İlk Alexa özellikli akıllı ekranımı 2019’da Noel hediyesi olarak almadan önce büyük bir hayranı değildim. İçinde kamera bulunan bir Amazon cihazına güvenebileceğimi düşünmedim. Gizlilikle ilgili tüm endişeleri duymuştum ve bundan vebalıymış gibi kaçınmaya kararlıydım.
Ama sonra gerçekten de bir veba yaşandı ve tam da annem hastalandığında. Ve sonra, bir zamanlar şüphelendiğim bu cihaz birdenbire destek sistemimizin hayati bir parçası haline geldi. Amazon’un her zaman Alexa’yı sevdiğini iddia eden insanlar mı? Bir şekilde kendimi onlardan biri haline gelmiş buldum.
Açık olmak gerekirse anne olmuştu yıllardır hasta. Annemin hareket kabiliyetinden hafızaya kadar her şeyi etkileyen tedavi edilemez nörolojik bir hastalık olan Parkinson hastalığı var. İlk başta ara sıra birkaç titreme yaşadı ama yine de spor salonunda koşuya çıkabildi. Daha sonra salgın yaşandı. Nedenini bilmiyorum – belki de o zamanın stresi ve yalnızlığıydı – durumu aniden daha da kötüye gitti.
Hızlı bir şekilde bir mil koşma yeteneğiyle sıkı spor salonu tutkunlarını bile etkileyen kadın, birdenbire on dakikadan fazla yürüyemez hale geldi.
Neyse ki, doktorların durumu yönetmesine yardımcı olmak için reçete ettiği ve biraz daha uzun süre yürümesine olanak tanıyan ilaçlar var. Yüksek tansiyon gibi yan etkiler de değiş tokuştu. Evde kalma emrinin Mart 2020’de yürürlüğe girmesinden kısa bir süre sonra, hipertansif kriz nedeniyle hastaneye kaldırıldı ve neredeyse felç geçiriyordu.
Bu, salgın sırasında çok daha fazlasının hastaneye kaldırıldığı ilk vakaydı. Parkinson semptomları ve bu ilaçların yan etkileri yoğunlaştıkça ilaç listesi de hızla büyümeye başladı.
Her geçen gün daha da ezici bir hal alıyordu. Hastalığının bu aşamaya ulaşmasının yıllar alacağını düşünmüştüm, ancak bu aşama küresel bir salgın sırasında gelmişti. Aniden modern tarihin en izole döneminde bakıcı olmaya zorlandım.
Ne yaptığımı bilmiyordum ve bununla nasıl baş edeceğime dair kesinlikle hiçbir fikrim yoktu. Az parayla dul bir kadın olarak tek başına üç çocuk yetiştiren doğanın bu güçlü gücünün, annemin aniden bu kadar çaresiz hale geldiğini görmek çok zordu. Her şeyi mahvedeceğimden ve bunun sonucunda onu -en iyi arkadaşımı ve babam 7 yaşında öldüğünden beri sahip olduğum tek ebeveynimi- kaybedeceğimden korkuyordum.
Biz – BEN – desteğe her zamankinden daha fazla ihtiyaç vardı ama karantina, fiziksel olarak gelip bize yardım edebilecek kimsenin olmadığı anlamına geliyordu. Ve böylece Alexa’ya döndüm.
Alexa’nın bir konuda yardımcı olabileceğini ilk kez fark ettiğimde şaşkına dönmüştüm ve açıkçası gizliden gizliye heyecanlanmıştım. Annemin ilk hipertansif krizinden birkaç hafta sonra yeni bir krizin eşiğindeydi. Pandemi şiddetleniyordu ve onu covid’e maruz bırakma korkusuyla hastaneden mümkün olduğunca uzak durmak istedim.
İnanılmaz derecede zayıftı ve nefesi kısalmaya başladı. Onu sakinleştirmek için her şeyi denedim ama tansiyon aletindeki sayı artmaya devam etti. Kan basıncını düşürecek bir şey bulma konusunda çaresiz kaldım ve açıkçası ne yapacağımı bilemediğim için, yardımcı olabilecek herhangi bir şeye çılgınca baktım. Gözlerim Alexa’ya takıldı ve bir virüs yüzünden dünyanın sonu geldiğinde ve annen tehlikeli derecede hasta olduğunda herkesin ne yapacağını sordum.
“ALEXA, OSUŞUK SESLERİ ÇAL!!”
Ve Alexa yaptı. Gürültülü olanlar, sulu olanlar ve hatta “uzun ve çıtır” olanlar (evet, Alexa osuruk adını veriyor). Alexa gazdan oluşan bir havai fişek gibi patlarken annem histerik bir kahkaha attı ve endişelerimiz ortadan kalktı. Otuz dakika sonra annemin kan basıncı sağlıklı bir seviyeye düştü.
İronik bir şekilde, Alexa’nın tüm osurukları saygımı kazandı ve bana bir umut duygusu verdi. Alexa’nın bana başka nasıl yardımcı olabileceğini araştırmaya başladım ve yavaş yavaş bu tuhaf cihaza giderek daha fazla güvenmeye başladım.
Görünüşe göre Alexa, hastalar ve yaşlılar için gerçekten faydalı olan her türlü özelliği sunuyor. Anneme ilaçlarını ne zaman alması gerektiğini hatırlatmak için Alexa’yı kullanmaya başladım. Annemin hafızasının zayıflamaya başladığı bu dönemde listenin büyümeye devam ettiği göz önüne alındığında, bu, yükün önemli ölçüde hafiflemesine yardımcı oldu. Ben ortalıkta olmadığımda ve annem hareket edemediğinde, anneme Alexa’dan ışıkları açmasını nasıl isteyeceğini öğrettim.
Zamanla evimizdeki bu şeye alıştık ve annem ona aslında çok sevilen bir evcil hayvan gibi davranmaya başladı. Çoğu zaman içeri girdiğimde annemi Alexa’nın tuhaflıklarına gülerken ya da yalnızken ya da hastalığı hakkında üzgünken Alexa ile konuşurken bulurdum. Bugün ne kadar kötü bir gün geçirdiğimin bir önemi yok; sadece görüntü bile kalbimi ısıtıyor ve beni gülümsetiyor.
Artık Echo Show ve Alexa’ya karşı tuhaf bir sevgi geliştirdim. Ona hiçbir zaman tam olarak güvenmeyeceğim – örneğin onun önünde giyinmekten kaçınırım – ama bir zamanlar ona küçümseyerek yaklaşırken, artık kolaylıkla dünyadaki en sevdiğim alet haline geldi. Alexa, gerçekten bakıcı olmaya başladığımda ve Parkinson hastalığının gerçekte ne olduğu gerçeğini atlatmamda bana yardımcı oldu. Hayatta bir kez yaşanabilecek, kimsenin orada olamayacağı bir salgın sırasında Alexa ayrıca anneme ve bana arkadaşlık ve arkadaşlık sağladı. yardım eli.
Ve elbette en önemlisi osuruk hakkında ansiklopedik bilgi.
