Bu yılın başlarında Apple, ülke çapında bir sendikalaşma saldırısında Starbucks’a katılmaya hazır görünüyordu. İki mağaza, Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu’na evrak gönderirken, onlarca mağaza daha organize olmaya başladı. Haziran ayında, Maryland, Towson’daki ülkedeki ilk Apple Store sendikalaşmaya oy verdi.
Apple’ın yanıtı netti: teknoloji firması Littler Mendelson’da sendika karşıtı avukatlar tuttu. Daha sonra halk ve perakendeden sorumlu başkan yardımcısı Deirdre O’Brien’ın çalışanları sendikalaşmaya teşvik eden bir video yayınladı. Sonunda, işçileri doyurmayı umarak yaklaşık yüzde 10’luk bir perakende maaş artışı duyurdu.
Sendika kampanyası sessiz kaldı.
Misilleme korkusuyla anonim olmak isteyen Teksaslı bir işçi, “Bir sendikayı düşünmek için havalar soğudu, büyük ölçüde hayal kırıklığına uğradım” diyor. “Benim bakış açıma göre, Apple buradaki insanları yatıştırdı, ancak altta yatan sorunlar devam ediyor.”
Ancak uzmanlar, sendika kampanyasını iptal etmek için çok erken olduğunu söylüyor. Cornell Üniversitesi Endüstri ve Çalışma İlişkileri Okulu’nda işgücü eğitimi araştırması direktörü Kate Bronfenbrenner, “Aslında bu, altı ay boyunca çok fazla organize etme faaliyeti demektir – çoğu kampanya birkaç yıl alır” diyor. “Starbucks Corporation’a karşı ölçmeyin – Starbucks kampanyası istisnadır.”
Apple çalışanlarının örgütlenmesine yardımcı olan iki sendika olan Communications Workers of America ve International Association of Machinists and Aerospace Workers (Uluslararası Makinistler ve Havacılık İşçileri Birliği) organizatörleri, önümüzdeki ay içinde daha fazla mağazanın sendikaları duyurmasının beklendiğini söylüyor.
Bazı Apple çalışanlarının hareketten korkması, medyanın ilgisinin önemine ve yeni ortaya çıkan örgütlenme kampanyaları için ivme algısına dair ipuçları veriyor. Pandemi sırasında, Apple’ın kurumsal çalışanları, ofise dönmek istemeyen benzer düşünen insanları bularak ve endişeleri hakkında açık mektuplar dağıtarak Slack’te organize olabildiler. Ancak çoğu perakende çalışanı, Slack’e yalnızca mağazaların içindeki cihazlardan erişebilir, bu da ortak endişeleri ortaya çıkarmak ve çalışanları harekete geçmeye teşvik etmek için örgütlenme konusunda çok önemli hale getirir.
San Francisco Eyalet Üniversitesi’nde işgücü ve istihdam çalışmaları direktörü John Logan, “Medyanın ilgisi kritik derecede önemlidir – bu kampanyaların yayıldığı dinamiğin bir parçasıdır” diyor. “Starbucks, Trader Joe’s, Apple veya REI’deki insanlarla konuşursanız, sadece Starbucks ve Amazon sendika kampanyalarını duyduklarını söylemekle kalmaz, aynı zamanda onlardan ilham aldıklarını da söylerler.”
Bu dinamik, şirketin sendikaları çökertmek için harcayacağı neredeyse sınırsız meblağ ve gizlilik kültürünün ön saflara kadar süzüldüğü ve çalışanların bir sendikaya desteklerini sosyal medyada paylaşma olasılığının azaldığı Apple’da özellikle önemlidir.
Towson, Maryland’de Haziran ayında sendikalaşan Apple çalışanları, duyurulmadan önce bir yıldan fazla bir süredir örgütleniyorlardı. Birlik lehine oy 65-33 oldu. Bir karşılaştırma noktası olarak, sendikalaşan ilk Starbucks mağazası 19 evet oyu ve 8 hayır oyu aldı.
IAMAW temsilcisi Dave DiMaria, “Burası, 10 çalışanınızın olduğu ve hızlı bir şekilde organize olma kararını verebileceğiniz Starbucks değil” diyor. “Towson tonlarca planlama ve eğitim aldı. Bu şeyi halka açmadan önce tüm domino taşlarımızı özenle kurmuştuk.”
Şimdi, Towson çalışanları bir pazarlık komitesi seçtiler ve bir sözleşme müzakere etmeye hazırlanıyorlar. Pazarlık komitesi üyesi Kevin Gallagher, “Artık bu geçiş dönemindeyiz” diyor. “Ancak diğer mağazalardan çok sayıda erişim elde ediyoruz. Yani sessizleştiği fikri yanlıştır; sadece mağazalar, bizim veya Atlanta’nın gazabını üzerimize çekmemek için mümkün olduğunca sessiz bir şekilde organize olmaya çalışıyor.”
Mağaza, sendikaya oy verenlerle karşı oy verenler arasında da gerilim yaşıyor. Bir çalışan, iki tarafın birbiriyle zar zor konuştuğunu ve hayır oyu organizatörlere karşı sahte İK şikayetleri sunmaya başlamadığını söyledi. Gallagher, “Hayır oyu bir araya geldi ve biraz militanlaştı” diyor. Halkında pazarlık komitesine oy vermek için bir araya gelmeye çalıştılar, ancak hiçbiri katılmak için oyu alamadı” dedi.
Apple’ın maaş konusunda verdiği tavizler ve şirketin açık sendika karşıtı mesajları, birliğin en soğuk destekçileri arasında ezilmesinde etkili olmuş olabilir. Chicago’dan bir çalışan, “Sırf Apple’ın büyüklüğü nedeniyle durum üzerinde kontrol sahibi olmamız gerekmediğini düşündüğümüz için bu noktada ilgi eksikliği olduğunu düşünüyorum” diyor. Mağaza içi yönetimin sendika çabalarını tomurcuk halinde kesmesi yeterli olabilir. “Resmi bir baskı yapmaya çalışsak bile, kişisel korkum, mağazamızın veya pazar liderimizin bunu duyup hemen kapatması.”
Ancak organizatörler, bunun sadece sürecin bir parçası olduğunu vurguluyor. CWA, işçileri örgütlenme taktikleri konusunda eğitmek için haftalık olarak işçilerle görüşmeye devam ediyor. “Birlik örgütlenmesi kesinlikle Apple perakende mağazalarında gerçekleşiyor. CWA’da iletişim direktörü Beth Allen, “Yeni çalışanlar neredeyse her gün bizimle iletişime geçiyor” diyor. “Apple mağazaları büyük, çoğu 100’den fazla çalışana sahip ve örgütlenme, işçiler arasında karşılaştıkları sorunlar ve bir sendikaya sahip olmanın işçilere bu sorunları ele alma konusunda nasıl daha fazla güç verebileceği konusunda bire bir görüşmeler dizisidir.”
Gallagher, “Herkese enerji veriyoruz ve üssü harekete geçmeye hazırlıyoruz” diyor. “Kendimizi savaşa hazırlıyoruz”
