Aix-en-Provence’tan 22,5 milyon yıllık örümcek fosillerini inceleyen bir araştırma ekibi, taşlaşmış haşereler bir floresan mikroskobu altında parıldadığında şaşırdılar. Grup, flüoresansın muhtemelen fosilleşme koşullarından kaynaklandığını söyledi.
Örümcekler, Oligosen Çağı’nın sonunda, bir göl veya lagün ortamında yaşadılar.. Bulundukları kaya tabakası fosilleşmiş böceklerle o kadar bol ki, Böcek Yatağı olarak biliniyor. ve 1700’lerin sonlarından beri incelenmiştir.
Bu durumda, örümcek fosillerini inceleyen araştırmacılar, bu kadar iyi koruma koşullarını hangi koşulların beslediğini tam olarak anlamak istediler. ve keşfetti süreçte floresan. Onların araştırma yayınlanan bugün Communications Earth & Environment’da.
Kansas Üniversitesi’nde kimyasal bir paleontolog olan Alison Olcott, “Burada gözlemlediğimiz otofloresan, kaya matrisinin kimyasal bileşiminin ve değişen biyolojik kalıntıların bir sonucudur, ancak otofloresan hakkında hiçbir şey örümceklerin kendilerine özgü değildir” dedi. makalenin baş yazarı, Gizmodo’ya bir e-posta göndererek.
Yani burada eski bir Örümcek Adam anlatısı yok. Örümcekler, hayattayken yeterince normal eklembacaklılardı ve sert dış iskeletlerinde hiçbir parıltı yoktu. Yine de floresan mikroskobu altında, bunların ayrıntıları anatomi – bir karın ve pençe – vurgulandı.
Ekip, taramalı elektron mikroskobu kullanarak, örümcekle aynı kayayı kaplayan birçok küresel ve iğne benzeri mikrofosil buldu. Ardından, fosili enerji-dağıtıcı X-ışını spektroskopisine (bir hedefin temel haritasını ortaya çıkaran) tabi tutan ekip, mikrofosillerin silikadan oluştuğunu belirledi.
Mikrofosillerin çoğu diatomlardı, silisleşmiş alglerdi. hâlâ hükmetmek Dünya’nın bugün okyanuslar. Araştırmacılar, diatomların bu antik ortamda yumuşak doku organizmalarını koruduğuna inanıyor.; özellikle, hücre dışı polimerik maddeler olarak adlandırılan mikroalglerin matları örümceklerin kimyasını stabilize etti ve onları bozulmadan korudu. Fosildeki farklı polimerler, kendi kendine floresan ışığına neden olur. özel aydınlatma altında.
Olcott, “Bir gölün veya göletin tepesinde, bir kayanın üzerinde ya da hatta kaldırımdaki bir su birikintisinin üzerinde renkli bir yapışkan madde salına benzeyen yapışkan bir hasır gördüyseniz, EPS’yi görmüşsünüzdür,” dedi. biyofilmin birbirine yapışmasına ve yüzeylere yapışmasına yardımcı olan şeydir.” Olcott, sakızlı ayıların koyulaştırıcı olarak bakteriyel EPS kullandığını, dolayısıyla muhtemelen onu da yemiş olduğunuzu ekledi.
Araştırmacılar, örümceklerin korunma yolunu şöyle teorileştirdiler:: Teklembacaklılar, tortu zemine batan bir diatom matı üzerinde bir gölün veya lagünün yüzeyine sürüklendi. Diyatomlara yerleştirilmiş örümcekler daha sonra fosillerin oluşmasına neden olan tortuların normal sıkışmasını yaşadı.
Kansas Üniversitesi’nin parlayan fosilleşmiş örümcekler üzerine yaptığı ilk araştırma değil. 2019’da Paul Selden—yeni kitabın ortak yazarı kağıt – 100 milyon yıllık bir örümceğin korunmuş parlayan gözleri hakkında araştırma yaptı. Gizmodo tarafından bildirildi. Muhtemelen son da olmayacak. Ekip, benzer fosillerin ne kadar korunmasının başka yerlerdeki diatom matlarla ilişkilendirilebileceğini görmek için Aix’teki sitenin yanı sıra diğer tortuları da incelemeyi planlıyor.
Neil Armstrong’un deyişiyle, bu paleontoloji için küçük bir adım, fosil otofloresansının alt disiplini için sekiz küçük adım.
Devamı: Kanada Kayalıklarından Çıkarılan Dev, Yarım Milyar Yıllık Yırtıcı Hayvan Fosili
