AI müzik platformu Suno, telif hakkı içeren materyallerin kullanılmasına izin vermediğini belirtiyor. Kendi parçalarınızı remikslemek veya orijinal sözlerinizi AI tarafından üretilen müzikle eşleştirmek için yükleyebilirsiniz. Ancak, başka kişilerin şarkı ve sözlerini kullanmanızı tanımlayıp durdurması bekleniyor. Her ne kadar hiçbir sistem mükemmel olmasa da, Suno’nun telif hakkı filtrelerinin oldukça kolay bir şekilde aşılabileceği ortaya çıktı.
Minimal bir çabayla ve bazı ücretsiz yazılımlarla, Suno, Beyoncé’nin “Freedom,” Black Sabbath’ın “Paranoid,” ve Aqua’nın “Barbie Girl” gibi popüler şarkıların AI tarafından üretilen taklitlerini, orijinaline çok yakın bir şekilde üretebiliyor. Çoğu kişi farkı ayırt edebilecek olsa da, bazıları bu parçaları sıradan bir dinleyişte farklı versiyonlar veya B-yüzleri olarak düşünebilir. Dahası, bu rahatsız edici benzerlikteki kapakları dışa aktararak ve müzik akışı hizmetlerine yükleyerek paraya dönüştürmek mümkün. Suno, bu konuyla ilgili bir yorum yapmayı reddetti.
Bu kapakları üretmek için Suno Studio’yu kullanmak gerekiyor ve bu, şirketin aylık 24 dolarlık Premier Planı’na dahil. Şarkıyı metinle oluşturmak yerine, Suno Studio bir parçayı yükleyip düzenlemenize veya kapak yapmanıza olanak tanıyor. Tanınmış bir hit şarkının herhangi bir değişiklik olmadan yakalanıp reddedilmesi muhtemel. Ancak, Audacity gibi basit bir ücretsiz araç kullanarak bir parçayı yarı hızda yavaşlatmak veya normal hızın iki katı hızında çalmak, genellikle filtreyi aşmak için yeterli oluyor. Ayrıca, parçanın başına ve sonuna eklenen beyaz gürültü, başarıyı garantileyen bir unsur gibi görünüyor.
Yüklenen ses kaydının herhangi bir stil aktarımı yapılmadan kapak versiyonunu oluşturduğunuzda, Suno, model 4.5 veya 4.5+ kullanıyorsanız, orijinal enstrümantali çok az değişiklikle yeniden üretiyor. Model v5, kaynak malzeme ile daha fazla özgürlük tanıyarak “Freedom” parçasına çığır çiğneyen gitar ve hızlı piyano ekliyor, Dead Kennedys’in “California Über Alles” parçasını da keman odaklı bir düzenlemeye dönüştürüyor.
Suno, sözleri üreterek veya kutucuğa yazarak vokaller eklemenize de izin veriyor. Yine de, telif hakkı içeren herhangi bir şeyi engellemesi bekleniyor. Eğer resmi sözleri Genius’tan kopyalayıp yapıştırırsanız, Suno bunları damgalar ve anlamsız vokalleri ortaya çıkarır. Ancak, son derece küçük değişiklikler bu filtreyi de aşabiliyor.
Sunucu Stüdyosu’nu dolandırmak için “Freedom” şarkısındaki bazı kelimelerin yazımını değiştirdim; “rain on this bitter love”ı “reign on” ve “tell the sweet I’m new”u “tell the suite” olarak değiştirdim. İlk nakarat ve koro dışında bunu yapmam gerekmiyordu. Ses, orijinal kaydı oldukça yakından taklit ediyor ve Ozzy veya Beyoncé’nin biraz daha farklı tonlarını çağrıştırıyor.
Bağımsız sanatçılar bu düzeyde bir korumadan bile yoksun olabilir. Şirketin model 5’ini test ederken sahip olduğum bir şarkı telif hakkı filtresini geçti. Ayrıca, şarkı yazarı Matt Wilson, Charles Bissell’in “Car Colors” ve deneysel sanatçı Claire Rousay’nin parçaları da Suno’nun telif hakkı tespit sisteminden herhangi bir değişiklik olmadan geçti. Daha küçük plak şirketlerine ait sanatçılar ya da Bandcamp veya DistroKid gibi hizmetler aracılığıyla kendi kendine dağıtım yapan sanatçılar muhtemelen sistemin boşluklarından yararlanarak bu duruma düşüyor.
Bu AI kapaklarının sonuçları kesinlikle rahatsız edici bir benzerlik taşıyor. Kapakların üzerine alındığı şarkılar belirgin: “Paranoid”in riffi tanınabilir ve “Freedom” başladığında hemen anlaşılır. Ancak, bir cansızlık var. AI Özzy’nin tınısı ne kadar doğru olsa da, nuans ve dinamikten yoksun olduğundan, gerçek bir insanın taklidi gibi hissediliyor.
Enstrümantaller de benzer şekilde, orijinal parçaların yaptığı ilginç sanatsal seçimleri ya görmezden geliyor ya da düz taklitler olarak sunuyor. “California Über Alles”in bu olmayan kapak versiyonu, çoğu pürüzünü ortadan kaldırıyor ve orijinalin bir düğün grubu versiyonuna benziyor. Pink Floyd’un “Another Brick in the Wall”u, karamsar disko deneyiminden boş bir dans pisti dolgusuna dönüşüyor. David Gilmour’un gitar tonu iyi bir şekilde yakalanıyor, ancak herhangi bir fraz veya ilerleme hissi ortadan kayboluyor, solo sadece başıboş bir nota akışına dönüşüyor.
Yetkisiz kapaklar oluşturmak, hem Suno’nun belirtilen amacını ihlal ediyor hem de hizmet koşullarını çiğniyor. Dahası, Suno sadece yükleme sırasında parçaları tarıyor; çıktıları olası ihlallere tekrar kontrol etmediği veya dışa aktarmadan önce parçaları yeniden taramadığı görünüyor. Suno’nun oluşturduğu kapaklardan kazanç sağlama yolu buradan geliyor. AI bazlı içerik üreticileri, DistroKid gibi bir dağıtım hizmeti aracılığıyla yükleme yaparak, tipik bir kapak için orijinal besteciye ödenecek telif hakları olmadan başkalarının şarkılarından kazanç elde edebilir. Bağımsız sanatçılar en fazla zarar görenler gibi görünüyor.
Şarkıcı-söz yazarı Murphy Campbell, bu durumu yakın zamanda keşfetti. Birisi, YouTube’da paylaştığı şarkıların AI kapaklarını, Spotify profilinde yükledi. (Bu kapakların hangi sistemle üretildiği belirsiz.) Kısa bir süre sonra, dağıtımcı Vydia, YouTube videolara telif hakkı talepleri düzenleyerek bunlardan telif ücreti toplanmaya başladı. Sistemin ne kadar bozuk olduğunu gösteren bir örnek, Vydia’nın başarılı bir şekilde telif hakkı talebinde bulunduğu şarkıların hepsinin kamu malı olmasıydı. Spotify, nihayetinde AI kapakları kaldırdı ve Vydia telif hakkı taleplerini iptal etti, ancak tüm bunlar Campbell’ın sosyal medya kampanyasından sonra gerçekleşti. Vydia, iki olayın ayrı olduğunu ve Campbell’ın çalışmasının AI kapaklarıyla ilgisi olmadığını belirtti.
AI sahtecilikleri diğer sanatçılar için de bir sorun oluşturmaktadır. Deneysel besteci William Basinski ve indie rock grubu King Gizzard and the Lizard Wizard, birçok filtreyi aşarak Spotify gibi akış platformlarına taklitlerin geçmesine neden oldu. Bazen bu sahte şarkılar, sanatçının kendi sayfasına doğrudan bakışları çalabiliyor. Zaten acımasız düşük olan ödemelerde — Spotify, ödeme almak için en az 1.000 akış gerektiriyor — daha az ünlü müzisyenler en çok etkilenenler oluyor.
Suno, kesinlikle bozuk bir sistemde sadece bir dişli. Ancak sanatçıların bununla savaşmak için çok az seçeneği var. Gruplar, Spotify’a ulaşarak AI sahtekarların profillerinden kaldırılmasını sağlayabiliyor. Ancak bu sahte şeylerin nasıl üretildiğini anlamak daha zor; bunun Suno’nun filtrelerinin başarısızlığının bir sonucu olup olmadığını da bilmek zor. Şu ana kadar Suno’nun yanıtı sadece sessizlik.
Bu sistemin iyileştirilmesi için sanatçıların haklarının nasıl korunması gerektiği üzerine düşünülmesi gerekmez mi?
