Boogeyman incelemesi: doğru yapılan basit korku

İşler sadece gece çarpmaz Öcü. Kapılar açılıp çarpılarak kapanıyor, ışıklar yanıp sönüyor, dişler çekiliyor ve yatağın altında akıl almaz dehşetler koşuşturuyor. Film, adını yalnızca çocukluk çağı canavarlarının en tanınmışlarından almakla kalmıyor, aynı zamanda zamanın başlangıcından beri çocuklara (ve yetişkinlere) musallat olan türden tanıdık dehşetlerle dolup taşıyor. Bu anlamda, Öcü oldukça basit bir perili ev filmi, bizim için korkulacak yeni şeyler icat etmekle, bazı eski favorileri yeniden ziyaret etmek kadar ilgilenmeyen bir film.

Neyse ki, hem o hem de Stephen King kısa öyküsü orijinallikten yoksun, Öcü yürütülmesinde telafi eder. Rob Savage’ın yönettiği film, tekerleği yeniden icat etmekten çok, herkes yattıktan sonra evimizin gıcırdayan döşeme tahtalarının ve karanlık köşelerinin neden her zaman bu kadar ürkütücü göründüğünü bize hatırlatan, iyi kurgulanmış bir korku filmi. Bu, yapmak istediği her şeyi temiz bir şekilde gerçekleştiren yalın bir heyecan yolculuğu, ancak bazı insanlar yaklaşık 91 dakika boyunca sizi eğlendirmek ve korkutmaktan başka bir şey yapmadığı gerçeğiyle hayal kırıklığına uğrayabilir.

Öcühikayesi izleyicilerin daha önce gördüğü bir hikaye. Film, Sadie Harper (Sarı ceketlerSophie Thatcher) annesinin trajik ölümünden sadece birkaç hafta sonra küçük kız kardeşi Sawyer’ı (Obi Wan KenobiVivien Lyra Blair) ve psikiyatrist babası Will (HavaChris Messina), sessiz, kolektif bir duygusal sarmalın içine. Ne yazık ki onlar için, Lester Billings (İntihar TimiYakın zamanda ölen üç çocuğun yas tutan babası David Dastmalchian, çocuklarını öldürdüğünü iddia ettiği kötü niyetli varlıkla nasıl başa çıkılacağı konusunda tavsiye almak için Will’in ofisine gelir.

Sadie, birkaç dakika sonra Lester’ın annesinin dolap kapısında asılı olduğunu fark ettiğinde, bir şey onu Harpers’ların evine kadar takip etti. Filmin adını taşıyan canavarı da gözünü hâlâ yas tutan aileye dikmek için fazla beklemez. Çok geçmeden, Sawyer sadece gecenin bir yarısı terörize edilmekle kalmaz, aynı zamanda Sadie de mantıklı bir şekilde açıklayamadığı bir dizi korkunç vizyon ve gece geç saatlerde karşılaşmalar yaşamaya başlar. Zamana kadar Öcü son perdesine ulaştı, Will bile ünvanlı varlığın nişangahında sona erdi.

Çalışma zamanının seyri hakkında, Öcü iki farklı türde sahne arasında salınır: iç gözlemsel yas anları ve sıkı bir şekilde oluşturulmuş atlama korkuları. İkinci perdesinin arka yarısına yakın bir yerde, bu model şu şekilde sonuçlanır: Öcü biraz tatmin edici olmayan, tekrarlayan bölgeye dalmak. Savage’ın güçlü işçiliği, Öcü yine de ilgi çekici olmaktan uzak ve filmin son üçüncü rampasının hızlanma hızı, ikinci perdesinin talihsiz düzensizliğini telafi etmeye yardımcı oluyor.

Tüyler ürpertici açılış sahnesinde, Öcü Savage’ın filmin geri kalanı için aşağı yukarı koruduğu bir stil oluşturur. Kamerası 360 derecelik bir dönüşle yavaşça kayarken, yönetmen bize neler olup bittiğine dair yalnızca kısa bir an gösteriyor. Örneğin, açık bir dolap kapağı, beşiğe uzanan budaklı bir el ve sıçrayan kan görüyoruz. Daha sonra, filmin öne çıkan sekanslarından birinde Savage, Blair’in Sawyer’ına yapılan sinir bozucu bir saldırıyı aydınlatmak için düz ekran TV’nin soluk ışığını kullanır. Saldırı agresif bir hal aldıktan sonra, Savage dikkatini yalnızca televizyona çevirir; bu, yalnızca aksiyonun çoğunun görülmemesine izin vermekle kalmayıp, aynı zamanda sahne acımasız bir sonuca vardığında meyvesini veren bir seçimdir.

yönetmen doldurur Öcü benzer ustaca dokunuşlarla. Unutulmaz bir anda Savage, bir oyuncunun yüzünü yakın çekimle çerçeveliyor ve ardından yeni bir tehdidin yaklaştığını belirlemek için gözlerini hızlıca hareket ettiriyor. Başka bir sekansta, Savage yalnızca bir sahnenin artan gerilimini belirli bir iğne damlasına göre ölçmekle kalmıyor, aynı zamanda bir karakterin açık bir çamaşır makinesi kapısının kavisli camından uğursuz yeniden ortaya çıkışını da çerçeveliyor. 2020 özelliği olması durumunda, Ev sahibibunu zaten yapmamıştı, Öcü Savage’ın en basit seçeneklerden gerilim ve terör yaratmayı bildiğini kanıtlıyor.

Maalesef, ÖcüMark Heyman tarafından kaleme alınan senaryosu ve Sessiz Bir Yer yazarlar Bryan Woods ve Scott Beck, sonunda Savage’ın filmin ilk yarısındaki minimalist yaklaşımı bırakmasını talep eder. Son perdesi görüyor Öcü adını taşıyan canavarı tam görünüme getirin ve bunu yaptığında filmin etkinliği düşer. Korku söz konusu olduğunda genellikle olduğu gibi, Öcü mümkün olduğu kadar az göründüğünde en iyisidir. Ancak Savage’ın yönü, yaptığı hasarı yumuşatır. Öcüoyunun sonundaki yanlış adımları ve artık çok tanıdık, keder odaklı hikayesi.

Hem filmin olay örgüsünü ilerletmeye hem de duygusal ağırlığının çoğunu aktarmaya zorlanmasına rağmen, Thatcher sessizce komuta eden bir performansa dönüşüyor. Öcümerkezi eroin. Thatcher’ın Sadie’sinin babası ve küçük kız kardeşi olarak Messina ve Blair’e yapacakları çok daha az şey verilmiş olsa da, ikisi de ekranda olduklarında dikkatinizi çekmeyi başarıyorlar.

Harpers’ın hikayesinin tanıdık doğası ortaya çıkıyor Öcü yeni bir korku klasiği olmaktan çıktı, ancak oyuncu kadrosunun verdiği kararlı performanslar ve Savage’ın ustaca yönetmenliği, onun tam anlamıyla sıradanlığa düşmesini engellemeye yetiyor. Film, nihayetinde, bir kova patlamış mısır yerken ve kalabalık bir kalabalıkla birlikte çığlık atarken deneyimlenebilecek ve yaşanması gereken, eğlenceli ve çoğunlukla etkili bir zekice görsel şakalar ve zıplama korkuları koleksiyonudur. Çağdaş korku yazıları söz konusu olduğunda, bazen gecenin bir yarısı yatağınızın altında saklanan bir şey olduğu hissinden daha korkutucu hiçbir şeyin olmadığını hatırlatan hoş bir hatırlatmadır.

Öcü şimdi ülke çapında sinemalarda. İlgili içerik için lütfen The Boogeyman’ın açıklamalı sonunu okuyun.