Sabit bir akış TechCrunch muhabirlerine fikirlerini, konseptlerini, ürünlerini ve hizmetlerini günlük olarak sunan yeni girişimlerin yüzdesi: Çalışanların ne zaman yeni bir işe gitmek isteyebileceklerini tahmin ettiğini iddia eden girişimler; birinin sesini kullanarak depresyonu tespit edebileceklerini düşünenler; depresyonlu hastalar üzerinde sohbet robotları kullanılarak yapılan bu deney; polisin yüz tanıma gözetimi gerçekleştirmesine izin vermek için interneti yüzler için kazıyan.
Ve bu girişimlerin çoğundan daha fazlası beni korkutuyor.
Bugün odak noktasının çoğu, Çinli ByteDance firmasının sahibi olduğu ve topladığı verilerin Çin hükümetinin eline geçeceği korkusuyla yasaklarla karşı karşıya kalan viral video paylaşım uygulaması TikTok’ta.
Özellikle uygulamayı dünya çapında bir milyardan fazla kullanıcı kullanırken, bu yersiz bir korku değil. Ancak TikTok, Çin ile veri paylaşabilen tek şirket değil. Binlerce Amerikan uygulaması ve şirketi bilgilerimizi reklamcılar ve veri komisyoncuları ile paylaşıyoruz, ki bunlar da büyük ölçüde bu verileri Çin’e ifşa ediyor, çünkü bizim için hiçbir şey yok. veri paylaşımını veya satışını engellemek girişimcilerden otoriter rejimlere kadar isteyen herkese.
Ancak milletvekilleri ve hükümet durmaksızın TikTok ve Çin’i saplantı haline getirirken, daha büyük sorunu görmezden gelmeye devam ediyorlar ve bu da evlerinde. Korkunç çağrılar Amerika’nın evinden geliyor.
Tüm startup’lar yeni nesil Amazonlar, Uberler, Facebooklar ve Googlelar olmak için yarışıyor ve gözlerinde dolar işareti olan bu Amerikan teknoloji devlerini örnek alıyor. Ancak ölçüt paraysa, Amazonların, Uberlerin, Facebookların ve Googleların buraya nasıl geldiğine bakmaya değer. Pek çok teknoloji devi (hepsi olmasa da) milyarlarca doları bizim verilerimiz aracılığıyla kazandı. Bazıları buna yenilik ve bozulma diyor; diğerleri bunu sömürü olarak görüyor.
Birinci nesil teknoloji devlerinin yarattığı karmaşaya bir bakın. Verilerimizin şirketler tarafından pazar veya kullanıcı payı gibi gücü birleştirmek ve para kazanmak için nasıl kullanıldığını gördük. Amazon, tuvalet alışkanlıklarını titizlikle takip ederek çalışanlarına baskı yapmadığında, kendi satışlarını desteklemek için rakiplerini ve küçük işletmeleri geride bırakmak için verileri kullanıyor. Uber, güvenlik ve gizlilik uygulamalarıyla yıllarca hızlı ve gevşek oynadı, ardından büyük bir veri ihlalini örtbas etmeye çalıştı. Facebook, kısmen gerçek bir soykırıma yol açan gerçek bir soykırımı kışkırtmak için kullanıldı. tüm kurumsal yeniden markalama. Ve Google’ın veri uygulamaları, ABD Adalet Bakanlığı’nın antitröst bölümünün iş hayatında kalmasını sağlıyor.
Bu veriye aç teknoloji şirketleri güvenliğimizi tehlikeye attı, gizliliğimizi aşındırdı, bizi takip etti, verilerimizi sattı, verilerimizi kaybetti, rekabeti tekelleştirdi, küçük işletmeleri saf dışı bıraktı ve tüm nüfusu riske attı.
Mevzuat ve düzenlemelerin yetersizliği, Amerikan teknoloji şirketlerinin, nereye gittiğimizden ne satın aldığımıza, iletişim kurduğumuz insanlara ve tükettiğimiz içeriğe kadar her şey dahil olmak üzere oluşturduğumuz kişisel bilgilerimiz ve verilerimizle zenginleşmesine ve büyümesine izin verdi. Verilerin yeni para birimi olduğu atasözü doğruysa, teknoloji şirketlerinin neden zenginleşmeye devam etmesi şaşırtıcı değil. Şirketlerin bilgilerimizle neler yapabileceğine dair çok az kural var, ancak üzerinde çalışılacak çok sayıda kâr getiren oyun kitabı var. Her gün yeni bir girişim grubu verilerimizi göz önünde bulunduruyor, ancak günümüz teknolojisiyle karşı karşıya kalan tüketiciler olarak, güvenlik ve mahremiyet koşullarımız daha kötü olduğunda nasıl bir umudumuz var?
Her ne kadar olası olmasa da, ulusal bir TikTok yasağı, Amerikalıların verilerinin Çin’de sona ermesini engellemeyecektir. Verilerin kaynağında toplanması gerekiyor – Amerikan teknoloji şirketlerinin en başta insanların cihazlarından yığınla veri toplamasına izin vermeyerek.
Amerika, veri koruma veya gizlilik yasası olmayan birkaç süper güçten biri olarak tek başına duruyor. Amerikalıların verilerinin Çin’in veya parasını ödeyecek herkesin eline geçmesine izin veren bu kontrolsüz ve düzenlenmemiş ortamdır. Tüm ülkeyi kapsayan bir federal mahremiyet yasası oluşturmak ve onu fiilen işler hale getirmek kolay değil. Bu yüzden her eyalet farklı yasa çıkarır.
Kaliforniya, sakinlerine güçlü tüketici ve veri korumaları sunan ve Kaliforniyalılara şirketlerin kendileri hakkında topladığı verilere erişme, bunları değiştirme ve silme hakları veren ilk eyaletti. Kaliforniya’nın tüketici mahremiyeti yasası, işe yaradığı için ülkedeki en güçlü yasalardan biri olarak görülüyor. Silikon Vadisi’ne ve teknoloji devlerine ev sahipliği yapan eyaletteki şirketler, uymak ve veri toplama uygulamalarında milyonlarca Kaliforniyalı için derin istisnalar oluşturmak zorunda kaldı. Ancak bu, kalan milyonlarca Amerikalıyı hiçbir mahremiyet koruması olmadan bırakıyor.
Kaliforniya’nın adımlarını yalnızca bir avuç eyalet izledi, ancak lobi şirketlerinin çıkarlarına hizmet etmek için eyaletlerindeki yasa tasarılarını sulandıran yozlaşmış (veya tembel) milletvekilleri sayesinde çok az yeni yasa aynı çıtaya ulaştı. Bu arada, teknoloji lobisi ateşli bir şekilde federal bir yasayı desteklemek Kaliforniya’nınki de dahil olmak üzere eyalet yasalarının yamalı çalışmasını değiştirmek için ABD genelinde daha zayıf bir kurallar dizisi oluşturmak amacıyla.
Günümüz startup’ları, bilgilerimizle hemen hemen her şeyi yapma ve çok az veya hiç tepkiyle karşılaşmama konusundaki neredeyse sınırsız ve dizginsiz yetenekleri nedeniyle sizi korkutmalı. Teknoloji devlerinin tarihsel olarak kendi güvenlik ve mahremiyet vaatlerini hiçe saydığı yerlerde bile, düzenleyiciler yetersiz kaynaklara sahiptir ve sayıca çok fazladır ve tekrarlayan suçluları anlamlı bir şekilde sorumlu tutacak uygulama yetkilerine sahip değildir.
Verilerimizi koruyan korkuluklar olmadan, bugünün ve yarının girişimleri, geçmişin aynı hatalarını yapmaya mahkumdur.
