Otopark doluydu. Bu, ilk garip şeydi.
Biraz arka plan. Neredeyse her alışveriş merkezi şu an zor durumda, ancak Pennsylvania’daki Neshaminy Alışveriş Merkezi daha doğrusu bir komada. Defector’ın Dan McQuade’i, hayatı boyunca Pennsylvania’da yaşayan biri olarak alışveriş merkezinin anısına yazdığı yazısında, bir zamanlar hareketli olan kompleksin çoğunluğunun kapatılmış bir hayalet kasaba olduğunu ve yarısının yıkılması planlandığını belirtiyor. Oraya gitmenin sadece iki gerçek nedeni var: iyi stoklanmış bir Barnes & Noble ve AMC sineması.
Ve insanlar sinema için oraya gidiyor. Philadelphia bölgesindeki sadece üç sinemadan biri IMAX ekranına sahip ve bu da onu prestij formatlarının hayranları için bir destinasyon haline getiriyor. Eleştirmen olarak işim gereği sık sık oradayım ve IMAX salonunun dolu olmasına alıştım. Ancak, Yeni Yıl Arifesi’nde, Stranger Things 5: The Finale‘nin gösterildiği akşam, sinema önündeki otoparkın durumu bambaşkaydı. İkram kuyrukları fazlasıyla uzun (biletler ücretsizdi, ama yer ayırtmak için misafirler 20 dolarlık bir ikram kuponu satın aldı), atıştırmalık almak için beklemek ise önemli ölçüde zaman alıyordu. Enerji enfeksiyon etkisi yarattı. Barbenheimer’dan beri gördüğüm en kalabalık sinemaydı.
Bu, rahatsız ediciydi. Stranger Things‘in büyük bir olay olduğunu biliyordum, entelektüel olarak. Netflix, kötü olan gösterileri kesmekte oldukça acımasız olan, aynı zamanda pek çok istatistiği paylaşmayan bir politikaya sahipti. Şov, her zaman Avengers veya Star Wars gibi muamele gördü. Düzenli PR patlamaları etkileyici istatistikleri duyuruyor, yeni bölümler servisi çökertiyor ve kadro ile ikonografi, diğer Netflix şovlarının almadığı reklamlar ve marka anlaşmalarında yer alıyor. Dördüncü sezon, Kate Bush’ın “Running Up That Hill” parçasını tekrar çarçur etti; bu şovun geri getirdiği birçok nostaljik hitlerden sadece biri. Streaming verilerinin karışık dünyasında, Stranger Things‘in büyük bir izleyici kitlesine sahip olduğu ve son sezonların ilk sezon kadar övgü almadığı açık olsa da hala bir fenomen olduğu aşikar. Ancak bunu hissetmek çok daha zor olabilir.
Birçok potansiyel sebep var: giderek parçalanan internet, çevrimiçi fan kulüplerinin dağınık ve seçici doğası, Netflix’in tartışmayı öldüren binge-release stratejisi ve sezonlar arasındaki uzun boşluklar; bunlar tüm ivmeyi söndürüyor. Ayrıca, olayın kendisi de var. Stranger Things’i analiz etmek o kadar zor değil; şov, her zaman ne dediğiyle ilgili olmuştur. Karakterlerinin çözemeyeceği, şovun yaratıcılarının konuşmadığı bir gizem yoktu (ya da ya kendileri ya da şov üzerinden), ve anlatısı neredeyse tamamen Hawkins, Indiana’nın dışındaki dünyayla ilgilenmiyor. Upside Down bile, şovun korkularının olduğu diğer boyutlu alan, o kadar boş ve ıssızdır ki son sezon, gerçek doğasının bir köprü olduğunu ve bir yer olmadığını ilan ediyor; bizim dünyamızı şovun doğaüstü korkularının gerçek eviyle bağlıyor. (Ve başka bir şekilde boş bir manzara.)
Uygulamada, bu Stranger Things’in hissedilir karmaşık görünmesine, ancak oldukça takip edilebilir olmasına olanak tanıyor. Bu, pek çok insanın birlikte izleyeceği türden bir şey. Ve belki de New Year’s Eve’de ölü bir alışveriş merkezine gitmek için.
İkinci garip şey: Biletimi tarayan kadın, bu sinemada Black Friday 2024’ten beri en yoğun günü yaşadığını söylüyor; o zaman Gladiator II ve Wicked‘in her ikisi de prömiyer yapmıştı. O zaman, sinema personelinin gün boyunca 8,000 insan beklediğini söylediğini hatırlıyor. O gece, bir saatte 1,000 kişinin geleceği bekleniyordu.
Tüm aileleri, çoğu pijama giymiş olanları, genç ve yaşlı arkadaşları, birçok çifti gördüm. Hellfire Club tişörtleri, Demogorgon taçları ve (Target’tan önceden satın alınmış) patlamış mısır sepetleri vardı. Herkes grup selfie’leri çekiyor, ikram alanının ne kadar kalabalık olduğunu gösteren fotoğraflar veya Instagram Reels paylaşıyor. Yeni Yıl Arifesi ve herkes eğleniyor.
Kuyrukta karşılaştığım Gia adlı kadın, kızlarıyla gelmişti. 2016’dan beri ilk sezondan birlikte izliyorlar ve programın heyecan verici olduğunu, “birçok şeyin olduğunu” seviyorlar. Final için heyecanlı olduklarını söylediler, “insanların öleceğinden korkuyoruz.”
“80’lerde büyümemiş olsam da bana getirdiği nostaljayı seviyorum.”
Bu tarz çok konuşma duydum. Birinin, Dustin’in öleceğini düşündüğünü, Steve’in onu kurtarma çabalarına rağmen. Gösterimden hemen önce tuvalette bir genç, küçük kardeşinin ellerini yıkamakta neden bu kadar uzun sürdüğünü yakındı. “Tanrım, eğer bunun bir dakikasında bile geç kalırsam kendime kıyarım,” dedi.
Bir çiftle, Adam ve Tiffany, oraya varmak için bir saat yol aldılar. Yakın zamanda nişanlandılar ve 20’li yaşlarının sonları ile 30’larının başında; daha önce ergenken Stranger Things‘i bireysel olarak izlemeye başlamışlar, sonra birlikte izlemeye geçmişler. (Adam, üçüncü sezonu izlediğini, Tiffany ise dördüncü sezonu izlediğini söyledi.)
“70’lerin film kültürü ve nostaljisi hissettirdiği için çok seviyoruz. Oysaki ben 80’lerde büyümemiştim,” dedi Adam. E.T. ve The Goonies gibi filmleri izleyerek büyüdüğü için bu döneme bir yakınlık hissettiğini belirtti. Ayrıca hükümetin komploları gibi unsurları da seviyor. “İlk sezonda gerçekten belirgindi, MK Ultra ile ilgili konuları işledi. İnsanlar bunun farkında değildi ve bu, onları bilgilendirmek için harika bir yoldu. İlk sezonun o tutumunu çok seviyorum ve özellikle en son sezonda da devam etti; hükümet her zaman senin en iyiliğini düşünmüyor.”
Tiffany de, “Gerçekten tüm karakterleri tanıyıp sevmeye başladığımızı hissediyorum, biliyor musun? Bu akşam ağlamak istemiyorum.” dedi.
Bunların hepsine şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Modern eğlencenin yaşandığı ve tartışıldığı asenkron durumu alışkanlık haline getirdim – genellikle özür dileyerek, herkes hangi şovların ne kadarını izlediğini konuşurken. Spor, ekranlarımız önünde aldığımız tek topluca deneyimlerden biri. Stranger Things karakterlerini deneyimledikleri gibi, televizyon, birbirlerinin evlerinde, ekranların etrafındaki dünyayla rekabet ederken gündelik olarak tüketiliyor. Ancak Stranger Things hayranlarının deneyimlediği televizyon neredeyse özel, telefon veya laptop veya TV’de, kendi rahatlıklarına göre izleniyor.
Görüntü: Netflix
Son garip şey: Bir Stranger Things nefretçisi için bile, kalabalık bir ortamda finali izlemek gerçekten inanılmazdı. Kalabalık sık sık alkışladı: hayranların favorisinden Steve Harrington (Joe Keery) düşme tehlikesinden kurtarıldığında; fanatik favori karakter Derek Turnbow (Jake Connelly) kötü adam Vecna’ya parmağını şaklattığında, “Suck my fat one!” ünlü ifadesiyle; Eleven (Millie Bobby Brown) finale ait büyük, örümceksi akıl yiyici Mind Flayer ile karşılaştığında. Bir karakterin öldüğüne inanıldığında, odanın içinde hıçkırıklar yankılandı.
Stranger Things’de samimiyet, pazarlamasının ve taklitçilerinin alaycılığına karşıdır. Duffer kardeşler, kullandıkları şablonları paylaşmaktan mutluluk duyan hevesli taklitçiler, ancak Stranger Things ile neyi hedefledikleri konusunda her zaman açıktırlar. Şov büyüdükçe içindeki çelişkili şeylerin çoğuna rağmen, türden türe mantıksız bir şekilde geçiş yapsa da, hala büyüme hikayesi dir.
Şovun gizli silahı, sadece dört tane D&D oynayan çocuğun yaşlanması değil, aynı zamanda yetişkinliğe yaklaşan kardeşler ve kötü alışkanlıklara sürüklenmiş ebeveynleridir. Bu son sezonda, şov yaşına yönelip, ana dört karakterin yaptıkları şeylerle yüz yüze gelecek yeni kardeşleri tanıtıyor; onlara bakmak son olgunluk adımıdır.
Stranger Things‘in sürekli nostaljiye olan odaklanması, gösterimde olduğu şu anı unutmayı kolaylaştırabilir ve o dönemde büyümenin nasıl bir şey olduğunu hayal etmeyi zorlaştırır. Eğer çocukken izliyorsanız, Donald Trump’ın ilk seçildiği, Covid-19’un dünyayı alt üst ettiği, sosyal medyanın en kötü korkularımızı cebinize kadar getirdiği zamanlarda bir çocuk olursunuz. Kendi kişisel Upside Down’unuz.
Görüntü: Netflix
“Hayat sana çok adaletsiz ve çok acımasız oldu,” diyor Jim Hopper (David Harbour), sahnede, kızı Eleven’a. Eleven, Vecna’ya karşı savaşı sırasında öleceği düşünüldüğünde, kendisinin dünyada ait olmadığına inandığını söylüyor. “Korkularından öte bir hayat hayal etmek için mücadele et. Senin böyle bir hayatı sahiplenebileceğine inanmadığını biliyorum ama ben sana söz veriyorum, bunun gerçek olmasını sağlayacağız. Bunu sen başaracaksın, çünkü sen bunu hak ediyorsun.”
Bu, dördüncü duvarı çökerten bir cümle; bu, 1987’nin bu filmle beslenen hayalinden Hawkins / Upside Down’dan çıkıp 2025’in sonuna çarpıyor. Ailesi ve arkadaşlarıyla birlikte selfie çeken, kataloğunu paylaşan bir odadaki genç ve yaşlı hayranlardan oluşan kalabalığın, ekranlarda karakterlerle geçirdiği 10 yılı geride bırakmadıklarını anımsıyoruz. Hepsi birlikte zor zamanlardan geçtiler; Stranger Things çocukları, genç yetişkinleri ve yetişkinleriyle birlikte cehennemi geçti. 10 yıl önceki kişilerden tanınmaz hale geldi, kitap kurdu olan Nancy Wheeler (Natalia Dyer) artık tüfekle canavarlara karşı savaşıyor.
Bu yolculuğun sonunda, tam yanı başınızda bulunan ve onu sizinle paylaşan kalabalık bir sinemada sona erdirmek? Yılı kapatmanın harika bir yolu. Yeni bir yıla başlamak için güzel bir not; tüm hayranlarla birlikte dışarı çıkmak ve doğru tarafı bulmak için.
