Genetikçiler, arkeologlar ve paleontologlardan oluşan bir ekip, eski Mezopotamya’dan esrarengiz bir eşin kimliğini belirlediler. Bu hayvan, araştırmacıların dişi bir eşek ile bir erkek Suriye yaban eşeği arasında bir melez olduğunu gösterdiği bir kunga.
Kungalar Mezopotamya’da değerliydi ve altı kat daha fazla eşek olarak. Büyük atlar kraliyet çeyizlerinde, seçkinlerin araçlarını çekmek ve savaşta arabaları çekmek için kullanılırken, daha küçük kungalar tarımda kullanıldı. Ancak kimlikleri uzun süredir tartışılıyor; bazı araştırmacılar, kungaların yalnızca bir yaban eşeği türü olan yaban arısı olduğunu düşündüler.
kunga’yı anlamak için Gerçek kimlik, araştırmacılar Suriye’de gömülü bilinmeyen bir atların eski iskeletlerine, bir eşek türünün hayatta kalan son genetik materyaline ve cinsin evrimsel tarihine döndüler. eku. İşbirliğinin bulguları şöyleydi: yayınlanan Science Advances’te bugün.
Paris Üniversitesi’nde paleogenomik uzmanı olan ortak yazar Eva-Maria Geigl, bir e-postada, “Antik genomların, defin tedavisinin ve arkeolojik kayıtların birleşimi, bu melez hayvanların değerli kungalara tekabül ettiğini gösteriyor” dedi. . “Bu eski genomların analizi, hem uzun süredir devam eden bir tartışmayı çözdü hem de ilk yerli atların bölgeye gelmesinden yüzyıllar önce ‘savaş sanatında’ kritik rollerini vurgulayarak, insan yapımı en eski tek boynuzlu melezleri belirledi.”
melez hayvanlar farklı türler arasındaki üremenin sonucudur. Hayvanlar çoğunlukla her zaman kısırdır (katır, eşek-at melezi veya liger, aslan-kaplan melezi gibi), bu da her bir vakada kasıtlı olarak yetiştirilmeleri gerektiği anlamına gelir. Kungaların boyutu ve hızı, onları çekici araçlar için eşeklerden daha kullanışlı hale getirdi.
Ekip, Suriye’nin Halep kentinin yaklaşık 54 mil doğusundaki 4.500 yıllık elit bir mezarlıkta bulunan 25 eşit iskeleti analiz etti. Bazı hayvanların gömmek için kasten öldürüldüğü ortaya çıktı. Atların analizi, yaratıkların at, eşek veya yaban domuzu olmadığını gösterdi. Bu, araştırmacıları melez bir hayvan olabileceklerine inandırdı. İskeletlerin dişleri aşınmıştı, bu da hayatta bir parça taktıklarını gösteriyordu.
Ekip, iskeletlerin kimliğini doğrulamak için kemiklerden alınan genetik örnekleri Türkiye’deki ünlü arkeolojik alan Göbekli Tepe’den alınan eşdeğer bir örnekle ve Doğa Tarihi Müzesi’nde muhafaza edilen hayatta kalan son Suriye yaban eşekleriyle (şimdi ölü) karşılaştırdı. Viyana, Avusturya.
DNA’yı çoğaltmak için polimeraz zincir reaksiyonu ve pompalı tüfek dizilimi kullanan araştırmacılar, Türk örneğinin Avusturya’da muhafaza edilen hayvanlarla aynı tür olduğunu ve Suriye’deki iskeletlerin baba soyunu temsil ettiğini buldular. Eşek (E. africanus) gizemli eşeğinin anne soyuydu ve örneklerdeki Y-kromozom fragmanlarına dayanarak, Suriye yaban eşeği veya hemippe (E. hemionus) baba soyuydu. Daha sonra Suriye yaban eşekleri kungalardan daha küçüktü, bu nedenle ekip, hayatta kalan yaban eşeklerinin türün önceki üyelerinin daha küçük bir torunu olduğunu öne sürüyor.
Geigl, “Bu eski toplumların melez yetiştirme gibi karmaşık bir şeyi tasavvur etmelerini görmek şaşırtıcı, çünkü bu kasıtlı bir hareketti: evcil eşekleri vardı, Suriye yaban eşeklerini evcilleştiremeyeceklerini biliyorlardı ve atları evcilleştirmediler.” söz konusu. “Böylece, ana türlerin her birinde arzu edilen farklı karakterleri birleştirmek için iki farklı türü yetiştirmek için kasıtlı olarak bir strateji geliştirdiler.”
Kungaların hangi ceket rengine sahip olabileceği bilinmiyor; şimdiye kadar, araştırmacılar hayvanların Sümer tasvirlerinden vazgeçtiler. Ur Standardı, dedi Geigl. Genetik, bu soruyu yanıtlamak için tek umut olabilir, çünkü kesinlikle üreme yoluyla yanıtlanmayacaktır: Suriye yaban eşeğinin soyu 1929’da tükendi. Onun yok olmasıyla birlikte kunga da öldü. Ancak daha fazla genetik araştırma ve diğer arkeolojik keşifler, en azından bu çok uzak olmayan tarihi daha iyi resmetmemize yardımcı olabilir.
Daha fazla: Ortaçağ Savaş Atları Aslında Oldukça Küçüktü, Çalışma Buluntuları
.
genel-7
