BAFTA ödüllü özelliği için YemBirçok eleştirmen tarafından 2019’un en iyi filmlerinden biri olarak kabul edilen İngiliz yönetmen Mark Jenkin, film yapım teknolojisindeki kadranı geri çevirdi ve filmin tamamını siyah beyaz 16mm stok kullanarak eski elle döndürülen kameralarda çekti ve ardından elle işlendi. .
Onun takibinde, Enys erkekler, hemen göze çarpan bir fark var: renkli. Ama sakın Jenkin’in fütürist bir adım attığını düşünme. “Hayır, tamamen aynı – aynı ekipman, aynı süreç, hala 16 mm. Ama bunu hep renkli yapmak istemişimdir.”
Ancak film yapımcısı, kendine izin verdiği modern bir lüksü kabul ediyor: Bu vesileyle, negatifler bir laboratuvarda işlendi. Böyle bir seçim, aslında “daha düz” ve “daha temiz” görüntülerin ortaya çıkan kusurlardan, çiziklerden ve pürüzlerden yoksun olacağı endişesine neden oldu. Yem çok özgün ve sürükleyici bir film. Neyse ki, ekipmanıyla yardım geldi.
“Neyse ki kullandığımız kameralar ve lensler çok eskiydi” diyor. “Ayrıca büyük bir ekranda 16 mm üflediğinizde, parçalara ayrılmaya başlıyor, bu benim için ilginç hale geliyor, damarın çıktığı ve dokuyu gerçekten görebiliyor ve hissedebiliyorsunuz.”
Beğenmek Yem, Enys erkekler – Cannes’ın Yönetmenlerin On Beş Günü yarışmasında dünya prömiyerini yapacak olan – İngiltere’nin güneybatı ucundaki Jenkin’in yerli Cornwall’ında (başlık Cornish’te “Taş Ada” anlamına gelir), tarihi ve kendi kişisel kimliğiyle zengin bir ilçede, sakinlerinin yaşayabileceği bir yerde geçiyor. Köklerini Roma fethinden önce eski Britanyalılara kadar takip edin. Ama nerede Yem eski balıkçı köylerinin soylulaştırılmasını araştırdı, yerlileri turistlerle karşı karşıya getirdi, Enys erkekler çok daha akıldan çıkmayan, rahatsız edici bir mesele, diyalogları açık ama gürültüyle dolu (hepsi, Yemdaha sonra çoğunlukla Jenkin’in stüdyosundan yapılan kayıtlarla dublajı yapıldı – tüm film sessizce çekildi).
Küçük, ıssız bir kıyı adasında geçen film, Wildlife Trust için terk edilmiş bir teneke madeninin yakınında yetişen nadir bir çiçeği günlük olarak gözlemleyen yalnız bir gönüllüyü takip ediyor. Onun varlığı sonsuz bir rutin döngüdür, ancak denizde kaybolanlar ve madendeki eski işçiler de dahil olmak üzere daha önce karada yaşayan dünyalar ve zaman çizgileriyle yavaş yavaş çarpışmaya başlayan bir döngüdür. Adanın merkezinde, uzakta görünen, ancak bazen yalnız kulübesine yaklaşır ve bazen de tamamen kaybolur gibi görünen gizemli bir Tunç Çağı duran taşı vardır.
“Aldığım geri bildirimlerin çoğu Yem korku ve önsezi duygusundan dolayı korkuya dönüşmesiydi ve bu, ille de düpedüz korku değil, bununla daha bilinçli bir şekilde oynayan bir şey yazmaya ilgi duymamı sağladı” diyor eski halktan yararlanan Jenkin Bu eski duran taşlarla ilgili hikayeler (erken yaşlardan itibaren, yaşadığı yerin yakınında 19 kişilik bir yüzüğün aslında Şabat günü dans etmek için taşa dönüştürülen 19 kız olduğu söylendi). Gönüllü kavramı, “bir insanın taşlaşması fikrinden ayakta duran bir taşa dönüştü” diyor.
Jenkin’in aslında bunun için bir adı var – ekozofik korku. “Ekosofik, ekolojik denge ve uyum felsefesidir” diyor. “Dünya içindeki denge hakkında bir Fransız fikri. Ve eğer bir şeyin dengesi bozulursa, diğer her şey için zincirleme bir etkisi olur.” Adanın tecrit edilmiş gönüllüsü, günlük tekrarları sayesinde, bir hareketle her şeyi dengeden çıkarabilir, ama başka bir hareketle her şeyi yeniden dengeleyebilir.
Senaryonun ilk taslağı Enys erkekler Üç gün boyunca “çılgınca” yazılmıştı, Jenkin her şeyi – tabii ki – kalem ve kağıt yoluyla analog tutuyordu. Ancak, ancak el yazısı taslağını yazıp baskıları okuduktan sonra farkına vardı.
Film yapımcısı, “Bir korku filmi yazdığımı sanıyordum ama senaryoda korku yoktu” diyor. “Ama korkunun formda olduğunu erken fark etmemi sağladı. Neredeyse filmin formuna ve yapısına güvenilmeyecek gibi.”
Jenkin arama konusunda gergin olduğunu itiraf ediyor Enys erkekler tür meraklılarını hayal kırıklığına uğratma korkusu için “tam bir korku”. Gerçek korkular üzerinde kısa olsa da, uzun süre sonra insanlarla oyalanmaya yetecek kadar ürpertici ve ürpertici bir film.
Belirttiği gibi: “İzleyicileri alıp ormanın en karanlık köşesine götürmek ve sonra onları tekrar dışarı çıkarmak yerine, sizi ormana götüren ve orada bırakan bir şey.”
