelink Shrine’ın güneş ışığına hoş geldiniz.
Undead Burg’a giden patikaya geri dönüp baktığımızda, dünya aynı anda daha küçük ve daha büyük görünüyor. Daha küçük, karanlıkta yaptığım uzun yolculuğumun beni başladığım yere geri getirmesinden dolayı; ve daha büyük, dünyanın yüzeyinin altında pusuya yatmış olan ürkütücü tuhaflığa bir an için sahip olduğum bir bakış sayesinde. Ancak düşmanlarım daha tehlikeli hale geldikçe, elimde daha fazla araç vardı ve artık her zorlukla tek başıma yüzleşmek zorunda olmadığımı biliyorum.
Devam edecek…
“şema”:”sayfa”:”içerik”:”başlık”:”Karanlık Ruhlar günlüğü: Derinlikler’de yardım aranıyor”,”tür”:”özellik”,”kategori”:”karanlık-souls-remastered “,”user”:”loginstatus”:false,”game”:”yayıncı”:”Bandai Namco”,”tür”:”RPG”,”title”:”Dark Souls Remastered”,”türler” :[“RPG”]
