Avustralya’nın Adelaide kentindeki Flinders Üniversitesi’nden Abigail Mann liderliğindeki bir araştırma ekibi, ikiliyi 4 kat daha yoğun olarak yenen bir depolama teknolojisi geliştirdi. Hareket için atomik kuvvet mikroskobu kullanan ince uçlu bir prob ile nano ölçekli girintiler oluşturarak verileri bir polimer film üzerinde depolamak için yeni bir teknik kullandılar. Buna göre Yeni AtlasBu teknik, Mezopotamyalıların verileri çivi yazılı tabletlerde saklama biçimine benziyor ancak ekip, ucuz polimer filmi oluşturmak için kamış ve kil tabletler yerine disiklopentadien ve kükürt adı verilen bir bileşik kullandı.
CD’ler ve DVD’ler tam olarak bu şekilde çalışır; verileri depolamak için lazer kullanılarak girintili bir polimer (akrilik plastik gibi). Ancak bu teknolojiyi farklı kılan şey, girintinin lazer ışığıyla değil, ince uçlu bir probla yapılmasıdır. Ayrıca Flinders ekibi tarafından geliştirilen polimer, her bir girintinin derinliğinin nanometre ölçeğinde ayarlanabileceği kadar hassastır. Rapora göre girintisi olmayan alan 0 değerini alırken, 0,3 ila 1,0 nanometre derinliğindeki kesikler 1 değerini gösteriyor. Girinti 1,5 ila 2,5 nanometre derinliğindeyse değeri 2 oluyor.
Bu, bu polimerin üçlü kodu depolayabildiği ve yalnızca ikili kod kullanan sistemlere kıyasla depolama kapasitesini esasen dört katına çıkarabileceği anlamına gelir. Polimer taban stabildir, üzerinde verileri önemli bir süre saklamanıza olanak tanır ve üzerine oda sıcaklığında yazabilirsiniz. Bu, üzerine yazmak için büyük miktarda enerji harcamanıza gerek olmadığı anlamına gelir.
Ancak polimeri 10 saniye boyunca 140 santigrat dereceye ısıtırsanız, üzerindeki tüm veriler silinecek ve yeni verileri depolamak için onu yeniden kullanmanıza olanak tanınacaktır. Polimer zaten dört yazma-okuma-silme-yeniden yazma döngüsü boyunca test edilmiştir ve dayanıklılığı kanıtlanmıştır; ancak bu aynı zamanda üzerinde depolanan verileri kısmen silemeyeceğiniz anlamına da gelebilir.
Mann, “Bu araştırma, prob tabanlı mekanik veri depolamada basit, yenilenebilir polisülfitlerin kullanılması potansiyelini ortaya çıkarıyor ve mevcut teknolojilere göre potansiyel olarak daha düşük enerjili, daha yüksek yoğunluklu ve daha sürdürülebilir bir alternatif sunuyor” diyor.
Günümüzde çoğumuz depolama için SSD’ler ve sabit diskler kullanıyor olsak da, müzik endüstrisi bu ortamların uzun vadeli depolama için tasarlanmadığının zor yolunu keşfetti. Bu nedenle araştırmacılar verilerimizi korumak için hâlâ 125 TB kapasiteli optik disk formatı veya silika camdan yapılmış 5 boyutlu veri küpü gibi başka teknikler arıyorlar.
Bu yeni veri depolama tekniğinin karşılaştığı, tozun onları nasıl etkileyeceği ve depolamada ne kadar süre dayanacağı gibi hâlâ birçok zorluk var. Ancak bu yöndeki araştırmalar devam ettikçe, bir gün kendimizi bir yıl içinde ürettiğimiz devasa miktardaki veriyi arşivlemeye yardımcı olması için bu “çivi yazısı sürücülerini” satın alırken bulabiliriz.
