Diziler“19. yüzyılda yüksek teknoloji” (1/4). “Le Monde”, zihniyetleri sarsan dört kurucu nesneyi hatırlıyor. 1839’da dagerreyotipi, fotoğrafçılığı Fransız toplumuna itti. Önce rantiyeler ve portre girişimcileri tarafından benimsenen fotoğraf, daha sonra soy kütüklerini zenginleştirmek isteyen ailelere dokunuyor.
“Kimyager olmadıkça buraya kimse girmesin. “ Bu motto, ışığın izini sabitlemeye çalışan fotoğrafın öncülerinin laboratuvarının ön cephesinde ortaya çıkabilirdi, uçucu, kendisine uygun olan her şey üzerinde, ilginç isimlerle hokkabazlık yapan şişeler – “Judean bitüm”, “nitrik asit” Neresi “Gümüş klorür”. Birkaç yüzyıllık deneme yanılma sürecinden sonra, bu araştırma 1839’da doruğa ulaştı: Louis Daguerre, altı yıl önce vefat eden ve güçlerini birleştirdiği Nicéphore Niépce’nin araştırmasından çok esinlenerek, adını taşıyacak bir fotoğrafik süreç geliştirdi. Buluşun potansiyelinin farkında olan Devlet, patenti alır ve kamuya açık hale getirir.
Birkaç meraklı, hemen kendi dagerreyotiplerini yaratmaya başlar. Bu çırak kimyagerler tekrarlanan başarısızlıklara karşı çıkmak, çünkü egzersiz özellikle zorludur, vurgular bir fotoğraf dergisi zamanın.
iyotlu buharlar
Bu öncülerin genellikle rantiyeler olmaları şaşırtıcı değildir. “Çok parası ve boş zamanı olan insanlar, Fotoğraf tarihçisi Sylvie Aubenas’ı açıklıyor. Zorluk onlar için önemli değil, sürecin maliyeti neredeyse hiç önemli değil. “ Bu son derece küçük halk, bilgisini eyalet ileri gelenleriyle paylaşıyor. Hiciv incelemesinden bir gazeteci şeytan 1844’te topraklı portrelerini çiziyor:
“Bay D… dagerreyotipi sevgisini çileden çıkardı.” Optik çalışmaları için bir bahane olması dışında tatilin onun için hiçbir çekiciliği yoktur; kırsal alan onu sadece Lilliputian oranlarına indirilmiş ve parıldayan levhaya sabitlenmiş olarak büyüler. Kır sporunun pınarlarını küçümsüyor: tekneler, balık tutma, avcılık, atlar (…), konuklarını çiçek açan alıç kokularının ortasında, fümigasyonlarının iyotlu buharlarını gönderiyor. “
Dagerreyotipinin çok fazla ışığa ihtiyaç duyan kekeme kimyasıyla, fotoğrafçıların yeterince fotoğraf çekmek ve bir fotoğrafı ölümsüzleştirmek için kameralarını birkaç dakika açık tutmaları gerekiyor. Bu koşullar altında, böylesine huzursuz bir doğaya sahip insanları fotoğraflamak zordur: İlk dagerreyotipler, mimari veya doğa görüşlerini ölümsüzleştirecektir. Yazarları, Roma ve Yunan uygarlıklarının kalıntılarına girecekler.
Narcissus imajını düşünür
Neyse ki, maruz kalma süresi hızla kısalır, bir dakikanın altına düşer bol ışık olduğunda. Profesyoneller geveze girerler, Paris burjuvazisine fotoğraflı portreler sunarlar. Teklif çekici: fotoğraf bir tablodan daha ekonomik, süreç daha az korkutucu ve çok daha hızlı.
Bu makalenin okunacak %74,35’i kaldı. Gerisi sadece aboneler içindir.
